Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.