Harry otrzymuje zlecenie by zabić Louisa Williama Tomlinsona, właściciela potężnej firmy. Wszystko się komplikuje, gdy z niewiadomych przyczyn Harry pierwszy raz w swoim życiu nie potrafi wykonać zadania.

Kiedy Krąg zostaje zmuszony, aby wysłać go do Zakonu Rycerzy i wspomóc ich w walce ze złem, był wściekły. Bo jak miał opuścić swoją ciepłą, bezpieczną wieżę - która wcale aż tak bardzo mu się nie podobała - na błoto, krew i wojnę. Jeszcze czego. Na nieszczęście jednak miał do powiedzenia tyle co nic, więc wyruszył. Rycerze byli zupełnie inni niż w legendach i marzeniach gawiedzi. Wulgarni, brutalni i brudni, a pobożność widzieli jedynie w księgach. A jednak wśród nich był ich dowódca - ten był całkowitym przeciwieństwem, który co więcej nie znosił magów bardziej niż ktokolwiek, z kim wcześniej miał do czynienia, więc szybko dał do zrozumienia, co sądził o nowym współtowarzyszu niedoli. A on obiecał sobie jedno: że zetrze ten pobożny uśmieszek z twarzy kapitana, choćby było to ostatnim, co zrobi podczas tej wojny.

Louis odkąd sięgał pamięcią nienawidził Harry'ego. Gimnazjum było dla niego prawdziwym koszmarem - przystojny brunet zdobył serca wszystkich uczniów, a Louis pozostawał w cieniu. Harry był lepszy w piłce nożnej, miał przy sobie najpiękniejsze dziewczyny i wygrywał wszystkie konkursy geograficzne, czego Tomlinson nie mógł znieść. Chodzący ideał uprzykrzał mu życie od każdym względem, a on był tylko zazdrosnym nastolatkiem. W liceum wszystko się zmieniło. W ciągu jednego roku to Louis stał się tym najpopularniejszym, miał przy sobie wianuszek przyjaciół i był najlepszym graczem piłki nożnej. Harry natomiast ucichł - siedział w środkowej ławce, spokojnie wszystko notując i nie udzielając się w konkursach. Pierwszego dnia drugiej klasy, Louis postanowił się zemścić, po wypłynięciu jego kompromitującego zdjęcia z gimnazjum. Celem było jedno: zniszczyć Harry'ego Stylesa. Nie wiedział jednak, co kryło się za tak drastyczną zmianą jego charakteru. I zdecydowanie nie rozumiał, dlaczego tak szybko tracił na wadze. TW: zaburzenia odżywiania, samookaleczanie, myśli i próby samobójcze. okladka @callmeverca

Harry odnajduje konto na Twitterze swojego narzeczonego Louisa. Z niepokojem zauważa, że mężczyzna nienawidzi swojego ciała i korzysta z hasztagu dla osób chorych na zaburzenia odżywiania. Decyduje się napisać do niego list o północy, by pokazać mu, jak bardzo go kocha.

louis od zawsze był bardzo samotną osobą i nigdy nie miał nikogo obok siebie. czy poczuje żar miłości i bezpieczeństwa, kiedy odnajdzie porzuconą, niewinną i niczego nieświadomą syrenkę?

Harry jest osobą niesłyszącą. Pewnego dnia wybiera się do kawiarni, w której poznaje bardzo miłego pracownika o uśmiechu jaśniejszym od samego słońca. Brunet od razu zwrócił na niego uwagę i dzięki pięknym oczom oraz małym karteczkom, które mężczyzna dodawał do jego zamówienia, decydował się wracać. Komunikowali się za pomocą zapisków na kartce, aż po dwóch miesiącach znajomości Louis zaskakuje młodego mężczyznę - zaczyna posługiwać się językiem migowym. Wtedy Harry odzyskuję nadzieję, że dla niego również jest szansa na miłość. Historia o pięknie wiosny. Twitter - yourtouchff

Louis od małego wiedział, że lubi również chłopców - zachwycał się półnagimi zdjęciami mężczyzn w magazynach i zawsze wyobrażał sobie wspólne życie z pięknym mężczyzną. W wieku dwunastu lat zaczyna chodzić do kościoła, gdzie słysząc o homoseksualnym grzechu, wypiera swoją seksualność i próbując ją ukryć, głośno mówi o swojej nienawiści do osób lubiących tę samą płeć. Jego strach nasila się, kiedy poznaje Harry'ego, który mimo swojej ogromnej wiary w chrześcijańskiego Boga nie wstydzi się swojej orientacji i emanuje akceptacją. one shot.

Historia, w której Harry zostaje nominowany na królową balu w ramach okrutnego żartu, a kapitan drużyny piłkarskiej Louis decyduje się zgłosić swoją kandydaturę, by rozpocząć walkę z krzywdzącymi stereotypami. A w międzyczasie walka z samotnością, ciemnością i „złymi" ludźmi.

Louis Tomlinson to artysta, urodzony pisarz chwilowo sfrustrowany nie nawiedzającym go natchnieniem. Znużony chęcią sięgnięcia po pióro, zaczyna szukać inspiracji na ulicach Londynu. Mijając beznamiętne budynki, w końcu natrafia na szykowny szyld. "Lively, Symphonic" Rozproszony bijącą od lokalu delikatnością, wdychając rozprzestrzeniającą się w środku woń kwiatów zmieszany z sypaną do ekspresów kawą, z początku nie zauważa nawet, że ta urodziwa kawiarnia nie została jeszcze otwarta. Jednak właściciel okazuje się być na tyle miły i czarujący, że oprócz zapierającego dech w piersi uśmiechu, częstuje go darmową herbatą.