Ruh bir bütünse iyiyizdir, mutluyuzdur. Hayatımız çok güzel ilerliyordur. Fakat yaralar aldıysa... İşler değişir. İlk yarada ne yapacağını bilemezsin. Öylece etrafına bakınırsın. İkinci yarada olayın farkına varmaya çalışırsın. Üçüncü yara saplanır göğsüne hançer misali. Acıtır, kanatır... Alışırsın belki ama asla geçmez. Peki ya Pars? Ruhunun parçalanmasını kaldırabilecek mi? Yavaş yavaş ölümü kabullenecek mi? Bu Pars'ın hikayesi. Ruhunun ölümünün hikayesi.

YN: İlk 10-15 bölümdeki saçmalıklara takılmayın lütfen. Düzenlenecek. Vatanını seven, bir kadını nasıl sever? Bu cümle öylesine bir cümle değildi. Bu cümle benim hayatımdı. Lisedeydim. 17 yaşında bir genç kız. Sonra onu gördüm. Gülüşünü keşfettim. Tamam, dedim. Kapatın ışıkları gidiyoruz. Ama fark ettim ki benim ışığım oydu. Beni onu asla kapatamazdım, söndüremezdim. Özellikle şu 5 ayda anladım. O 5 ay... Benim için önemliydi. Hem de çok fazla. Ama onun için aynı şeyi söyleyemezdim. Ben onu ne de olsa terk etmiştim. Tabii ona göre. Hayır, sevgilim. Önümüzdeki engeli kaldırmak için gittim. Poyraz Göktuğ Alkan... Adının her harfine ömrümü adadığım adam, Poyraz'ım... Umarım beni özlüyorsundur. Çünkü ben seni hep özledim. Nare'n hep sana geleceği günü bekledi. *Küfür içerir*

Bilinmeyen Numara: Sevgili Anastasia Dora Demirhan, Tam ismimi biliyordu. Ama bu mümkün olamazdı. sadece en yakınlarım biliyordu. Bilinmeyen Numara: Kalbim mavilerinize çarptığı günden beri, Bilinmeyen Numara: Ömür boyu kalbimde tutsak edildiniz. Bilinmeyen Numara: Bir insanın taşikardi geçirmesini sağlayacak kalp atışlarını hızlandırmak suç olmalı.