Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''

•Ana karakter Ahlâ ve Mahir'den sonra yan karakterlerin hikayesine geçiliyor. Bunu sevmeyenler başlamasın lütfen ❤️ Zeynep, "Çok şükür bu aralar iyi şeyler oluyor, Abim bugün çıktı hapisten."dediğinde Ahlâ bozguna uğramıştı. Mahir abi hapishaneden çıkıyordu. Bitmek bilmeyen bu dava peşinden daha kaç insanı götürecekti bilmiyordu ama Mahir abinin hapisten çıkmasıyla olayların daha da büyüyeceğine emindi. Not: Hikayede yetişikin unsurlara yer verilecektir!

Kendi halinde geçinip, giden bir genç kızın hayatı bir anda nasıl ailesi yüzünden alt üst edilecek hadi gelin hep beraber görelim. "Büyük lokma ye büyük konuşma!" demişler. 01272025' Dip not: Hikayede yetişkin içerik olacaktır eğer rahatsız olacaksanız hiç girmemenizi tavsiye ederim.

Ünlü Karmaşası 1. Kitap Sosyal medya fenomeni olan Saye Veran, twitterda gündem olan bir videoyu alıntılayarak söylenir. Bunun üzerine videodaki boksör Alper Tunga Bozkurt ona cevap verir ve ikilinin atışması tüm medyayı sallar. @sayeveran: Sana kalsa bir 3 ay daha tweetlerimi alıntılayıp tartışırsın benimle @tungalper: 3 ay boyunca sadece tweetleşmeyiz merak etme

"Ben Çilem. Sabahın köründe uyanan, kahvesini sütsüz içen ve duygusal krizlerini 'maliyet hesabı' yaparak yöneten o kız..." Hayatım, İzmir'in nemli havası ve "Baba Müsveddesi" dediğim adamın cimrilikleri arasında, kendi halinde bir sefaletle ilerliyordu. Tek derdim Maliye vizesinden geçmek ve ay sonunu getirmekti. Ta ki o klişe Yeşilçam senaryosu başıma gelene kadar: "Bebekler karışmış." Bir yanda; beni büyüten ama bana "batık yatırım projesi" gözüyle bakan bir tüccar. Diğer yanda; yalıda yaşayan, duygusallıkta sınır tanımayan ultra zengin biyolojik ailem. Ve asıl bomba: Benim yerime o yalıda prensesler gibi büyüyen, yerimi kaptırmaya hiç niyeti olmayan "Melin". Buzları eritmek mi? Gerçek bir aile olmak mı? Önce şu DNA testi çıksın, sonra Melin'in sinsilikleriyle uğraşırız. Ha bir de, abim Ayaz'ın o "seni kabullenmiyorum" bakışlarını da unutmamak lazım. Dram yok, gözyaşı (pek) yok. Sadece biraz kaos, bolca hesap kitap ve yanlışlıkla içine düştüğüm o garip "Aile" tablosu var. Hazırsanız, hesaplaşma başlıyor. #izmir 2.sıra 30.11.2025 #üniversite 6.sıra 03.12.2025 #abi 5.sıra 09.12.2025 #gençkurgu 30.sıra 29.12.2025 #sevmek 9.sıra 31.12.2025 #izmir 1.sıra 11.02.2026 #kaos 4.sıra 25.01.2026 #şiddet 14.sıra 08.02.2026

+18 Uyarısı: Bu kitap olgun içerik barındırabilir. Endişeyle bana bakan Devrim'i bir kez daha göğsünden ittim. "Sakladın değil mi, nereye sakladın söyle." Hıçkırarak ağlıyordum, öyle ki nefesim kesiliyordu. "Şş, sakin ol." İthamlarımı görmezden gelerek dirseğimden çekti ve sakinleştirmeye çalıştı. "Ben deli değilim, tamam mı? Biri eve girdi, kâğıdı buradan itti." Toparlayamıyordum cümlelerimi. Avuç içleriyle yanaklarımı sardı. Alnını alnıma bastırdığında nefeslerim yüzüne vuruyordu. "Sana inanıyorum. Sen deli değilsin." Fısıltısı sanki bir sakinleştiriciydi. Tüm kaslarım gevşemişti. Boğazımdan acı çeker gibi bir inilti çıktığında gözlerini sıktı ve hızla geri açtı. "Ama bunu yapanı delirteceğimden emin olabilirsin."

Mahalle hikayesi. Tamamlandı. "Gökçen," dedi içli içli. "yanıyorum görmüyor musun da." Sıcak nefesi eğildiği için dudaklarıma vurmaya devam ederken siyah olan gözlerinin yoğunluk ile daha da karardığının farkına vardım. Uzaklaşmam gerekiyordu, uzaklaşmak zorundaydım ama bir eli belimde dudakları bu kadar yakınımdayken kendimi kıskaca alınmış gibi hissediyordum. "Uiy," diye duyduğum sesle gözlerimi yumdum. Sanırım Gülcan teyzeye basılmıştık, umarım sadece Gülcan teyzeye basılmıştık.