[askıda] "Ölü abelyalar, ancak nefes almak zorunda olan bir ben edebilirdi." [angst] 一 ©teddystick

"Sen benim zambağımsın. Herkesten sakındığım beyaz zambağım." [angst] 一 ©teddystick

"Yarın buraya arkadaşımı da getirsem olur mu Bay Park? Yılın 7 kasımı daha da huysuz oluyorsunuz çünkü" dedim ortamı yumuşatmak için. Kafa sallarken "çık" dedi "bu gün sırtımı örtmene gerek yok. Uyumayacağım. Sadece kapıyı kilitleme çıkarken." Anlamsız bakışlarla kafa sallarken gülümsedim "Bana kendinizi açtığınız için teşekkür ederim Bay Park. Ama gülün lütfen, gülmek size çok yakışıyor. Yarın yine geleceğim. Dikkat edin kendinize!" Evden koşar adım çıkıp kaldırıma oturdum. Hıçkırarak ağlamaya başladım.

Arkasından açılan kapıyı duymadı. Elinde çalan telefonla kendisini arayan gözleri fark etmedi. Gözlerin sahibinin kendisini fark ettiğinde ağzından dehşet içinde çıkan nidayı fark etmedi. İnsanlardan gizlemek için binbir çaba harcadığı kanlı haritayı, fark etmeden kapıda duran sevdiği çocuğa sunduğunun farkında değildi. ⚠️TW: kan, şiddet, ölüm, psikolojik şiddet, işkence.⚠️ Bu ficte yazılan her şey kurgudur, gerçekle bir bağlantısı yoktur. Angst değil. 05.07.2026

kırık aynanın iki tarafı

"altın korsan çağını bilir misin?"

Bana "maviyi anlatır mısın?" dedi. Yüzüne baktım, acı tebessüm vardı. O an içimin yandığını hissettim. Benim gibi biri, maviyi sadece renk olarak görürken ona ne anlatabilirdim ki? [mini fic - angst] 一 ©teddystick

Keder ağaçları, hüzün çilekleri ve çalınmayı bekleyen yas notaları. 19. yüzyılın korkunç çığlıkları ve birçok kan dökülen savaşları arasında birbirine tutunmaya çalışan iki gencin tutkulu aşkı... " Beni çilek ağacımıza götür Seonghwa, orada senin için son bir kez daha mırıldanacağım şarkımızı." [not: angst sonlu değildir!] [minific] 一 ©teddystick

<one shot> 一 ©teddystick

hissediyor musun? kalbim kanıyor