Victor Hugo, 1829 yılında yayımlanan Bir İdam Mahkûmunun Son Günü'nü yazdığında 26 yaşındaydı. Genç yazar, ölüme mahkûm edilen bir insanın son gününü büyük bir ustalıkla anlatarak kamu vicdanını etkilemeyi ve idam cezasına karşı bir protesto hareketi başlatmayı amaçlamış, başarılı da olmuştur. Bugün dünyanın birçok ülkesinde idam cezası yürürlükten kaldırılmışsa, böylesi bir cezanın hem trajik hem de insanlık dışı yanını daha XIX. yüzyılın ilk yarısında gözler önüne seren Hugo'nun bunda hiç de azımsanmayacak bir payı olsa gerek. Şiirleri, oyunları, Sefiller ve Notre-Dame'ın Kamburu gibi yapıtlarıyla Romantik dönem Fransız edebiyatının en saygın yazarlarından biri olan Victor Hugo'nun bu romanının bir başka önemli özelliği de, bir tür "zihinsel otopsi" niteliği taşımasıdır. Can Yayınları Çeviri: Erhan Büyükakıncı

-10 ʏıʟ ᴏ̈ɴᴄᴇ- *𝑆̧𝑂𝐾 𝐻𝐴𝐵𝐸𝑅* Çocuk yaşta oyuncu olan Deniz ARSLAN hayranlarının kalbini kazandı, kariyerinde bir numara olan ARSLAN 18. yaş gününü kutladığı akşam intihar etti. Genç oyuncu komaya girdi. -10 ʏıʟ sonra- *𝑆̧𝑂𝐾 𝐻𝐴𝐵𝐸𝑅* 10 yıl önce intihar eden Deniz ARSLAN komadan uyandı.Kariyerini kaybeden oyuncu şimdi ne yapacak? •𝙼𝚞𝚑𝚊𝚋𝚒𝚛: 𝟷𝟶 𝚢ı𝚕 𝚐𝚎𝚌̧𝚖𝚎𝚜𝚒𝚗𝚎 𝚛𝚊𝚐̆𝚖𝚎𝚗 𝚔𝚊𝚛𝚒𝚢𝚎𝚛𝚒𝚗𝚒𝚣𝚎 𝚐𝚎𝚛𝚒 𝚍𝚘̈𝚗𝚖𝚎𝚢𝚒 𝚍𝚞̈𝚜̧𝚞̈𝚗𝚞̈𝚢𝚘𝚛 𝚖𝚞𝚜𝚞𝚗𝚞𝚣? •𝙳𝚎𝚗𝚒𝚣 𝙰𝚁𝚂𝙻𝙰𝙽: 𝙼𝚊𝚕𝚎𝚜𝚎𝚏 𝚜𝚘𝚗 𝚢𝚊𝚜̧𝚊𝚗𝚊𝚗 𝚘𝚕𝚊𝚢 𝚢𝚞̈𝚣𝚞̈𝚗𝚍𝚎𝚗 𝚋𝚒𝚛𝚊𝚣 𝚊𝚛𝚊 𝚟𝚎𝚛𝚖𝚎𝚢𝚒 𝚍𝚞̈𝚜̧𝚞̈𝚗𝚞̈𝚢𝚘𝚛𝚞𝚖, 𝚊𝚢𝚛ı𝚌𝚊 𝚢𝚊𝚙𝚖𝚊𝚖 𝚐𝚎𝚛𝚎𝚔𝚎𝚗 𝚋𝚊𝚣ı 𝚙𝚕𝚊𝚗𝚕𝚊𝚛ı𝚖 𝚘𝚕𝚊𝚌𝚊𝚔. 𝙶𝚎𝚕𝚒𝚜̧𝚖𝚎 𝚘𝚕𝚞𝚛𝚜𝚊 𝚜𝚒𝚣𝚎 𝚑𝚊𝚋𝚎𝚛 𝚎𝚍𝚎𝚛𝚒𝚖. •𝙼𝚞𝚑𝚊𝚋𝚒𝚛: 𝙿𝚎𝚔𝚒 𝙳𝚎𝚗𝚒𝚣 𝙷𝚊𝚗ı𝚖 𝚜𝚘𝚗 𝚋𝚒𝚛 𝚜𝚘𝚛𝚞𝚖𝚞𝚣 𝚘𝚕𝚊𝚌𝚊𝚔. •𝙳𝚎𝚗𝚒𝚣 𝙰𝚁𝚂𝙻𝙰𝙽: 𝙱𝚞𝚢𝚛𝚞𝚗, 𝚜𝚒𝚣𝚒 𝚍𝚒𝚗𝚒𝚢𝚘𝚛𝚞𝚖. •𝙼𝚞𝚑𝚊𝚋𝚒𝚛: 𝙽𝚎𝚍𝚎𝚗 𝚒𝚗𝚝𝚒𝚑𝚊𝚛 𝚎𝚝𝚝𝚒𝚗𝚒𝚣? •𝙳𝚎𝚗𝚒𝚣 𝙰𝚁𝚂𝙻𝙰𝙽: ... -ᴅᴇɴɪᴢ ᴀʀsʟᴀɴ- İnsanlar benim intihar ettiğimi düşünüyorlar ama yanılıyorlar, ben Deniz ARSLAN intihar etmedim suikasta uğradım.

Geçmişindeki acıların külünden doğmuş zeki bir dolandırıcı; siyah kelebek. Yaşamadığı için ölmeyi bile beceremeyen hayata küskün bir kız; sudan korkan balık. Tanrının birbirlerinde çare bulmaları için bir araya getirdiği iki kişi. Peki ya bir gün ömrü olan bir kelebek yarına aşık olursa ne olacak? "Yürüyemiyorsan uçarsın dedi "Ölüme Fısıldayan Adam", ben de O'na uçtum..."

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."