Pilot olmak Sevgi'nin çocukluk hayaliydi. Gökyüzünde yüzlerce yolcunun sorumluluğunu taşırken, yerdeki hayatının bu kadar karmaşık olacağını hiç düşünmemişti. Bir gece, yakın arkadaşının evine sadece kaybolan kedisini bulmak için girdi. Ama kapıyı açtığında karşısında onu hırsız sanan kibirli bir futbolcu vardı. O günden sonra yolları kesişmeye başladı. Fakat Sevgi'nin bilmediği bir şey vardı... Geceleri saatlerce yayinlarinda sohbet ettiği o anonim kullanıcı, Gerçek hayatta en son konuşmak isteyeceği kişiydi. Bazen en büyük sır, hiç tanımadığını sandığı kişinin ta kendisidir. Gerçek kimliğini gizlemeye çalışırken yaptığı hatalar, İkisini birbirine yakınlaştırırken aynı zamanda sırrını da Tehlikeye atacak.

0542***: Şu an neden Nuriye'nin kızı Şeyma'nın sevgilisinin konuşulduğu grupta olduğumu sorguluyorum Hatunum: Çünkü gülümüz balımız güzelimiz öyle istedi 0542***: Peki ben ne alaka Siz: Siktir et ya Siz: Kasma birader 🎀 ****************** Küfür ve argo içerir. *Tüm hakları bana aittir.*

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

Bir keskin nişancı hedefini kaçırabilir. Ama geçmişinden asla kaçamaz. Herkes silahın sesini duyar. Kimse tetiği çeken sessizliği duyar mı? Üsteğmen İdil Aydoğdu, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin en başarılı keskin nişancılarından biridir. Kusursuz atışlarıyla "Ayaz" kod adını almış, duygularını görev emrinin gerisinde bırakmayı öğrenmiştir. Binbaşı Yalın Erensoy ise başarısızlığa tahammülü olmayan, disipliniyle tanınan seçkin bir özel tim komutanıdır. Yeni timine katılan tek kadın personelin, emir dinlemekten çok yalnız hareket etmeye alışkın olduğunu ilk günden fark eder. Birbirlerine güvenmeyen iki asker... Tek bir tim... Her operasyonda kendilerinden bir adım önde olan görünmez bir düşman. Sınır ötesinde başlayan mücadele, içeriden sızdırılan bilgilerle bambaşka bir savaşa dönüşürken; İdil ve Yalın yalnızca düşmanla değil, yıllardır sakladıkları gerçeklerle de yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazen en ölümcül kurşun, karşındaki düşmandan değil... Yanında yürüdüğünle gelir.

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

❝ Zorbalığın altında ezilen her kalp, bir gün zorba olmaya mahkumdur.❞ Taşınmaları sebebiyle yeni okuluna nakil olan Nihle, ünü yüzünden Umay'ın hedefi hâline gelir. Umay parıltısını paylaşmak istemez; böylece zorbalık başlar. O gün Nihle, Umay'a tek bir cümle kurar: "Eğer bugün beni öldürmeyi başaramazsan, sıra bana geçtiğinde ben seni öldürürüm." Aylar sonra roller tamamen değişmiştir. Av olan Nihle, acımasız bir avcıya dönüşmüştür. Bu sırada okula bir yabancının nakil olmasıyla Nihle'nin dengesi şaşmaya başlar. Her şey bir şekilde Nihle'nin planladığı gibi ilerler. Ta ki bir sabah Umay ortadan kaybolana dek... Nihle'nin aylar önce ettiği o tehdit, şimdi boynuna urgan; yaptığı zorbalıklar ise ayaklarının altına sandalye olmuştur. Peki bu olanların okula nakli olmuş yabancı ile ilgili nedir? Ve asıl soru: Umay'ın başına gelenlerin ne kadarı Nihle ile ilgilidir? - Uyarı: Bu kitap; fiziksel ve psikolojik şiddet, manipülasyon, baskı, güç çatışmaları, haksızlıkların olduğu adaletsiz bir okul ortamı ve yoğun zorbalık unsurları içerir. Anlatılanlar, şiddeti veya zorbalığı özendirici değil; aksine, bu durumların olumsuz sonuçlarını göstermek amacıyla işlenmiştir. Kitapta geçen tüm kurum adları, karakterler, olaylar ve mekânlar tamamen kurgudur; gerçek kişi, kurum veya olaylarla herhangi bir bağlantısı yoktur. Noyan Serisi I.

mahalle kurgusudur! Mahallenin ağır abisi Ömer'e, deli divane aşık olan Yasemin'in hikayesi... Yasemin, sevdiği adamın başkasıyla evleneceğini duyunca yıkılır. Acısı taze olan genç kadın; yıllarca savaştığı, uğruna binlerce gözyaşı döktüğü aşkını kalbine gömer. Ve mahalleye ona görücü bulmaları için haber salar. Ama bilmediği bir şey vardır...Ona görücü gelen adam, Ömer'in can dostudur. ... ⚜️ALINTI⚜️ Sevdiği adamı mahallenin ortasında başka bir kadına sarılırken görür... Pencereye çıkıp bağırır, "Duyduk duymadık demeyin! Yarından itibaren bütün görücülere kapım açık. Gelin görüşelim!" ... ⚜️ALINTI⚜️ Saklanma gözlerimden, Ömer'im. Gör, kanayan yaralarımı. Ağlama sakın, dayanamam. Ben ağlarım senin yerine. Saklama kalbini benden; bırak, ömrümün sonuna kadar seveyim. Öleyim... Ölüm bile, her zerresi ile sana aşık olarak gömülsün kara torağa. Yanı başımda gözyaşı dökecek olan sensen eğer, bırak bugün öleyim; sabahı göremeden, geceyi çıkaramadan, son nefesimi vereyim. Bana çıkmayan yollarını ateşe vereyim. Seni, bana göstermeyen göğü dumanlarla örteyim. Senin için tüm cihanla savaşayım; ödülüm sensen eğer, bırak askerlerimi topraklarında şehit vereyim. Bir damla aşk hediye et bana; nesiller boyu konuşulacak destanlar yazayım, tek damla aşkına. .... Tan Vakti Kelebeği... "Ve ben bir çiçektim; soldum. Bir gemiydim; battım. Bir trendim; raydan çıktım. Ama aşkımı hiçbir zaman kaybetmedim. Tam göğsümün ortasına, jiletlerle kaplayarak yerleştirdim. Çünkü o bana haramdı ve ben, her sabah göğsümün tam ortasında, o jiletlerin kestiği yaradan akan kanla avundum." ... #Yasemin 🥈 08.09.2025 #Ömer 4️⃣ 08.09.2025 #Aldatılmak🥉10.09.2025

"Ülgen'e ulaşmak ne demekti? Mutluluk herkes için aynı mıydı? Yoksa... ölüm de bir mutluluk olabilir miydi?" Bu, kafasının içi saçları kadar karışık olan Ülkü'nün ve aklını kitaplarla dizginlemeye çalışan Alp'in hikayesi. Bu kitap, Ülgen'e ulaşmayı bekleyenlere... Ve bir gün her şeyin güzel olacağına inananlara...

Gerçek ailem/ abilerim ve kuzenler/aşiret ailem. Çocukluğunu, gençliğini ablası ile birlikte yetimhane de geçiren Asel hayatın akını görmeden karasıyla tanışmıştı. Hayatında çok insana yer vermez, kolay kolay duygularını, benliğini kimseye göstermekten çekinen biriydi. 17 yıl sonra 18 ine 5 ay kala ablasının gidişinin ardından gerçek ailesi Asel'li bulursa ne olur? Asel nanetler yağdırdığı insanların aslında ondan haberi bile olmadığını, herkesin aslında bir karışıklığı 17 yıl dir devam ettiğini öğrendiğinde vereceği karar ne olmalıydı? ... Zemheri aşireti. Mardin'in en köklü aşireti. 17 yıldır büyütükleri kızları ile yaşadıkları kötü geçmişleri yüzünden Asel, le nasıl davranacaklar? Bazı gerçekler gün yüzüne çıktığımda Asel'le bunu nasıl acıklıyacaklar. Asel'li ailelerine nasıl alıştırmaları gerektiğini biliyorlarmıydı? Tesadüfler onların yararına mı zararına mıydı? ... "Beğendin mi?" "Birkaçı burda eskiyecek ama yinede teşekkürler Selvi hanım." "Teşekkür filan yok. Nasıl diğer çocuklarıma harcıyorsak kızımıza da harcarız." Annem elimi tutarak beni odadan çıkartırken, konuşmaya devam etti. "Hem babanda da bende de sınırsız kredin var. Hem maddi, hem manevi anlamda." Onlarsız geçen 17, yıl için bana sınırsız sevgi veriyorlardı ama kalbimdeki sızı ve tebessüm de saklı olan kimsesizlik için ne yapabilirler. Geçmeşi değiştire bilir lermi? Özel güçleri yoksa, sanmam. Küfür, argo kelimeler bulunmaktadır. Kurguda geçen olaylar ve kişiler gerçek değildir.