.

Bütün hikayeler mutlu sonla bitermiş... Ya benim hikayem, benim umutlarımda da mutlu sonla biter mi...

İslami bir kurgudur... "Okuma" o an anlamıyarak baktım ama o bir kez bile gözlerini kaldırmadı. "Efendim?" Cevabı için tekrar dudaklarına götürdüm gözlerimi çıkacak sessiz kelimeleri bekledim hevesle. Çıkmayan sesiyle bile beni etkiliyordu. Onun sesinin bir önemi yoktu! Sessiz sözcükleri öyle güzeldiki kalbim yerinde duramıyordu. Yerini ebediyen terk etmek istiyordu. "Dudaklarımı okumayı bırakın lütfen ben haram olduğunuz için yüzünüze bile bakmıyorum!" Dedi hiddetlenerek onu rahatsız ettiğimi anlamam uzun sürmezken gözlerimi hızla başka bir yere çevirdim. Zaten sabahtan beri rahatsız etiğimi bilerek ama dayanamıyarak onu takip etmiyor muydum? "Peki bana bir çare bulun o zaman sizinle sohbet etmek çok isterim hanımefendi" dedim onu tanımak istiyordum. O an ilk gün geldi aklıma bir başörtü yüzünden düşündüğüm şeyler aklıma geliyordu. Kendimden iğrenmeden edemiyordum bu güzel kalpli bayanı nasıl da yanlış tanımıştım. Belkide kırmıştım. Dudakları kıpırdayınca gözlerim yine sessiz sözleri beynime aktarabilme gayesiyle döndü, kızı rahatsız ettiğimi unutarak... "Am-" bir anda sustu. Kafasını öbür yana çevirerek yüzünü görüş açımdan çıkarttı. Yanında getirdiği minik çantadan bir defter ve kalem çıkartı bir şeyler yazdı ve sayfayı yırtıp elime tutuşturdu. Yanımdan kalkıp sahil boyunca yürümeye başladı. Bir an kalkmaya yeltensemde bugün onu yeterince rahatsız etiğimi düşünerek kendimi banka geri bıraktım. Elimdeki kağıdı istemsizce burnuma yaklaştırdım. Defne kokusunu derince içime çektim. Gözlerimi yumdum bir süre kalbimin sakinlemesini bekledim. En sonunda elimdeki kağıda döndü bakışlarım. "Uygun değil beyfendi lütfen sohbet ediceğiniz başka birini bulun ve beni daha fazla günaha sokmadan konuşmak istiyorsanızda işaret dilini öğrenin" kalbime bastırdım. Gözlerimi yumdum. Bu nasıl aklıma gelmezdi.

Alınlara çizilmiş bir kere kader, kederleriyle birlikte. Her bir keder düğümünü sıkıca sarıyor, her bir düğüm kedere gebe kalıyor acıların çiğliğinde. Kaderin kederiyle başbaşa bir kadın. Bir kadın, alnına çizileni yaşıyor. Bir kadın, acılarıyla yeşeriyor, yaralarıyla büyüyor. Bir kadın, ruhundaki dikiş tutmaz yaralarla başbaşa. Gülsevde Atay, yaralarının serzenişlerine sığınmış küçük bir kız çocuğu. Acılar, tüm bedeninde, acılar tüm benliğinde onunla yanyana. Yaralı bir kadın...Canhıraş, namıdeğer kusurlu insanlara göre. Beceriksiz, işe yaramaz, çirkin, aptal, eksik, lanetli belkide. Ama o her şeyiyle birlikte sadece masum bir kız çocuğundan ibaretti. O acılarının çiğliğinde büyümüş güzel kadındı. O her yaşadığı olaydan bir ders almış güçlü bir kadındı. Kader yazıldı, kadın ve adam evet dedi. Bir adam geldi, her şey yerli yerinden oynadı... Bir adam vardı, sevilmeye layık, heybetli, yakışıklı, yeşil gözlü. Bir adam vardı, kadını kabul görmeye razı. Bir adam dünyasını açtı kadına, dünya kadınıyla boyandı. Kaderin cilveli kederiyle buldular onlar birbirlerini... Herkesin bir kusuru vardır. Yeter ki kusur kalbinizde olmasın...

İzmirli 19 yaşında bir genç kız... Babasının yüzünden daha doğru düzgün bir kez dışarı çıkamazken yine babası yüzünden bilmediği bir şehirde , bilmediği bir aileye gelin giden bu kızın sonu ne olucak? Daha mı üzülecek , daha mı mutlu olucak ? Gelin beraber görelim. ••• Watpadde konu, kurgu ve isim açısından ilk kitaptır, tamamen şahsıma ait❗

"Uzak duracağım dedim, dokunmayacağım dedim ama yapamıyorum" Asil, başını eğip burnunu genç kızın boynuna gömdüğünde derin bir nefes aldı. "Kokun zehir gibi içime işliyor, canımı yakıyor ama her defasında da solumak istiyorum." 'Sevdan Bir Ateş adlı kurgunun ikinci kitabıdır. Biri okumayan bu kitabı rahatlıkla okuyabilir. Çünkü oradan tanıdığımız Asil Karabey' in hikayesini okuyacağız' *Yayınlandığı Tarih 4 Mayıs 2019*

(Yazım hataları veya karışıklıklar olabilir. Bölümler ilerledikçe beraber kurtulacağız karmaşadan.) Duygular tükenirdi. İnsanlar duyguları yemek gibi yiyip bitirebilirdi. Aşk biterdi. Ama sevgi asla! Peki onların arasında ki aşk mıydı sevgi mi? Arel karısı olan Hayat'ı kardeş gibi görüyordu. Bu yüzden ona karşı hiç bir şey hissetmiyordu ve her defasında da kadının yüzüne vurmayı başarıyordu. Hayat istememişti ki bu evliliği. Bu dönem de görülen en saçma evlilik olmuştu onların ki! Görücü usulüydü baya baya. O gün annesi misafir geliyor demişti. Daha sonrası ise kendini nikah masasında bulmuştu. ~~ -Arel kim bu kadın? Hayat gözleri sonuna kadar açılmış şekilde duruyordu. Arel ona kim olduğunu söylememiş miydi yani? Asıl bu soruyu Arel'in şok olmuş bir şekilde baktığı kadına Hayat sormalıydı. -Annemin arkadaşının küçük kızı. Hayat duyduğu sözler ile kalakaldı. 'Karım.' diyememişti. Yaptığı tanım ona uygun değildi ki. Ona uyan bir tanım değildi. Hem de parmağında onun yüzüğünü taşıyan biri için ne biçim bir tanımdı bu! Onlar evliydi. Arel Aslan seçimini yapmıştı.

Düşünsenize sevdiğiniz adamın gönlünde size zerre yer yokken, siz gözlerinizde ki yaşlara çaresizce umut bağlıyorsunuz... Hatırlasana sevdiğim ; "Sen beni unutmayacaksın, ben kendimi unutturmayacağım" demiştin giderken. Sen haklıydın sevgilim. Sen... çok haklıydın. Sen beni dirilten, sen beni yaşatan ve sen beni öldüren... (Duyguların betimlemesi yoktur.) Kapak tasarımı: @writerladyy teşekkürler. Başlangıç tarihi:26 Ağustos.

ÖMRE BEDEL

Küçük kadınım diyerek severdi hep beni, Ben büyüdüm O da gitti. Yayım Tarihi: 26.10.2018