Kurtulmam için evlenmem gerekiyordu. O benden 7 yaş büyük. Ben ise henüz 18 yaşındayım. Biz birbirimizle bir zorunluluk uğruna evlenmek zorunda kalan iki genciz. O bir asker. Ben ise bir esirim.

🪶 Öylece birbirimize bakarken ellerimi dizlerime sürtüp yavaşça ayağa kalktım. Şu an üstümdeki var olan pijama ise yeni aklıma gelmişti ama maalesef bunu şu an umursayamazdım. Üstten bakışlarıma eşlik etti. "Ben gideyim o zaman." Dedim arkamda kalan evimi işaret ederken. Gözleri elimle işaret ettiğim yere ardından tekrar bana döndü. "Dinleyip desteğini hissettirip, gösterdiğin için teşekkür ediyorum bir kez daha." "Sessizliği paylaşmayı severim." Dedi, ilk kez gece beraber oturduğumuz zamanda söylediği cümleyi tekrarlarken. "Dinlemeyi de seviyormuşum." Diyerek gözlerimin içine bakarak bitirdi cümlesini. 🪶

Alt tarafı deniz kabuğu toplarken yaralı bir asker gördüm ne olabilir ki?

Zelal, öylece salonun ortasında durmuş oğlunun, kolunu tuttuğu kıza bakıyordu daha doğrusu bir çocuğa," bu kim oğlum?" Dedi, meraklı bakışları oğlu ve kolunu tuttuğu çocukta kalmıştı. " Tanıştırayım, gelinin yezda." Dedi, Ciwan ağa, daha on altısında olan kıza bakarak," benden gelin istedin getirdim. Muradına erdin mi?" Bunu dile getirirken annesine karşı oldukça sakindi. Ama kimse Ciwan Ağa'nın içinde kopan fırtınadan haberi yoktu. Bunu yaptığı için kendinden yeterince nefret etmişti. Yanında getirdiği karısı olsada, o lise çağında ergen bir çocuktu. Koynuna almayı bir tarafa bırak, ona hangi sıfatla sesleneceğini dâhi bilmiyordu.

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Bir berdel hikayesi. On sekiz yaşındaki genç bir kızın abisinin hatası sonucunda kendini başka bir şehirde, başka bir evde bulması...

Minicik bedenlerinde sevgiyi nereye kadar götürebilirler.... "taa ki 15 yıl sonra o kara günde karşılaşıncaya dek..." -Gülce şahin -Doğu Kılıç Aslan

Paçasını kurtarmak için ortaya attığı yalanın onu bu kadar farklı noktalara sürükleyebileceğini hiç düşünmemişti öğretmen hanım. Çünkü atladığı ufak bir nokta vardı; kader. Doğu'da görev yapmak için yanıp tutuşan ve gönüllü olarak bunu yapmayı başarıp yaptığından büyük gurur duyan bir öğretmen. Peki öğretmenler yalan söyler miydi hiç? Vatan sevgisi her şeyden üstün gelen, vatan için öldüren ve uğruna ölmeyi bekleyen bir Türk askeri. Ya kendini bir anda bir yalanın baş rolü olarak bulursa? Peki ya yalanlar gerçek olur muydu? Eski adı "Gönüllü Aşık"