You were loved. The Beloved Little Princess, the servants coo as the little girl passes through the halls with her brothers, always attentive and protective. Your father, albeit busy behind his desk, always made time for you. However that all changed when your new mother was introduced, a step-sister following. She reminded you of a doll. She was bright and cheerful at first but since your brothers didn't accept her, and your father barely paid attention to her, she started to act differently. Your new mother wanted to make her daughter the princess of the L/n family, and she will do anything, anything at all to make it happen. The first step was getting you out of the picture. Little by little, with staged accidents which her daughter gladly played the part, their love, trust, and respect for you disappeared. The pair always played the victim, accusing you of not wanting them to be apart of the family. Years flew by with this torment, no matter how much your pleaded, begged them to realize that you would never do any of that. They never listened, and the breaking point came when you finally realized that nothing will ever change. It will always be her, not you. So, the first chance you got you left that house. Best decision you could ever make. The small cramped apartment might be a drastic change from your lavish bedroom, but you were away from them. You wanted to turn a new leaf in this small city and have a normal loving life. Who knew that you'd be living a life far from normal as a horror circus rolls into town and you catch their attention when you saved their quiet Pierrot. The love you so craved from family, he will give it to you, destroy anything that dares to snuff it out, and give you all that is his. Though, he might not be the only one...

The Circus of Horrors has arrived in town. Uncover its secrets and face the terror it hides.

Her şey normal görünüşlü bir adama yardım etmemle başladı. Onun benim şeytanım olduğunu bilmiyordum. Yoksa onu derin uykusundan asla uyandırmazdım. En uygun olduğu anda beni avladı. Hiç bilmediğim, dışardan normal görünen pahalı kafesin içine kapattı. Özgürlüğümün karşısında bana günah dolu teklifte bulundu. Ve şeytanımı her reddedişimde başıma neler geleceğini acı bir şekilde gösterdi. Şeytanımın teklifini kabul etmek istemiyordum. Çünkü onun kurduğu oyunda benden sadece bedenimi istemiyordu ruhumuda istiyordu. Beni korkutan en az şeylerdi bunlar. Asıl beni korkutan şey karanlığın içine çekildikçe bundan büyük zevk almamdı. Kendi karanlığım beni korkutuyordu.

Ailelerinin anlaşması için evlenen ama birbirlerini sevmeyen bir çift düşünün; Nasıl olurdu?

17 yılını acı ve şiddet içinde geçirmiş, hayattan beklentilerini ve umutlarını kesmiş tek dileği ölmek olan her gün ölmeyi dileyen bir kız. Bir gün ailesinin gerçek olmadığını ve çektiği bütün acıların boş olduğunu öğrenirse neler mi olur gelin beraber yaşayalım.

"Bir gün seni bulacağım," dedi, bu kez daha alçak bir tonda ama o kadar derin bir kararlılıkla ki, kızın içindeki korkuyu daha da büyüttü. Yıllar sonra, o anın yankıları hâlâ çocukların içinde yaşayacaktı. Geçmişin izleriyle şekillenmişlerdi. Ve bir gün, 4 Numara sessiz bir gecede onun kulağına fısıldayacaktı; 4 Numara, adımları neredeyse duyulmaz bir sessizlikle, avını izleyen bir yırtıcı gibi yaklaştı. Yüzündeki ifade, öfke ve soğukkanlılık arasında ince bir çizgide geziniyordu. Gözleri, buz gibi bir kararlılıkla parlıyordu; içindeki karanlık, odadaki her şeyi yutacak kadar yoğundu. Tam önünde duran ince siluete baktı. Kız, onun varlığını fark ettiğinde, küçük bir an için ürperdi. Ancak hareket etmedi. Oda, yalnızca ikisinin nefes alışverişleriyle dolup taşıyordu. Sessizlik o kadar yoğundu ki, kalp atışlarının ritmini duymak mümkündü. 4 Numara, derin bir nefes alıp yavaşça konuşmaya başladı. Sesi, gölgelerin içinden süzülen zehirli bir fısıltı gibi yankılandı. "Я нашел тебя. (Seni buldum.) Bu üç kelime, odayı bir anda daha da soğuk bir boşluğa sürükledi. Kapak tasarım: wizardestina 19.02.2022

Gerilim/Mizah konulu bir kitaptır! Vahşi Batı Lisesi tam bir anarşi yuvası! Burası, toplumun dışladığı ya da disiplin cezası alıp başka hiçbir okula kabul edilmeyen öğrencilerin toplandığı bir yer. Okulda hiçbir otorite yok, herkes kendi kurallarını koyuyor. Kaosun ortasında, yeni gelen masum bir öğrenci buraya düşerse hayatta kalmak için ya bir çeteye katılmalı ya da kendi yolunu bulmalı. "Cehennemin ortasında Cennetin çocukları!"

Hayatını yaşayamayan genç bir kadın, ölümün kendisinden onu yaşatması için bir sebep isterse ne olur? Ölüm ilgilenmez. Ancak yüreği, hissettiği yabancı duyguyla buna izin vermez. "Sebebini buldum. Gülüşünü sakla kadın." KURGUDA ARGO SÖZLER UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR VE HASSAS İÇERİKLER VARDIR TSSB İÇERİR KARANLIK- MAFYA ROMANTİZMİDİR YETİŞKİN KURGUDUR Yayımlanma tarihi 12/09/24

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.