Araf: Okulda benden nefret ettiğini söylüyormuşsun Araf: Sen benden nasıl nefret ediyorsun ya UYARI: ilerleyen bölümlerde cinsellik, argo vb içerikler vardır.

"Aşk ve mantık, yer altı ve yer üstü hepsi bir yumruk darbesi."

Dümdüz baktım ona, hislerimi belli etmek istemedim. "Ben Narin." dedim sabırla. Saatlerdir beklediğim tanışma şu anda yaşanıyordu. Sağ elimi onunla tokalaşmak için kaldırdım. "Tanıştığıma memnun oldum Koray Soykan." Tuttu uzattığım elimi, benim aksime parmakları sıcacıktı. O elimi tutana kadar kaskatı kesildiğimi ve hatta parmaklarımı hissetmediğimi anlamamıştım. "Buraya Ankara'nın diğer ucundan geldim resmen. Bana 5 dakikanı ayırmak zorundasın." Gülümsemeye çalışsam da beceremedim. "Eğer ayırmazsan internetten hastanenin puanına bir yıldız veririm, ayrıca senin adına ve soyadına çok berbat bir psikiyatrist. Kendisinin terapiye ihtiyacı var yazarım." Bakışları usul usul dehşete ve şoka kaydığı zaman işte bu sefer içtenlikle gülümsedim. Merhaba sevgili Koray, seninle tanıştığıma memnun oldum. Ve umarım bana babamı bulmamda yardımcı olursun. Başlangıç: 20 Mart 2026

"Özge sen Zeynep'e ödevi düzenleyip attın mı?" dediğinde ben çatık kaşlarla bir telefona bir karşıdaki adama bakıyordum. Sinirden bayılacağım o olacak! "Yoo," dedi rahat rahat. "Atmadı bana. Ben müsait değilim. Görüşürüz." Cümleyi bitirmesiyle telefonu üstümüze kapatınca Beliz ile göz göze geldik. "Ee, o yapmadıysa ben ödevi kime attım ve kim yapıp bana geri gönderdi?" dedim. İkimiz de alık alık baktık birbirimize. Sinir katsayım birbirine karıştı. "Bilmiyorum. Sen numarasını açsana. Eşleşiyor mu bendeki numara ile." Beliz'in rahatlığı da ayrı delirtiyordu beni. "Yanlış numara attın değil mi bana? Ulan!" Elimi saçlarıma geçirdim. "Kızım ya projemizi başkası aldıysa?" Ki bu olursa kimse bu iki zilliyi elimden alamazdı. Ofladı Beliz. Gözlerimi yumdum sıkıca. Sakin kalmaya bence hiç hacet yoktu. "Ne bileyim? Hem sen dedin ya çok güzel yapmış diye. Okuldan biridir. Kimse de kim. Teşekkür eder geçeriz. Yapmış işte bir iyilik." " Senin için ne kadar da basit? Ben o kadar rahat değilim ama hanımefendi!" "Abart!" dediğinde ise ters bakışkarımı yollayarak telefonumu çıkarıp numarasını açtım. Numaraları karşılaştırdığımızda aynı olmadığını gördük. Göz göze geldik. "Beliz, kolun iyileşince yanıma gel. Ben tekrar kıracağım." Belki aklı başına gelirdi. Sanmam da neyse... Güldü. "Nerden bileyim ben? Yanlışlık olmuş işte. Boşver. Salla gitsin." "Ben senin kadar rahat değilim ama." Toparlanıp ona arkamı dönüp yürümeye başladığımda o adamın orada olmadığını gördüm. Aynı anda da telefonuma bir bildirim geldi. Açtım. O numaradandı. Ödevci kız: Proje ödevini güzel düzenlemiş miyim bari küçük kız. Hassiktir! Şimdi ayvayı yedin Zeynep!

"Künh... öz demek. Bir insanın özüne indiğinde, onu dilediğin gibi yeniden yoğurursun. Ortaya çıkan artık bir asker değil silah olur." Bir avcı. Bir kurt. Bir ihanet. Ormanın karanlığında başlayan karşılaşma, gölgelerin ardına gizlenmiş büyük bir gerçeği yerinden oynatacak. Gerçek ortaya çıktıkça, birbirlerine en uzak olması gereken bu iki insanın yolları, farkında olmadan aynı karanlıkta birleşiyor. Bir avcı gerçeğe ne kadar yaklaşırsa, o kadar hedef olur. Bir kurt ne kadar köşeye sıkışırsa, o kadar tehlikeli hale gelir. Ve bazen... kader iki yabancıyı birbirlerinin hem en büyük tehlikesi hem de tek sığınağı yapar.

"Sen kimsin? Niye herkes sana abi diyor? Adın yok mu senin?" dedim karşımda pis pis sırıtan herife. "Herkesin abisiyim." deyince kafamı duvarlara vurarak isyan etmek istedim. Şu dünyada herkes mi beni sınardı? Tam ağzının payını verecektim ki bir iki adım yaklaşıp, tam gözlerimin içine imalı imalı bakarak konuştu. "Ama senin abin değilim, şanslısın." 19.02.24

+18 sahneler olacaktır!!

I didn't think my captor would be as maddening as he is captivating. He drags me back to the house I vowed never to return to. He wants answers, and if he needs to, he will rip them out of me. I'm broken down piece by piece by every harsh word and every burning touch. But within the confusion, I can't help but crave him, the way he observes me, the way he controls me. I am consumed by his pain, but also consumed by his presence. I should hate him, Instead I'm falling.

"Ben..." diye kekeledim avcumun içinde tuttuğum künyeyi bırakıp geriye çekilmeye çalıştığımda. "Asya," diyerek tuttu elimin üzerini. Künyesini tutan ben, benim elimi tutan Yavuz'du şimdi. "Sen de hissediyor musun?" "Neyi?" dedim kısık çıkan sesimle. "Bunu," dedi bakışlarını ikimizin arasındaki zaten çok az olan boşlukta dolaştırarak. "Çekiliyorum sana, görmüyor musun? Elim uzak dursa gözlerim, gözlerim uzak dursa nefesim karışıyor sana." Cevap veremedim ancak bir cevap beklediği de söylenemezdi. İkimizde aramızdaki bu çekimi hissediyorduk. Yoksa ne ben durduk yere onun kafasını karıştırırdım ne o benim. Ortada söze dökülmemiş saf duyguların gücü hakimdi ve biz o an buna boyun eğdik, kabullendik. "Yavuz..." diye fısıldadım adını. Kara gözleri nasıl bu kadar aydınlık olurdu aklım almıyordu. "Doğru söylüyormuşsun." O neyi der gibi bakınca avcumun içinde tuttuğum künyeyi daha sıkı kavradım. Sanki tenimi yarsın, kanıma karışsın istercesine. "Karışanın yalnızca kafam olmadığını..." Künyeyi asıldığımda aramızda kalan o küçücük boşluğu da yok ettim ve hiç düşünmeden benim için aralanan dudaklarının arasına sızdım.

✶ Kişilik bozukluğuna teslim olan Vera Arslan, karanlığın tamamen onu teslim alması için gün sayıyordu. Süresinin dolmasına az bir süre kalan Vera'yı kararından döndürebilecek kimse yoktu hayatında. Ta ki Evran Balamir onun karşısına çıkana kadar. ❝Vera, beni acıttığın kadar öptüm yaralarından. Yine de gidecek misin?❞ ✶