Arda gözlerini açtığında artık hiçbir şeyin geri dönüşü olmadığını anladı. Elleri bağlıydı. Kapı kilitliydi. Ve karşısındaki kadın... korkması gereken tek şeydi. Suna bağırmaz, tehdit etmez, paniklemez. Çünkü buna ihtiyacı yoktur. Kontrol zaten ondadır. Baştan beri. Bu bir anlık kaçırılma değildi. Bu bir hata değildi. Arda seçilmişti. Her adımı planlanmış, her tepkisi hesaplanmış bir oyunun içine çekilmişti. Kaçmak bir seçenek gibi görünse de... Suna'nın dünyasında kimse gerçekten kaçamaz. Ve Arda çok geçmeden şunu fark eder: Bu hikâyede en tehlikeli şey zincirler değil... Suna'nın onun hakkında bildikleri.

Rüzgar: Çok kasıntısın ya Sarp: Bunu bana sen mi diyorsun? Rüzgar: Evet sırf havalı olmaya çalışmak için kendini kasıyorsun, için içini yiyor ama yine de havalı olmak için rahat bir ifade ile geziyorsun. Sarp: Bana kendini anlatmışsın gibi geldi Rüzgar düzen ve kusursuzluk isterken Sarp tam tersi rahat ve dağınık bir dünyada yaşıyordu. Textingdir ama çoğunluk düz yazı olucaktır. Eşcinsel bir kurgudur rahatsız olucaklar okumasın

chuuya nakahara, silahlı dedektiflik ajansına katılır.

Gördüğüm kan ile geri çekildim ve uzaklaşmaya başladım; kulaklarım çınlamaya başladı, gözümün önü kararıyor ve başım döndüğü için yürümekte zorlanıyordum, daha fazla dayanamayıp bayıldığım sırada hissettiğim en son şey beni tutan sıcak bedendi. Hemofobi, kandan korkma fobisidir.Gerilim değildir. Klasik lise kurgusudur.