"Bir tek dileğim var: Mutlu ol yeter." Ecrin Erdem-Barış Alper Yılmaz

Ecrin Aslan, alt komşusuna uyuz olsa da onsuz yapamayacağından habersizdi. Barış Alper Yılmaz, üst komşusunun başına tatlı bela olacağından habersizdi. İkili, birbirlerinin bütün hayatını kaplayacaklarından habersizlerdi. Hikayenin başında Ecrin sadece yeni bir eve taşındığını, Barış ise sadece yeni bir komşusunun olduğunu düşünürken işlerin geleceği noktayı ikisi de tahmin edememişti. Eğer onların bu eğlenceli, neşeli ve biraz da değişik hikayesine ortak olmak isterseniz sizi şöyle alalım. Çünkü başlıyoruz. Yarı texting - yarı düz yazı

🎀

:))

"medice, cura te ipsum." "doktor, sen önce kendini iyi et."

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.