Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Sessiz Uyanış'a hoş geldin Ateş Uluhan. Dikkatli ol. Bu uyanış sandığın kadar sakin ve sessiz olmayacak. Bu yolda biraz sarsıntı yaşayacak biraz da sarsıntı yaşatacaksın." Bir ihanet vardı, bir zafer vardı. Peki kim ihanet etti, kim kazandı? Erlik gerçekten de iyiden mi yanaydı? Farklı medeniyetlerin tek bir çatı altında toplandığı bir bina ve bu binanın karanlık tarafı olduğuna inanan bir kadın, Mira Ayral. Bu uğurda; çocukluğunu babasının eğitimlerinde harcamış yine de babasının gözüne girememiş olan Ateş Uluhan ile karşılaşır ve onunla ittifak kurar.