1. Bᴏ̈ʟᴜ̈ᴍ 𝚈𝚊𝚛ı 𝚖𝚊𝚟𝚒 𝚙𝚎𝚗𝚌𝚎𝚛𝚎𝚕𝚒 𝚟𝚎 𝚔𝚛𝚎𝚖 𝚛𝚎𝚗𝚐𝚒 𝙶𝚞̈𝚗𝚎𝚜̧ 𝙰𝚙𝚊𝚛𝚝𝚖𝚊𝚗ı𝚗𝚊 𝚢𝚒𝚗𝚎 𝚐𝚘̈𝚣𝚞̈𝚖 𝚌̧𝚊𝚛𝚙𝚖ı𝚜̧𝚝ı. 𝙽𝚎 𝚣𝚊𝚖𝚊𝚗 𝚋𝚞𝚛𝚊𝚍𝚊𝚗 𝚐𝚎𝚌̧𝚜𝚎𝚖 𝚐𝚘̈𝚣𝚞̈𝚖 𝚢𝚒𝚗𝚎 𝚘𝚛𝚊𝚢𝚊 𝚐𝚒𝚍𝚒𝚢𝚘𝚛𝚍𝚞. 𝙱𝚞𝚛𝚊𝚍𝚊𝚔𝚒 𝙰𝚙𝚊𝚛𝚝𝚖𝚊𝚗ı 𝚐𝚘̈𝚛𝚍𝚞̈𝚐̆𝚞̈𝚖𝚍𝚎, 𝚋𝚊𝚣𝚎𝚗 𝚜𝚒𝚗𝚒𝚛𝚕𝚎𝚗𝚒𝚢𝚘𝚛, 𝚋𝚊𝚣𝚎𝚗 𝚞̈𝚣𝚞̈𝚕𝚞̈𝚢𝚘𝚛, 𝚋𝚊𝚣𝚎𝚗 𝚍𝚎 𝚖𝚞𝚝𝚕𝚞 𝚘𝚕𝚞𝚢𝚘𝚛𝚍𝚞𝚖... 𝙺𝚎𝚗𝚍𝚒 𝚔𝚎𝚗𝚍𝚒𝚖𝚎 𝚐𝚞̈𝚕𝚍𝚞̈𝚐̆𝚞̈𝚖 𝚣𝚊𝚖𝚊𝚗𝚕𝚊𝚛 𝚋𝚒𝚕𝚎 𝚘𝚕𝚞𝚢𝚘𝚛𝚍𝚞... 𝙎𝙪𝙙𝙚 𝙎𝙚𝙯𝙚𝙧

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Ben, az önce patlayan o silahın, bir daha ateş edecek olan o namlusunun, tam karşısındayım. Kendimi, elimde menekşe kokulu kara kaplı defterim ve kalemime sıkıca sarılmış bir biçimde, sadece cam tavandan vuran ay ışığının parlattığı, yüzünü bile göremediğim şahsiyetin karşısında bir namlunun ucunda buldum. Ay ışığı sadece bana o silahı parlatmıyordu. Bir bitmiş ömrü, bir solmuş menekşeyi, bir cesedi parlatıyordu! Ve asıl soru. Bir insan sevdiğini nasıl elleri ile gömebilirdi? Ben Itır. Itır Şensoy. Hikayemi öğrenmeye, bu eski istasyonda başıma geleceklere bizzat şahit olmaya, trende yanımdaki koltukta oturmaya var mısınız?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.