ΜΕΡΟΣ 1ο: το σκοτάδι καλύπτει το φως από την σκληρή πραγματικότητα και το οδηγεί στην κόλαση που είναι ο έρωτας. Εκείνος είναι το σκοτάδι. Εγώ είμαι το φως. ΜΕΡΟΣ 2ο: Συγκεντρώνομαι πάλι στον ίδιο στόχο και του αναφέρω με ψυχρότητα. "Τι άλλο να διορθώσω για όταν θελήσω να πυροβολησω;" "Να μην κρύβεις τα συναισθήματα που έχεις για εμένα" αναφέρει σοβαρά και εγώ κατεβάζω το όπλο. Γυρίζω το κεφάλι μου προς αυτόν και αυτή την φορά τον κοιτάζω κατάματα. Τα μάτια του λένε όσα δεν τολμούσαν να πουν τα χείλη του. Το βλέμμα μου ταξιδεύει στα χαρακτηριστικά του προσώπου του και παρατηρώ το σφίξιμο του σαγονιου του. "Σταμάτα να κοιτάς εκεί που δεν έχεις πρόσβαση" ψυθιρίζω νιώθοντας τα μάτια του να έχουν σταθεί στα χείλη μου. "Άμα δεν μπορώ να σταματήσω;" ΜΕΡΟΣ 3ο: Μερικές φορές, δεν χρειάζεται να είσαι ο ήρωας της ιστορίας. Γιατί δεν θα νικάς πάντα. Έπρεπε να το είχα καταλάβει πιο νωρίς, γιατί τώρα πια είναι αργά. Θα καταστραφώ. Θα χαθω μεσα στο σκοτάδι που οδήγησα τον εαυτό μου. Εκεί οπου η χαρά δεν έχει θέση. Εκεί που όλα διαλύονται. Εκει που θα καταλαβω τι σημαινει "κενο".

Τα καλοκαίρια στα νησιά του Ιονίου έχουν πάντα κάτι το μαγικό∙ μια ζέστη που καίει το δέρμα αλλά ταυτόχρονα λιώνει και τις αντιστάσεις. Η Χριστιάνα, στα 28 της, είχε μάθει να ζει μέσα σε αριθμούς, ισολογισμούς και πίνακες Excel. Η ζωή της κυλούσε με ακρίβεια λογιστική, προβλέψιμη, χωρίς εκπλήξεις. Κι όμως, εκείνο το καλοκαίρι, η μοίρα είχε φροντίσει να την πετάξει έξω από την ασφάλεια των αριθμών και να τη βάλει σε ένα παιχνίδι που δεν γνώριζε τους κανόνες. Ο Αχιλλέας, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τερματοφύλακες της χώρας, βρισκόταν στο ίδιο νησί για ανάσες μακριά από τα φώτα των γηπέδων και τον θόρυβο των φιλάθλων. Στα γήπεδα έσωζε τέρματα∙ εκείνο το καλοκαίρι, όμως, θα έπρεπε να σώσει τον ίδιο του τον εαυτό. Μια τυχαία νύχτα, σε ένα κλαμπ γεμάτο ιδρώτα, μουσική και φώτα που χόρευαν σαν κεραυνοί, τα βλέμματα τους συναντήθηκαν. Ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, ένα άγγιγμα που δεν έπρεπε να έχει τόση δύναμη. Και το βράδυ εκείνο, που ξεκίνησε σαν παιχνίδι, έγινε η σπίθα που άναψε φωτιά. Όμως η απόσταση είναι πιο αμείλικτη κι από τον χρόνο. Θα καταφέρουν να νικήσουν τον χωρισμό, ή το καλοκαίρι θα

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

«Ονομάζομαι Cameron Dixon», τα μάτια του συναντούν τα δικά μου. «Με θυμάσαι, έτσι δεν είναι Lexi;» «Lexi Arden;», συνεχίζει, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο να κοσμεί το πρόσωπο του. Δεν είναι δυνατόν. Τα χέρια και ο λαιμός του είναι γεμάτα τατουάζ, συμπεριλαμβανομένου και το δεξί χέρι του το οποίο στολίζει ένα μεγάλο τριαντάφυλλο. Οι κόμποι των χεριών του είναι μελανιασμένοι, πληγωμένοι, ενώ διακρίνω στα δάχτυλα του 'χτυπημένα' κάποια γράμματα. «Πόσα χρόνια έχουν περάσει Lexi; Οχτώ, έτσι δεν είναι; Δες πως τα φέρνει η ζωή», μας δείχνει χλευαστικά. «Σκασμός», φωνάζω. «Είσαι ύποπτος για φόνο. Δεν θα κάνουμε συζητησούλα για το γαμημένο παρελθόν». Ο Cameron γελάει ειρωνικά και φέρνει με δύναμη την καρέκλα του πιο κοντά μου. «Ακου να δεις κοριτσάκι», χτυπάει υποτιμητικά τον δείκτη του στο τραπέζι, «παίρνω ναρκωτικά και πίνω, δολοφόνος όμως δεν είμαι. Με ξέρεις καλά άλλωστε, μωρό μου». «Ω, και εγώ υποτίθεται πως πρέπει να σε πιστέψω;» «Μπήκες καλά στον ρόλο του μπάτσου πάντως», με δείχνει με αηδία. «Ξέρεις, μισώ τους μπάτσους». «Ξέρεις, δεν θυμάμαι να σε ρώτησα», τον πλησιάζω ειρωνικά, και η έκφραση του αγριέυει.

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...

"Τελευταία φορά. Το ορκίζομαι!"

«Εγώ γαμώτο σε εμπιστεύτηκα! Ρίσκαρα μαζί σου. Μ'ακούς; ΡΊΣΚΑΡΑ! Είπα ή όλα ή τίποτα... Νομίζεις το είχα ξανά κάνει; Όχι μωρό μου. Ούτε εγώ είχα ερωτευτεί τόσο ολοκληρωτικά, τόσο σαρωτικά, τόσο απόλυτα! Κι όμως... το προσπάθησα. Γιατί σε ήθελα για αυτό που ήσουν, για την ψυχή όχι για το απέξω. Μα εσύ τα διέλυσες όλα μάτια μου.» ©𝟐𝟎𝟏𝟗-𝟐𝟏 𝐃𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲

«Εκείνη, έχει επιλεξει ενα επάγγελμα από τα δυσκολότερα, όχι μόνο από τη φύση του αλλά και από το γεγονός πως θα τη φέρει αντιμέτωπη με κάποιες άλλες πτυχές του εαυτού της που δεν θα ήθελε να θυμάται. Σε καμία περίπτωση όμως δε πίστευε πως μπορεί να γίνει δυσκολότερο όμως το ηξερε κι εκείνη πως ήταν η μοναδική της επιλογή, δε θα της ταίριαζε τίποτε άλλο περισσότερο. Εκείνος, σε όλα του τέλειος, άριστος θα έλεγε κανείς. Τα καλά ομως δε κρατούν για πάντα. Βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια μεγάλη ποινή, όμως δε φαίνεται να τον απασχολεί, άλλωστε ήταν επιλογή του. Δε τον νοιάζει γιατί επέλεξε τη φύλαξη μόνος του». Μια ιστορία για μια αστυνομική εγκληματολόγο και έναν βαρυποινίτη όπου θα έρθουν αντιμέτωποι στους κρύους θαλάμους του ανακριτικού δωματίου. Επέλεξαν να βρίσκονται εκεί και τώρα η ζωή επιλέγει γι' αυτούς.

Δώσε μου ένα καλοκαίρι ακόμη, ένα καλοκαίρι ίδιο με το προηγούμενο. Θέλω λίγο ακόμη χρόνο μαζί σου, έχω πολλά να σου πω.

Ήταν αθώα . Κι εκείνος την εκπαίδευσε. Σε όλα.