«Από ποτέ έχεις να κάνεις;»με ρωτάει ξεκάρφωτα και γυρίζω να τον κοιτάξω μπερδεμένη. «Τι να κάνω;»δεν καταλαβαίνω. Τι θέλει να μάθει ακριβώς μέσα από αυτή τη συζήτηση; «Σεξ ρε μαιμούδι, τι άλλο;»στο άκουσμα της λέξης γουρλώνω τα μάτια μου και σταματάω να κουνάω τα χέρια μου μέσα στο νερό. «Μη μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις!»του απαντάω κάπως τσιριχτά και τον ακούω να χασκογελάει. Τι βλάκας! «Έλα ρε Αγγελικούλα, απλά πες μου. Θέλω να μάθω» παλιό σεξομανή κουτσομπόλη. «Να μην σε νοιάζει, είναι κάτι προσωπικό και καλό είναι να μην κάνεις τέτοιες ερωτήσεις σε κορίτσια»τον επιπλήττω σαν να είμαι η μαμά του και το βλέμμα του σοβαρεύει στα ξαφνικά ελαφρώς. Επικρατεί λίγη σιωπή και ανακουφίζομαι κάπως αφου σκέφτομαι ότι αυτή η συζήτηση τελείωσε. Συνεχίζω αμέριμνη να κολυμπάω τριγύρω ώσπου η φωνή του με σταματάει. «Έχεις να κάνεις από το καλοκαίρι μαζί μου;» Την βάψαμε. DON'T COPY THE STORY.

Έπρεπε να φύγει ... και έτσι κατέστρεψε τα πάντα .... Την αγαπούσε Μα την πρόδωσε .. αυτό ήταν που δενψμπορουσε να καταλάβει . Δεν μπορούσε να μείνει ,θα πέθαινε κοντά του , της έκανε κακό . Πόνεσε όταν την έχασε Δεν άντεξε να μην γυρίσει . Την θέλει ακόμα Πρέπει να μείνει μακρυά του Θα συνεχίσει ; Θα τα καταφέρει ; Μήπως ο θάνατος θα τους προλάβει ;

Η ζωή του Gerald Roberts,ενός εκατομμυριούχου,αλλάζει όταν μια απάτη τον αναγκάζει να χάσει τα πάντα:λεφτά,το σπίτι του και ό,τι άλλο είχε.Όμως,όλα αλλάζουν όταν θα συνεργαστεί με το μικρομεσαίο κυνηγό Λάρρυ.Θα καταφέρει να γυρίσει πίσω στην παλιά του ζωή;Ή θα πρέπει να συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα; 2η θεση στο διαγωνισμο Tell Your Story 2020

Η δημοσιογράφος του The City Magazine, Βερενίκη Ορφανού συγκρούεται ανάμεσα στους ηθικούς της φραγμούς και στην δικαιοσύνη. Καθώς, σιγά σιγά ξετυλίσσεται από έναν παλιό της συνάδελφο μια υπόθεση που θάφτηκε πολύ καλά από ανώτερους, βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τον αστυνομικό Νικηφόρο Βεβαδέρη. Η επαναστάτρια των άρθρων συναντάει την πειθαρχία του νόμου, και γεμίζει τα σωθικά της με ένα φιλί της φωτιάς.

ΜΕΡΟΣ 1ο: το σκοτάδι καλύπτει το φως από την σκληρή πραγματικότητα και το οδηγεί στην κόλαση που είναι ο έρωτας. Εκείνος είναι το σκοτάδι. Εγώ είμαι το φως. ΜΕΡΟΣ 2ο: Συγκεντρώνομαι πάλι στον ίδιο στόχο και του αναφέρω με ψυχρότητα. "Τι άλλο να διορθώσω για όταν θελήσω να πυροβολησω;" "Να μην κρύβεις τα συναισθήματα που έχεις για εμένα" αναφέρει σοβαρά και εγώ κατεβάζω το όπλο. Γυρίζω το κεφάλι μου προς αυτόν και αυτή την φορά τον κοιτάζω κατάματα. Τα μάτια του λένε όσα δεν τολμούσαν να πουν τα χείλη του. Το βλέμμα μου ταξιδεύει στα χαρακτηριστικά του προσώπου του και παρατηρώ το σφίξιμο του σαγονιου του. "Σταμάτα να κοιτάς εκεί που δεν έχεις πρόσβαση" ψυθιρίζω νιώθοντας τα μάτια του να έχουν σταθεί στα χείλη μου. "Άμα δεν μπορώ να σταματήσω;" ΜΕΡΟΣ 3ο: Μερικές φορές, δεν χρειάζεται να είσαι ο ήρωας της ιστορίας. Γιατί δεν θα νικάς πάντα. Έπρεπε να το είχα καταλάβει πιο νωρίς, γιατί τώρα πια είναι αργά. Θα καταστραφώ. Θα χαθω μεσα στο σκοτάδι που οδήγησα τον εαυτό μου. Εκεί οπου η χαρά δεν έχει θέση. Εκεί που όλα διαλύονται. Εκει που θα καταλαβω τι σημαινει "κενο".

Τα καλοκαίρια στα νησιά του Ιονίου έχουν πάντα κάτι το μαγικό∙ μια ζέστη που καίει το δέρμα αλλά ταυτόχρονα λιώνει και τις αντιστάσεις. Η Χριστιάνα, στα 28 της, είχε μάθει να ζει μέσα σε αριθμούς, ισολογισμούς και πίνακες Excel. Η ζωή της κυλούσε με ακρίβεια λογιστική, προβλέψιμη, χωρίς εκπλήξεις. Κι όμως, εκείνο το καλοκαίρι, η μοίρα είχε φροντίσει να την πετάξει έξω από την ασφάλεια των αριθμών και να τη βάλει σε ένα παιχνίδι που δεν γνώριζε τους κανόνες. Ο Αχιλλέας, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τερματοφύλακες της χώρας, βρισκόταν στο ίδιο νησί για ανάσες μακριά από τα φώτα των γηπέδων και τον θόρυβο των φιλάθλων. Στα γήπεδα έσωζε τέρματα∙ εκείνο το καλοκαίρι, όμως, θα έπρεπε να σώσει τον ίδιο του τον εαυτό. Μια τυχαία νύχτα, σε ένα κλαμπ γεμάτο ιδρώτα, μουσική και φώτα που χόρευαν σαν κεραυνοί, τα βλέμματα τους συναντήθηκαν. Ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, ένα άγγιγμα που δεν έπρεπε να έχει τόση δύναμη. Και το βράδυ εκείνο, που ξεκίνησε σαν παιχνίδι, έγινε η σπίθα που άναψε φωτιά. Όμως η απόσταση είναι πιο αμείλικτη κι από τον χρόνο. Θα καταφέρουν να νικήσουν τον χωρισμό, ή το καλοκαίρι θα

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

«Ονομάζομαι Cameron Dixon», τα μάτια του συναντούν τα δικά μου. «Με θυμάσαι, έτσι δεν είναι Lexi;» «Lexi Arden;», συνεχίζει, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο να κοσμεί το πρόσωπο του. Δεν είναι δυνατόν. Τα χέρια και ο λαιμός του είναι γεμάτα τατουάζ, συμπεριλαμβανομένου και το δεξί χέρι του το οποίο στολίζει ένα μεγάλο τριαντάφυλλο. Οι κόμποι των χεριών του είναι μελανιασμένοι, πληγωμένοι, ενώ διακρίνω στα δάχτυλα του 'χτυπημένα' κάποια γράμματα. «Πόσα χρόνια έχουν περάσει Lexi; Οχτώ, έτσι δεν είναι; Δες πως τα φέρνει η ζωή», μας δείχνει χλευαστικά. «Σκασμός», φωνάζω. «Είσαι ύποπτος για φόνο. Δεν θα κάνουμε συζητησούλα για το γαμημένο παρελθόν». Ο Cameron γελάει ειρωνικά και φέρνει με δύναμη την καρέκλα του πιο κοντά μου. «Ακου να δεις κοριτσάκι», χτυπάει υποτιμητικά τον δείκτη του στο τραπέζι, «παίρνω ναρκωτικά και πίνω, δολοφόνος όμως δεν είμαι. Με ξέρεις καλά άλλωστε, μωρό μου». «Ω, και εγώ υποτίθεται πως πρέπει να σε πιστέψω;» «Μπήκες καλά στον ρόλο του μπάτσου πάντως», με δείχνει με αηδία. «Ξέρεις, μισώ τους μπάτσους». «Ξέρεις, δεν θυμάμαι να σε ρώτησα», τον πλησιάζω ειρωνικά, και η έκφραση του αγριέυει.

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...

"Τελευταία φορά. Το ορκίζομαι!"