Arkada köşede ayakta duran çocuk da pür dikkat benim ne diyeceğimi bekliyordu. Sessizlik uzun sürmüş olacak ki Yağız hafifçe kaşlarını kaldırarak "Bu kadar bilgiye şaşırdın galiba? dedi ve ekledi "Seni sandığında da fazla araştırdık ve sandığından da iyi tanıyoruz." Bende ona Küçük prens kitabından bir alıntı sözle cevap vermek istedim "Kaç yaşında, derler, Kaç kardeşi var? Kaç kilo? Babası kaç para kazanıyor? Bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanarlar." İlk önce ikisi de afalladı, daha sonra Yağız anlamış olacak ki hafif bir tebessüm etti. Bir şey söylemek için ağzını açtıysa da kafasını sallayıp vazgeçti. Ardından kollarını masaya koydu. Gözlerimin içine dikkatle bakarak "O gece evime bilerek mi geldin?" diye sordu. *** İra yanlız bir kız, kısıtlanmış yanlız bırakılmaya zorlanmış bir kız. Ama o herşeyin bu kadar kolay olmasını istemiyor ve vazgeçmemekte kararlı. Dünyanın diğer ucu Japonya'dan, doğduğu şehire Antalya'ya taşınıyor. Japonya'da konulan şizofreni teşislerinden sonra kendinin şizofren olduğundan emin ama bilmiyor ki herşey bir gün değişir. Kendinden saklanan sırları öğrenen İra aslında gördüğü halüsinasyonların oldukça gerçek olduğunu öğrenir... İyi okumalarr dilerimm :)

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.