"Gülümsediğinde gözlerinin kaybolmasını seviyorum." Lise hayatımın sıradanlığı, beden dersinde çıkan kavgayla bozuldu. Artık her yerde kaos vardı, çünkü birbirinden çatlak olan bir grup arkadaşın ortasına düşmüştüm.

19 yaşındaydım beklemeye başladığımda, saçlarım uzundu. Şimdiyse 21 yaşındaydım ve saçlarım çenemin hizasındaydı.

25 yıldır gizemi çözülemeyen bir olay; Kayıp Arkeologlar. Bir profesör ve iki asistan ne kadar ileri gidebilirler?

Bir kenara itilen bir prenses, ne kadar tehlikeli olabilirdi ki? Ah, baştan uyarayım; Isırıyorum.

"Sarılabilir miyiz?"

Han Jisung melek gibi biriydi. Ben ise şeytanların elinde büyümüştüm.

"Nerede olduğunu söyle, hemen geleceğim yanına."

9 doğaüstü varlık türü ve 9 ayrı bölge. Bu bölgelerin en özeli şüphesiz içinde seçilmişlerin olduğu bölge 9'du.Her şey yeniden gerçekleşiyor kurallar sil baştan yazılıyordu.Seçilmişler adı verilen bu çocuklar ne için getirildiklerini dahi bilmedikleri bölge 9'dan kurtulmayı ve daha da önemlisi hayatta kalmayı başarabilecek miydiler ? Efendi onları burada tutmanın kolay olmadığını biliyordu.İşte bu yüzden Helena denilen kızı çocukları yanında tutabilmek için zorla getirtmişti. -Hayat ne kadar kısa değil mi ? Son nefesini veriyorsun bir daha almamak üzere ardından gözlerini sonsuz bir uykuya kapatıyorsun- -Haklısın Helena ama sen bir şifacısın.Özel birisin ölümden korkmak zorunda değilsin.Biliyorsun sen ölümsüzsün- -Evet lakin ya sevdiklerini kaybetme korkusu ? Sana bir şey olacak diye düşünmekten deliye dönüyorum ve bu korku beni mahvediyor.Ve bunu çoktan söylemem gerekirdi ancak sana söyleyebilecek cesareti şimdi buldum.Seni seviyorum Felix- -Bende seni seviyorum ve hayatımın sonuna kadar da seni seveceğim Helen -diyip bana sarıldı. " Aşk,dostluk,ihanet ve entrika işte burası bölge 9 "

Kırılan, parçalanan çocuklardık. Kırılan parçalarımızı çöpe atıp birbirimizi tamamlamaya çalıştık.