1 Ocak 1996 yılında Antalya'nın Manavgat ilçesinde Ereğli sokağında 32 nolu evde mahallenin ebesi Nuriye Teyze tarafından dünyaya gözlerimi açmışım. Birkaç dakika sonra annemin eline vermişler beni. Annem yarı açık yarı kapalı o mavi gözleriyle bir an cama takılmış gözleri cama o anda bir kar tanesi yapışmış yavaş yavaş bana kafasını çevirip; "A-dı ımm a-dı Ber-fu ol-sun." demiş ve bir dakika içinde kan kaybından ölmüş. Babam gemi kaptanı olduğu için 8 ayda bir geliyormuş. Annemin ölümünden sonra bir kere gelmiş. Nuriye Teyzeye bırakmış beni zaten annem öldükten sonrada Nuriye Teyze bakmış bana. Annemle babam birbirlerine deli gibi aşıklarmış. Bunları bana Nuriye Teyze anlatmıştı. Şuan onun mezarındayım hafiften rüzgar esiyor ve kar yağıyor. Üstümdeki hırkaya daha çok sarıldım ve hüngür hüngür ağlamaya başladım. Oda beni bu iğrenç dünyada bırakıp gitmişti. Sevdiklerim hep beni yalnız bırakmıştı. Belkide bunun nedeni beni sevmemeleriydi. Babasının bile sevmediği bir kızı kim severki...

Ait olmadığı ülkede yaşayan bir kızın hikayesi. Sonradan ani bir kararla ait olduğu yere giden ve oraya ayak uydurmaya çalışan bir kızın hikayesi. Ayak uydurmaya çalışırkende hayatında hiç yaşamadığı duygularla karşı karşıya gelen bir kızın hikayesi.

Ailesini küçük yaşta trafik kazasında kaybetmiş ve ne olursa olsun hayata tutunmaya çalışan bir kızdı Barbara. Hiç ummadığı anda hayatına bir yıldırım gibi düşen ve hayatının baş rolu olan bir çocuktu Francisco. Daha aşkın ne olduğunu bile bilmiyordu Barbara. İkiside birbirlerini deliler gibi seviyorlar fakat aralarında bir engel var ama ne???