Doğru günü beklermiş yakamoz.

𝗪𝗲 𝗼𝗻𝗹𝘆 𝘀𝗮𝗶𝗱 𝗴𝗼𝗼𝗱𝗯𝘆𝗲 𝘄𝗶𝘁𝗵 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘀

Lise yıllarının birbirine tahammül edemeyen iki ismi: Sahaların hırçın yeteneği Emirhan Topçu ve sınırlarını kendi çizen Begüm Ayla Gülmez Yıllar sonra bir akşam yemeğinde kesişen yolları, sadece eski bir rekabeti değil; ailelerinin "görücü usulü" planlarını da gün yüzüne çıkarır. Bir yanda Emirhan'ın bitmek bilmeyen inadı, diğer yanda Begüm'ün soğukkanlı duruşu... Ailelerin kurduğu bu oyunun tek bir kuralı var, ama ikisinin de uymaya niyeti yok. Tamamen hayal ürünüdür, hiçbir gerçeklik barındırmaz.

"Küllerinden doğan bir kadını tanımak cesaret ister" "Neyse ki ben korkak değilim." *** "Onu yıllar sonra görünce anladım ki benim için tek kadın o. Eğer onu geri kazanamazsam benim sonum olur." "Biz birbirimizden vazgeçmeyeceğiz." "Aranızdan çekildim bile. Ben hiç yokmuşum gibi devam edin." *** "Sen hep mükemmeldin. Ben sana yetemedim." "Önemli olan mükemmel olmak değilmiş. Kimin yanında mükemmel hissettiğinmiş. Sen bana acıdan başka bir şey vermedin, gözümdeki ışığı çaldın."

Parmak, burnunun hemen önündeydi. Bir anlık duraksamanın ardından Barış'ın aklına muzip bir fikir geldi. Kaşlarını hafifçe kaldırarak, hızla eğildi ve nazik bir öpücük kondurdu.

"İşler yolunda gitmiyorsa, belki de manzaranın değil baktığın yönün değişmesi gerekiyordur." •barış alper yılmaz

"o picten her sikildiginda yanimda bitiyorsun."

İzel: Geçmiş geçmişte kaldı Emirhan: Olabilir Ben de geçmişte kaldım ༄ ❞ Birbirimizi anladıysak eğer, yeniden karşılaşırız belki. Ve eğer hissettiysek, yeniden yaşarız belki ❞ Hayran kurgusudur, içerisindeki tüm olay ve kişiler hayal ürünüdür.

Yağmur şu dünyada en sevdiğim şeydi, üst komşum olacak öküz yine tepinmiyor olsaydı tadını çıkarabilirdim