"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Esila: O hırka benim tek varlığım. Anladın mı? Tek sahip olduğum şey o. Sadece benim olduğunu bildiğim tek şey. Bilinmeyen: Nasıl yani? Esila: Bu seni ilgilendirmez. Hırkamı ver. Bilinmeyen: Hayır. Esila: Si*tir. 🐚 Bilinmeyen; Ben kaçayım ufaktan. Çağrı; Hırkam yalnız. Çağrı; Onsuz yapamıyorum da. Çağrı; Pişt, bacım nereye gittin. Çağrı; Gelir misin? Çağrı; Bulunca geberteceğim seni :) Çağrı; Makyaj malzemelerinin üstünden araba ile geçeceğim :) Çağrı; Sevdiğin çocuğu başkalarına aşık edeceğim :) Çağrı; Hırkamın intikamı büyük olacak. :) Çağrı; Psikopat civciv olup dehşet saçacağım :) 🐚 22.08.2020 •Kısa Hikaye•

Öldü sanılan Şimal'in 17 yıl sonra gerçek ailesini bulmasıyla başlayan bir hikaye. Hem hüznün hem aşkın hemde komediyi barındıran bir hikaye. Bir şans ver emin ol ki seveceksin ;)

alphancnrkrac: ordan bakınca mesaj kutum günlüğüne mi benziyor? yagmuryagsaa: bi tık belki alphancnrkrac: adresini yolla defter göndereyim de mesaj kutumu rahat bırak yagmuryagsaa: açıkçası mesaj kutun daha ilgi çekici küfür ve argo vardır. ... kurgu #1 hüzün #1 komutan #1 texting #1 harbiye #1 harpokulu #1 aşk #1 edebiyat #1 aksiyon #1 mizah #1

Bazen aşk, büyük planlarla değil; pijamalarla, bir fırın yolunda ve elde patlayan bir torpille başlar. Annesinin zoruyla ekmek almaya çıkan bir kız... Mahalle arasında torpil oynayan çocuklar... Çikolata karşılığında alınan bir cesaret parçası. Ve yanlışlıkla atılan bir torpilin, yoldan geçen bir arabanın içine düşmesiyle altüst olan bir an. Ve o patlama, sadece bir torpili değil, iki kalbi de ateşler. Tesadüf mü? Hemde abisinin arkadaşı çıkması? Yoksa aşk, gerçekten biraz torpil ister mi?

05**: ödevi birlikte yapmak için hocaya benim adımı vermişsin? Siz: hoca bir araya getirdi 05**: hoca senin benim adımı verdiğini söyledi hatta sınıftakiler karşı çıkmış o kimseyle ödev yapmaz demiş sen de hepsine öldürücü bakış atıp hocanın duyacağı şekilde hele yarram bir yapmasın demişsin doğru mu? ... Siz: yapacak mısın şimdi benimle 05**: hayır Siz: ama neden 05**: adımı bile bilmediğin için olabilir mi hocaya şu arkada oturan gözlüklü çocuk diye anlatmışsın Siz: yanlış tek kelimem yok farkında mısın? 05**: hoca anlamayınca da hocam ülkücü bıyığı vardı demişsin kestim bıyığımı şimdi ne diye anlatacaksın

❝Yıllar önce bana bir söz vermiştin. Şimdi benimle evlenir misin?❞ Yıllarca hayatını ailesinin kuralları ve isteği üzerine yaşayan Verda, 29. doğum gününü geride bırakırken hayatının elinden kayıp gittiğinin farkına varır. Ne istediği şekilde mesleğini yerine getirebiliyordur ne de hayalini kurduğu ilişkiyi yaşayabileceği birini bulabilmiştir. Buna bir son vermek adına babasının holdinginden istifa edip kendi şirketini kurmak istediğinde ise yine önünde engel olarak ailesini bulur. Yıllarca çalışıp emek verdiği holdingden hissesini satıp ayrılmak istediğinde, babası türlü yollarla bu girişimine engel olmaya çalışmaktadır. İhtiyacı olan paraya sorunsuz bir şekilde ulaşmasınınsa tek bir yolu vardır; Evlenmek. Bir süre gerçek bir evlilik için çabalasa da işin içinden çıkamayacak duruma geldiğinde soluğu üniversite zamanından beri tanıdığı Özgür'ün yanında alır. Çünkü Özgür'ün kendisine yıllar önce verdiği bir söz vardır.

Lise ikinci sınıfta kaybettiği annesinden sonra, hayat onun için pek renkli halini kaybetmişti. Akıllı, hırslı ama kendi etrafında deliler gibi dönen, çiçek bahçelerinde koşan bir çocuktu. Annesi vefat edene kadar da, çocuk olmaya devam etmişti. Onu kaybettiğinde, bir evi olmadığını hazmetmesi çok zaman almamıştı. Bir evi olmaması da, onu abisi ve babasına düşman etmişti. Hayatı tam o noktada sonlanmak yerine, devam etti. Çünkü Engin Atahan Kozal, Gülsu Aki'nin hayatındaki ikinci renkli kalemiydi. (+18) Hikayede yetişkin içerik mevcuttur. Lütfen dikkate alınız. Kuzeyden Adamlar Serisi, 2.

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

PUKKA YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR. KİTAP SATAN HER YERDE BULABİLİRSİNİZ. Doğduğu ilk gün yetimhaneye bırakılan Rüzgar, hayatı boyunca bir şeylere ve birilerine bağlanmaktan kaçınan, soğuk bir tiptir. Aynı yetimhanede büyüdüğü yaramaz bir kız çocuğu dışında da bağ kurduğu kimse yoktur. Yaşı dolduğu için yetimhaneden ayrılmak zorunda kalan Rüzgar, her seferinde beraber kurtulmaya söz verdiği kız için geri döner. Yine rutin ziyaretlerinden birinde kızın ailesi tarafından yetimhaneden alındığını öğrenir ve bir daha ondan haber alamaz. Senelerini ondan bir iz bulmak için araştırarak geçirirken bir gün, gizemli bir numara doğum gününü kutlar. Çok geçmeden Rüzgar, bu numaranın yetimhanede beraber büyüdüğü kız olduğunu anlar ve kızın içinde bulunduğu zor durumu öğrendiğinde onu kurtarmak için anlaşmalı bir evlilik yapmayı teklif eder. İkisi, aynı soyadını paylaşan, evli ev arkadaşları olacaktır. "Seni seviyorum. Hep sevdim."