Yeni bir başlangıç yeni bir aile...

Hey selam! Ben Güneş, Güneş Esendemir. Ve bu benim hikayem. Hikayem, ben daha ortaokul beşinci sınıftayken çocukluk arkadaşım ve aynı zamanda aşkımın beni bırakıp ailesiyle beraber bu ülkeden ayrılması ve benim o geri dönene kadar onu nasıl beklediğimi anlatıyor. Şaka şaka, merak etmeyin o kadar basit ve saçma bir hikayem yok benim. Ben hiçbir zaman Berk'ten hoşlanmadım ve o da hiçbir zaman geri dönemdi. Sanırım dönmeyecek de. Yani en azından ben öyle sanıyorum. Çook uzun zamandır ondan haber almadım. Aslında benim hayatımda iki farklı Berk var. Bir çocukluğumun neredeyse hepsini kaplayan ve beni bırakıp giden Berk, bir de hiç olamadık bir zamanda hayatıma girip beni eski halime döndürmeye çalışan, rahat ve gıcık tavırlarıyla beni sinir eden Berk. İşte benim bu iki Berk'in arasında kaldığım asıl hikayem, birden hayatıma bodoslama dalan alaycı bir çocukla başlıyor. Onunla yaşadıklarımız, bana yaşattıkları ve sonumuzun ne olduğu... Normal bir hikayemiz var diyemeyeceğim size, zaten ben de pek normal biri sayılmam ama eğlenceli bir hikayemiz var. Eğlenceli ve gizemlerle dolu. Bir de sanırım benim yüzümden biraz soğuk. Komik bir hikayemiz var bizim ama aynı zamanda da fazlasıyla dramatik. Karmaşık ama basit ve her şeyden öte zor ama aynı zamanda da çok kolay bir hikayemiz var. Şimdi anlamıyorsun belki ama anlayacaksın. Bu benim hayatım, benim hikayem. Peki ya sen? Bu hikayede bana katılmak ister misin? Evet mi? Hadi o zaman, seni bekliyorum. İlk bölüm; 16.09.2019

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.

*Tamamlandı* "Sence bizden bir cacık olur mu?" dediğimde önce bana öylece baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki boynumdaki kolunu çekip dizlerine dayadı ve katıla katıla gülmeye devam etti. "Lan ne gülüyorsun?" diye sinirle sordum. Teyzeler pencereye çıktı ve gözleri hemen bizi buldu. "Sussana lan, Allahın belası domuz!" dedim dişlerimin arasından. "Esra, kızım hayırdır?" dedi FBI teyze. Hayrı mı kaldı be FBI teyze? Aldık başımıza belayı işte. Ama seni kırmayayım. Hayırlı uğurlu olsun! "Yok Selma Teyze!" dedim gülümsemeye çalışarak. "Arkadaşı kızın biri taciz etti arka sokakta da, kriz geçiriyor şu an." Azman aniden gülmeyi kesti ve kaşları çatıldı. "Vay vah!" dedi diğer pencereden MİT teyze. "Su getireyim mi Akın evladım?" Azman'ın gözleri ona döndü. "Yok sağol Makbule Teyze. Alıştım artık..." dedi ve gözleriyle beni işaret etti. "Bu kızın tacizlerine." Rezillik yükleniyor...%94 Kapak Tasarımı: Gölgehayaller © Tüm Hakları Saklıdır.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."