#Wattys2018longlist 05/01/2018 Bilim kurgu #1 Dünya tamamen değişmişti. Savaşlar, kaos, atom bombaları insan soyunu neredeyse tüketmiş ve dünyayı yüzyıllar öncesine kadar geriletmişti. Bu yüzden dünya savaşmak yerine barışıp soylarını korumaya karar vermiş ve ateşkes anlaşması imzalamıştı. Bu anlaşmayla birlikte dünyanın en güçlü dört lideri Batı, Doğu, Güney ve Kuzey adıyla dört krallık kurmuştu. Savaşlar bitmiş ve insanlar tekrardan yaşamaya başlamıştı. Ama insanlar yaşanan olaylardan ders almıyor ve açgözlülükleri asla tükenmiyordu. Alex, Batı Krallığının varisiydi fakat babası hiçbir zaman onu sevmemiş ve oğlu olarak görmemişti. Bu yüzden onu Ava şehrine inşa ettirdiği kuleye göndermiş ve tek başına yaşaması için terk etmişti. Ama bu yalnızlığı Ava şehrinde yaşayan Cass Walker sayesinde bir gün dinecekti. Cass Walker Alex'e söylediği yalanlar yüzünden onu bir gün kaybedeceğini biliyordu ama kalbine söz geçiremeyip yalanlarına devam ediyordu fakat yalancının mumu sönmek üzereydi ve vakti daralmıştı. Aşk, arzu ve tehlike onları beklerken araya giren yalanlar hayatlarını zorlaştırır ve zaman geçtikçe her şeyin göründüğünden çok daha farklı olduğunu fark ederler. Peki tüm bu zorluğa rağmen birlikte kalmaya devam edebilecekler miydi?

YAZIM YANLIŞLARI DÜZELTİLECEKTİR. "Gözlerimden akan yaşlar ölü bedenini ıslatıyordu, ağlarken başımı omzuna koyardım ve eliyle gözyaşlarımı silerdi. Şimdi ise tepkisiz bir şekilde karşımda yatıyor. Bana hep inan, derdi. Hiç yalan söylemezdi ama şuan onun yalanlarına ihtiyacım vardı, "Lütfen," dedim elimi kalbine koyarak, dişlerimin birbirine çarpma sesini yine işitmiştim. Hıçkırıklarım ağlamamı engelliyordu ve ağlayamadığım her dakika nefesim daha fazla kesiliyordu. Tekrar konuştum, "Lütfen, lütfen yalan söyle bana." Ellerimi teslim oluyormuş gibi havaya kaldırıp "Bak, bana bak! Görmüyor musun iyileştim, baksana bana! Deli değilim artık ben, iyileştim. Gerçekten iyileştim, gerçekten iyiyim." İndirdiğim ellerimi dizlerime vurarak çığlık attım, "Neden?" dedim göz kapaklarını seyrederken, "Neden hiç yalan söylemezsin? Bir kere olsa yalan söyle, gör beni bak ben iyiyim." Sırtımı duvara yaslayarak yere çöktüm, galiba kabullenmiştim, "Kabul ediyorum." "Kabul ediyorum." "Beni hep olduğum gibi kabullendin, şimdi ise ben senin halini kabul ediyorum." Kalbim yerinden çıkmak istiyormuşcasına atıyordu, artık dudaklarım birbirine yapışmıştı, tek bir kelime dahi etmeyip oturduğum yerden kalktım. Son bir defa bu hissi yaşamak için elini havaya kaldırıp kendi gözyaşlarımı sildim, işte o an anladım ki gerçekten onu kaybetmiştim. O yaşamıyor gerçek bir ölü, ben ise onun hasretiyle yaşayan bir ölüyüm..."

05** *** 0987: sorması ayıp Selim değilseniz siz kimsiniz? Siz: ben Selin Siz: sanırım arkadaşınızla isimlerimiz benzediği için bir yanlışlık olmuş yanlışlıkla ben gruba eklendim 05** *** 5609: bu kadının da bir işi düzgün değil Siz: yalnız ayıp oluyor o benim teyzem 05** *** 5609: hass