Azize, resimlerinde duygularını ve hayallerini tuvale dökerek kendini ifade eder. Bir gün yaptığı özel bir portre resmi, tesadüfen varlıklı ve tehlikeli bir adam olan Çağıl Tuna Köksalan'ın dikkatini çeker. Resimdeki kadından çok etkilenen Köksalan, resmin sahibinden bu resmi almak ister. Ancak bilmediği küçük sır, resmin sahibi zaten resimde ki kadındır.

Aden... Fazla hızlı yaşayan, kuralları umursamayan, geceleri sabaha bağlayan bir üniversite öğrencisi. Babası için bu artık bir hata değil, utançtı. Ve çözüm basitti. Onu, en güvendiği adama göndermek. Tufan Pala. Babası için eski bir dost. Şehir için saygı duyulan bir adam. Ama Aden için... Tehlikenin ta kendisi. Siyah gömlekleri kadar karanlık bir karakter. Mesafeli. Sert. Kontrol manyağı. Aden onun evine ceza olarak gitti. Ama kimse Tufan'ın gözlerinde yanan o kıvılcımı hesaba katmadı. Aynı çatı altında iki inat. İki ego. İki sır. Tufan'ın sakladıkları, Aden'in görmemesi gereken şeylerdi. Aden'in içindeki yangın ise Tufan'ın kontrolünü kaybettirecek kadar güçlüydü. Bu bir aşk hikâyesi değildi. Bu, takıntının başlangıcıydı. Ve bazı adamlar sevmez... Sahip olur. Perestiş, aşktan daha yoğun duygulardır..

Liddy, küçüklüğünden beri ailesinin şiddetine maruz kalan bir kızdı. Hasta olduğu için fazla çalışamazdı, ama ailesi onu sürekli farklı işlere zorla gönderirdi. Üvey babasının defalarca tacizine uğramış, annesi ise gözlerini kapamayı tercih etmişti. Bir gün, artık dayanamayıp evden çıktı ve bir daha asla geri dönmemeye yemin etti. Düşünceler içinde kaybolmuş, dalgın adımlarla yürüyordu. Hayatında ilk kez ne yapacağını bilmiyordu, ama geri dönmeyeceğini biliyordu. Sonra... Bir anda her şey karardı. Ona hızla yaklaşan aracı fark etmemişti bile. Çarpmanın etkisiyle yere savrulduğunda, göz kapakları yavaşça ağırlaştı. Bilinçsizce yerde yatarken, onun hayatını tamamen değiştirecek adamın başında durduğundan habersizdi.

Hayat siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir derler, ajandamda sıradan bir takvim gününü planlarken bambaşka bir yol ayrımında olduğumun farkına varamamıştım. Alıntı: Üzerinden yatağa atıp içime girdi. "sen benimsin" deyip hızla içimde hareket ediyordu. Çarşafa parmaklarımı geçirmiştim. Kalçama şaplak atıyor, Göğüslerimi sıkıyordu. "söyle, simge. Seninim de" öyle bir haldeydim ki uyuşmuştum adeta. "seninim" "sadece benimsin. Sen benimsin. Gitmeyeceksin. Bana aitsin" "gitmeyeceğim" dedim.

​"Beni öldürebilirsin, bıçağını bana da saplayabilirsin ama beni asla kendine aşık edemezsin!" ​Aras, sargılı olan sağ elini yavaşça kalbinin üzerine götürdü. Yüzünde, karanlığın içinden bile seçilebilen o takıntılı, pes etmeyen gülümseme vardı. Dudaklarını yavaşça oynattı. Sesi yoktu ama rüzgar onun o sessiz, tehlikeli kelimelerini odama kadar taşıdı: ​"Kendimi senin için parça pinçik ettim ufaklık... Şimdi söyle bana, bu kanlı aşkın karşısında daha ne kadar dayanabileceksin?" Ela, kendi küçük dünyasında KPSS'ye hazırlanıp hastanede kuracağı sakin geleceğin hayallerini kuran sıradan bir genç kızdı. Ta ki o gece yarısı, mahallenin karanlık ara sokağında işlenen o korkunç cinayete balkondan şahit olana kadar. Artık hayatı, elindeki gümüş sustalı bıçakla karşısında dikilen o tekinsiz adamın insafına kalmıştı: Aras. ​Aras; sarsılmaz, güçlü, tüm mahalleyi parmağında oynatan ama ruhu karanlığa teslim olmuş bir adamdı. Ela'nın bu sırra ortak olmasıyla birlikte, aralarındaki sessiz savaş başladı. Aras, genç kızın pencerelerini kapatmasını yasaklayarak onu her an izleyen bir ablukaya dönüştü. Ela, arkadaşının katili olarak gördüğü bu adamdan tüm ruhuyla nefret ederken; Aras, ona olan marazi aşkı yüzünden kendi ellerini duvarda parçalayacak kadar ona tapıyordu. ​Bir yanda kilitli çalışma odasının ardındaki sırlar, diğer yanda ise ilk kez kabuslarından ağlayarak uyanıp "Beni bu karanlıkta yalnız bırakma" diye yalvaran bir katilin çaresizliği... ​Nefretin sınırlarında dolaşan Ela, bu hastalıklı çekime ne kadar direnebilecekti? Kuralların mahallenin ara sokaklarında yazıldığı bu hikayede, duvarlar yıkılıp sargılar söküldüğünde geriye tek bir şey kalacaktı: Her şeyi yakıp kül eden, kaçınılmaz bir aşk.

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

okulun popüler çocuğu sana takıntılı ve bu takıntı artık başaçıkılamaz halde... Dikkat et Efgan!!!

•Yetişkin okurlar içindir• O gün, o sınıfa giren sadece bir matematik öğretmeni değildi. O gün, bir Şeytan bin yıllık uykusundan uyanmış ve rüyasında gördüğü o tek parlak ruhu geri almaya gelmişti. Lavin'in hayatı, siyah bir gömleğin ardına saklanmış o karanlık Lord'un gözlerinde, daha ilk saniyede bir kadehe dolduruldu ve tek hamlede içildi. #1-şeytan #1-sır #1-romantik #1-kurgusal #1-daddy #1-komedi #2-fantastik #3-roman #3-edebiyat

(Tamamlandı) Hafızamı kaybettim ve önümdeki adam yıllardır evli olduğumuzu ve birbirimize deliler gibi aşık olduğumuzu söylüyor.

Aras ben sen iyileş diye o kadar uğraşırken sen nasıl ilaçlarını içmessin" Gölerimi ondan çekip başka tarafa çevirdim "Bende sana verdiğim sözü tutmasam gitsem senden,ayrılsam senden nasıl olur" Hemen önüme gelip yalvaran gözlerle bana baktı "Özür dilerim birtanem, özür dilerim bebeğim, lütfen gitme benden söz veriyorum bundan sonra hepsini kullanıcam, yeterki beni bırakma ben sensiz yaşıyamam" ♠ Toksik ve takıntılı ilişki sevenler burayaaa>>>>>>>>