|TEK BÖLÜMLÜK SMUT FİC| Jun onu iki omzundan da hafifçe geriye iterek tabureden yere inmesi için yönlendirdi. Hao yavaşça zemine uzandığında üzerine oturan çocukla bakıştı. O an karnına değen şeyi ancak fark etmişti. Jun'un dudaklarından dökülen sözler birazdan olacakların habercisiydi. "Seni kendimle boyamak istiyorum."

Burası tamamen Soonhoon için oluşturulmuş farklı kısa hikayeler evrenidir. Hayat mottomuz en ufak şeyden bile bir Soonhoon hikayesi çıkabileceğine olan inancımızdır.

"Üç yıl!" Tüm acılarını işte bu iki kelimeyle özetleyebiliyordu ancak altında yatanları anlatmak için bu süre bile yetmezdi. "Kahrolası üç yıl boyunca ne hata yaptığımı düşünüp kendimi suçlamaktan başka hiçbir şey yapmadım."

"İnsanları kötü yapan şey görünümleri değildir Jihoon, davranışlarıdır."

Gençliğinin baharında hastalığa yenik düşen Chan son arzusu olan yazdığı hikayenin içinde bulur kendisini.

Bazı hikayelerin daha ilk cümlesinden sonunu anlayabilirsiniz. İşte bu öyle bir hikaye ve Jeonghan'ın ilk cümlesinden her şeyi basitçe anlayabiliriz. "Tanrım, beni tüm bu acıdan kurtar."

Çocuk ruhlu Xu Minghao güç bela yeni bulduğu işte gönüllü denek Wonwoo ile tanışır.

Uzun zaman önce ayrı düştükleri bu hayatın içerisinde Seungkwan aynı üniversitede tekrar Vernon ile karşı karşıya gelir.

"Jun!" Tekrar bu olamazdı. Bunu bir kez daha yaşayamazdı. Yere çöktüler yavaş yavaş. "Tekrar olmaz!" Gözleri yavaş yavaş giderken yüzünde endişe etmesini istemiyormuş gibi ince bir tebessüm vardı. Yere damlayan kanın sesi çığlık atmayı istemesine sebep oluyordu. Onun kanı fayansa damlıyordu. Onun kanı tekrar bedenini terk ediyordu. Ne yapacaktı şimdi? "Bırakma beni! Bırakma!" Tıpkı o rüyadaki gibi akşamüzeri Jun hayata gözlerini yumdu. Minghao tekrar kulaklarındaki o uğuldamayı duymaya başladı. Başının arkasında şiddetli ağrı kendini belli etti. Gözlerindeki yaş daha yanağına düşmeden bedeni soğuk fayansa çöktü. Jun'un bedeninin yanında tekrar kendi bedeni yerini aldı. Tekrar gözleri kapkara karanlığa yelken açtı. Bir daha uyanmak istemiyordu. Jun'un olmadığı bir dünyada uyanmak istemiyordu.

Jeonghan sırtını güneşe doğru döndü. Son kez Tanrı'ya ailesini görmek için yalvardı. Arkasından esen sert rüzgâr sanki onu durdurmak ister gibiydi. Hayır, hayır, bu hayatta onu durduracak hiçbir şey kalmamıştı. Parmaklığın üzerinde ayakucuna yükseldi. Kolları halen havada onu bekliyordu. Artık hazırdı. Bu dünyadan gitmeye tamamen hazırdı. İşte tam o sırada tüm dikkatini dağıtan cılız bir ses duydu. "Anne..."