[Zawgyi+Unicode] ငါဟာ မင္းသမီးတစ္ပါး... တိတိက်က်ေျပာရရင္ ငါဟာ အရူးမင္းသမီး... ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ေမြးဖြားလာတယ္ဆိုေပမယ့္ ငါ့ရုပ္ငါ့ရည္ဟာ သာမန္ရြက္ၾကမ္းရည္က် ဳိေလာက္ပဲ... ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပတ္လံုး ငါ့မ်က္ႏွာမွာ ေတြေဝထိုင္မႈိင္းလို႔ ... မ်က္လံုးေတြက အျမဲ အေရာင္မွိန္ေနလို႔ ... ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒီနန္းေတာ္ႀကီးတြင္းမွာ ရွိတဲ့ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြ အကုန္ ငါသိတယ္... သူ႔ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္... သူမရဲ႕ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္... သူတို႔ရဲ႕ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြအကုန္... နန္းေတာ္တြင္းမွာ ငါ့ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြကို ဒီလိုပဲ ေအးေအးလူလူ ကုန္ဆံုးသြားခ်င္တယ္... ငါ ဒီလိုပဲ ဆက္ၿပီး ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္... သက္ဆံုးတိုင္ေပါ့... __ လက္ကိုဆြဲၿပီး အေဝးသို႔ ေခၚေဆာင္သြားမယ္... မလိုက္ဘူးဟုတ္လား... အတင္းဆြဲေခၚရံုပဲေပါ့... (မ်က္ႏွာေသႏွင့္ ေျပာသည္။)

ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ အားလုံးက လေးစား အားကျ ကြောက်ရတဲ့ ဆရာသခင်' ယုယန်' တစ်ယောက် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီကြာမှ တပည့် တစ်ယောက် လက်ခံလိုက်ပါတယ်။စိတ်နှစ်ကိုယ်နှစ် သင်ပေးတာကြောင့် သူ့တပည့်လည်း ကျင့်ကြံရင်း ကျော်ကြားလာခါနီးမှာပဲ သေဆုံးသွားပါတယ်။လက်မလျော့တမ်း နောက်ထပ်တပည့် တစ်ယောက် မွေးပြန်တယ်။ထပ်သင်ပြန်တယ်။တကယ့်ကို လူလားမြောက်ခါနီးမှ ဒီတပည့်ကျော်လည်း သေပြန်တယ်...နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရွေးပြီး သင်ပေးပြန်တယ် သိပ်မကြာပါဘူး ဒီတစ်ယောက်လည်း သေသွားပြန်တယ် ..ကဲ ဘာလုပ်ရမလဲ..? တပည့်ကျော်>>> ဘာလို့ အမြဲ ဒီဆရာနဲ့ပဲလဲ!!!