İklim Akağaç, yaşıtlarının arasında en iyi patencilerden biridir, ancak etrafa saçtığı gülümsemelerin, kazandığı ödüllerin ve zarafetinin ardında başka bir hikaye vardır. Onu son noktalarına kadar zorlayan, mükemmel olması için elinden geleni yapan bir anne. Karza Dinçer ise hırs kelimesinin anlamını öğrendiğinden beri yalnızca kazanmaya oynamıştır. Umurunda değilmiş gibi davranıyor olmasına rağmen buz patenine büyük bir önem veriyordur. Bu yüzden partneri yaralandıktan sonra Karza ile eşleştirilen İklim, bunu reddetmeye çalışsa da zirveye ulaşabilmek için ona ihtiyacı vardır. Tek sorun ikilinin birbirinden öldüresiye nefret ediyor olmasıdır. Bunu görmezden gelip kendilerini kandırmaya devam etseler de partnerliklerine başladıkları anda aralarındaki gerilimi inkar edemezler.

Bir gece o adam geldi ve hayatım değişti. Aradan on üç sene geçti ve ben her şeye alıştım, sonra o çıktı karşıma ve hayatım alt üst oldu. Kendi karanlık dünyamda kaybettim kendimi... ... "O lanetli." ... Tüm bunların aslında bir başlangıç noktası olduğunu düşünüyorduk fakat yanılıyorduk. Biz bu kanlı oyuna daha başlamamıştık bile. ... Violet Nightrose içinde bulunduğu bataklıkla boğuşurken işler onun adına bir anda değişir. Hayatı, yaşamı, çevresi... Birçok temel unsurun bir anda yıkılması ile içinden çıkamayacağı kadar derin ve karanlık bir olay örgüsünün içinde bulur kendini. Bu olay örgüsü onu en dibe çekerken bir yandan da olmaması gereken olaylar silsilesi tarafında boğulur. Violet bir taraftan hayatındaki bitmek bilmeyen yeniliklere uyum sağlamaya çalışırken diğer bir taraftan da her şeyi aynen devam ettirmeye çabalıyordu. Saf acı, hissettikleri tek şey buydu. İhanetin acısı, gerçeklerin acısı, karşısındaki kişinin acısı... Onlar insan değildi, onlar genleri değiştirilmiş insanlardı. Onlar iki azılı suçlu ve daha da ötesi iki düşmandı. Peki tüm her şeyin aslında deney adına yapılmış bir gerçek olduğunu öğrendiklerinde ne yapacaklardı? İki denek, iki düşman, iki suçlu, iki Mordilyan'dı onlar...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

24 Krallıktan gelen genç prens ve prensesler için kurulmuş bir Kraliyet Okulu. Ancak acımasız bir suikastçı kendini soyluları teker teker öldürmeye adamıştır. Kaçış yok. Teslim olmak yok. Oyuna hazır mısınız?