"O çocuğu aldırırsan seni yaşatmam için bir neden kalmayacak. Elindeki tek yaşama biletini de kendi ellerinle yok edemezsin, değil mi Ahu?" *** Ajan olarak gittiği İtalya'da, peşinde olduğu İtalyan mafya ile tek gecelik bir ilişki yaşayıp hamile kalan Ahu Asel.

Elleri kandan çıkmayan ruhu kayıp bir hasta, bir de ona her şeye rağmen deli olan deli doktoru... Soğuk, eli kana bulanmış ruhları etkilemezdi. Öngörülemez bir virüs gibi büyüyen akılalmaz duygular geldiği gibi gitmez, hatta gitmemek için diretirdi. Aşk, eli kana bulandı diye tutulduğu ruhtan vazgeçmezdi. Yakıp yok etsin ya da etmesin... Pes etmezdi. Ne delilik dinlerdi ne de tamamen yitip gitmiş bir akıl. Çünkü aşk da zaten deliliğin bir türeviydi. Soğuktan değil de kanlı ellerine bakıp ruhunu kaybederken takıntılı zihninde kaybolan bir kadındı Luna Lysova. Tutulduğu kadını kanlı ellerine ve çarpık zihniyetine rağmen korumaya çalışan kendi halinde bir adamdı, Dmitri Petrov. Bu hikâyenin cevapları, sorulardan çok daha zordu. Ama yanlışlar, doğruların baş düşmanıydı. Üstelik üç yanlış her zaman bir doğruyu götürürdü.

Siyaha dönen kalbin sahibi griyse, insan kendi Öz'üne dönmelidir. Yıllar önce ablası uğruna intikam ateşi ile tutuşan Dağhan Zeydan diğerleri ile kendini yakarak yeni hayatına Alphan Gültekin Öz olarak gözlerini açtı. Yeraltının yenilmez dövüşçüsü Öz o gece büyük bir sınavın içerisindeydi. Aklı ve vicdanı arasında kalan Öz fark etmese de çoktan onu kendi karanlığına hapsetmişti. Alina Alaca kardeşi için ne kadar ileri gidebilirdi? Düzenli ve huzurlu hayatının ortasına düşen bu beladadan kurtulmak için tek bir seçeneği vardı. Öz'e dönüp bu çıkmazdan kurtulmak.

"Madem nikahına alacaksın beni, neden böyle bir leke sürdün ailemin üzerine? Cevap ver, neden yaptın bunu, neydi bana karşı kurduğun tuzak?" Duraksadı, ardından biraz eğilip gözlerime baktı öfkesini saklama gereksinimi duymadan. "Senin abinin benim bacıma yaptığı şeyi yaptım ben! Ancak seni zorlamadım, sen girdin koynuma. Ama o ibne abin, o puşt tecavüzde bulundu kardeşime! Şimdi onun acısını çekeceksiniz, tüm aile çekeceksiniz! Ailen ömür boyu bu utancı yaşarken, sen de bir ömür benim tutsağım olarak ödeyeceksin bu olanların bedelini!" Abim? Tecavüz? Yanlış anlaşılma vardı, bariz bir şekilde belliydi bu, ama o bunu bilmeden hayatımı mahvetmişti. Gözümde bitiyordu aşkı, zalim bir adam vardı karşımda zira. Ona aşkla bakmıştım, ama o benden bilmediğim bir intikam almıştı. "Sen ne diyorsun, nasıl abime iftira atarsın? Defol buradan yalancı pislik, herşeyin yalanmış senin! Git, yoksa töreler verir cezanı senin!" Verecekti zira, çünkü ben istesem bile bir Ağa'nın ailesinden hiç kimseye göz koyulmazdı. Biliyordu o da, bunu bilerek girmiştik bu yola, ama benimle beraber kendisini de yakmıştı artık. "Töre verecek cezayı, evet! Ama ceza abine ve de iki küçük yeğenine karşılık verilecek! Yeğenlerini bile sağ koydurmam senin, küçük yaşta öldürürüm onları! Bu koca konakta bomboş kalır, bir varis bile kalmaz! Ama sen bunu kurtarırsın Şahbanu, kölem olarak aileni kurtar! Seni bir bedel olarak alacağım, kardeşimin namusunun bedelini ödeyeceksin!"

Han Bey'in adı ovanın dört bir yanında korkuyla anılırdı. Kimse onun gözlerinin ardında yıllardır sakladığı yalnızlığı bilmezdi. Nare ise baharın ilk çiçeği gibiydi; narin, sessiz ve fark edilmeden kalplere dokunan... Bir dere kenarında kesişen iki kader, geçmişin yaraları ve söylenemeyen duygular arasında filizlenen bir sevda... Bazen bir insanın sakladığı bahar, hiç ummadığı bir çift ela gözde yeşerirdi.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Bir berdel başladı Diyarbakır'ın kanlı toprağında,bu Rezan Şahmeran ve Azra Demirşah 'ın hikâyesidir... 🍁 •Yayın tarihi: 30.12.2025 -YETİŞKİN KURGUDUR NOT: KİTABIMIN KONUSUNU ÇALAN KİŞİYİ HİÇBİR ŞEKİLDE UYARMA'DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM! •Kısa süreliğine ara verildi. ©Tüm hakları saklıdır.

"Hazır ol, gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum. Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamın evlilik teklifi etmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia'yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... Ve kırk bir günlük bir oyun.Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği'nin laneti, seni izliyor... Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek. Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına... Veteriner:1. Sırada Lavinia: 1. Sırada 🧭⚓

"İçime çektiğim nefesin annemin yanan bedenin kokusu olduğunu bilmeden çekmiştim oysaki ben!" ******************* Masumiyet kavaramı her zaman iyiliği barındırmazdı içinde, Kaybolduğun da kimsenin tanıyamayacağı bir kavrama dönüşürdü. Tıpkı benim de masumiyetimi kaybettiğim ve Kaybolduğum gibi! *Zambak* Kapak tasarımı:@lunamiaw teşekkür ederim 🫶 Tüm haklar şahsime aittir!