"Gdybym tylko wiedziała jak to wszystko się skończy. Gdybym tylko wiedziała jak los zaplanował naszą podróż. Podróż usłaną cierniami, kaleczącymi każdy skrawek mojej skóry. Popiołem osiadającym na moich ramionach, niczym namacalny ból przeżytych nocy. Ogniem trawiącym resztki tego co po mnie pozostało. Co Ty po sobie pozostawiłeś. A."

2 część dylogii „Lost" OSTRZEŻENIE Książka zawiera wrażliwe tematy takie jak; próba samobójcza oraz zaburzenia odżywania. Czytasz na własną odpowiedzialność! ~16.10.2023~

Rodzeństwo Mitchellów ledwo wiązało koniec z końcem, mieszkając w fatalnych warunkach w małym mieście Bleakburn, aż do tragicznego zdarzenia, które zmieniło ich losy. Po śmierci ciotki zostają uratowani przez Xanthe'a Wannera, dalekiego kuzyna, o istnieniu którego nie mieli pojęcia. Zmuszeni do opuszczenia domu, przenoszą się do North Falls, gdzie mieszka Wanner. Nie podejrzewali, że ta przeprowadzka okaże się punktem zwrotnym ich życia, gdyż miasto skrywa tajemnice, a jego mieszkańcy mają obsesję na punkcie Halloween. Horror 18 +

To miał być tylko wypad na tydzień panieński mojej siostry. Nigdy w życiu nie spodziewałam się, że w tym czasie spotkam miłość mojego życia, mojego najlepszego przyjaciela, ojca moich cudownych dzieci i towarzysza do końca moich dni. Jedna chwila w klubie zaważyła na całym moim życiu. Zanim jednak doszłam do tego etapu życia, w którym aktualnie się znajduję musiałam przejść naprawdę długą drogę. Było w niej dużo szczęśliwych chwil, ale również i smutnych. O części tych chwil chcę wam opowiedzieć. Fragment opowiadania: - Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie. - Odezwałam się nawet nie patrząc się na nich. - Niestety korki o tej porze uniemożliwiają życie w mieście. Spojrzałam się w stronę mojego ojca i mężczyzny, który z nim był. Odwrócił się w moją stronę w szoku. Mnie myślałam, że zwali z nóg na jego widok. - O kurwa... - Powiedziałam pod nosem. Przede mną stał przystojny mężczyzna o kruczoczarnych włosach, brązowych oczach i z lekkim zarostem na twarzy. Dokładnie tak samo wyglądał, jak te sześć lat temu. Choć muszę przyznać, że teraz wydaje mi się jeszcze bardziej przystojny niż wtedy. (...) - Na szczęście już jesteś Layla. - Nasze mierzenie się wzrokiem przerwał mój ojciec. - Przejdźmy już do rzeczy, bo straciliśmy ponad godzinę czekając na ciebie. - Nie zrobiłam tego specjalnie. - Odpowiedziałam ojcu patrząc się ponownie na Enzo. - Mówiłam ci, że Rita nie powiadomiła mnie, że jest chora i musiałam zawieźć Tony'ego do was, do domu. Niech wie kurwa mać jak wygląda moje życie. Niech wie, że nasz syn jest dla mnie priorytetem, a nie jego pierdolony hotel! - Layla? - Nie zwracając uwagi na mojego ojca oraz na wzmiankę o Tony'm zapytał się ze złością. - Tak, Layla Johnson. - Wyciągnęłam w jego stronę moją dłoń. - Miło mi pana poznać, panie Ferreri. (...) - Żebyś wiedziała, jak miło mi jest. - Uścisnął moją dłoń.