Korkuyordum ama bunu gösterecek kadar kafayı yememiştim. Tam tamına dört yıldır aynı okulda olduğum zorbanın başka bir diyardaki iyileri temsil eden türden olduğunu nereden bilebilirdim ki. İyi kısmı o beni ve önceki hayatımızı! hatırlamıyordu böylece onun bu dünyadaki bilmediğim özellikleri ile yaşayatacağı gazabından kurtulmuştum. Kötü kısmı ise buna rağmen bana üzerinde garip şekiller olan kılıcını çekmiş olmasıydı. Sahi benim bu Amazon ormanına benzeyen ormanın içinde yerde bir seksen uzanarak ne yaptığımi bilen var mı. Ben sadece saçma sapan bir paralel evrende zorbamı rüyamda gördüğümü sanıyordum. Ki bu rüya öyle detaylıydıki bir bilim kurgu filminde Pars isimli zorbamı Aurel adlı iyilik temsili türün varsilerinden biri olarak görmüştüm. O kadar diyeyim size. Ama gelin görün ki rüya diye kalktigim seyin tam içinde bulmuştum kendimi. Aynı rüyamdaki gibi üzerinde beyaz ve mavi renklerin birleşerek çok güzel bir görüntüsü oluşturduğu forma? İle bana bakan Parsa ben de bir süre bakakalmıştım bu deli ne yapıyor diye. Tabi bu yine rüyamda gördüğüm kılıcını boynuma yaslayana kadardı. Evet artık bunu bir rüya olmadığına eminim ama Tanrı aşkına nasıl rüyamda bir paralel evrenin tanıtımını izleyip sonra evrende uyanabilirdimki. " İşaretini göster Mierda yoksa ölürsün." Tamam ben bundan daha iyi bir giriş bekliyordum çünkü o lanet olası bir melek gibi davranıyordu ama şuan pek emin olamadım bak. "Eşşek şakası yapma ihtimalin kaç." Diyerek sırıttım çünkü altıma sıçmaya yakın olduğumu bilmesine gerek yoktu değil mi? Kaşlarını çatıp bir süre yüzüme baktı ve sonra kolundaki bileklik? gibi olan şeye dokundu . " Cesare lidere haber et yabancı hareketin kaynağını buldum."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."