- - - - - - - - -07.07.2023- Başlangıç Tarihi: Çalıntı ve Kopya durumunda yasal işlem başlatılacaktır. On iki yıl önce: Küçük kız babası ile bahçede koşuştururken kenarda karnı sekiz aylık şişkinlikte olan annesi Ahu Hanım, eşini ve kızını mutluluk içinde izliyordu. Yaz mevsimi geldiğinden daha geçen hafta okullar kapanmıştı. Kızları Güneş'te bu sebepten dolayı çok mutlulardı. "Anne!" diye bağırıp, babasından kaçan minik kız hızlıca annesinin oturduğu sandalyenin arkasına sığındı. "Anne! Babam beni yiyecekmiş?" diye bağırdı. "Babası, kızımı yeme!" dedi annesi de gülerek. "Olmaz, o benim tatlım! Benim canım tatlı istiyor!" diye taklit yaparak kızına uzanmaya çalıştı babası Tuncay Bey ve yavaşça kolundan yakaladı. Tuncay Bey kızını yalandan ısırıp bir yandan da gıdıklarken kızları gülmekten katılacak duruma gelmişti. "Tamam yeter Tuncay" diyerek gülmeye devam eden Ahu Hanım yavaşça ayaklandı. "Ben bir içeri gidip geliyorum. Gelince sizi uslu bulayım" diyerek uzaklaştı. Küçük kız babası ile kalırken, genç kadın ilerledi ve evden içeri girdi. Mutfaktan eline cam tepside olan çikolatalı kekleri aldı. Tam çıkacakken çalan telefonunu açtı. Bilmediği bir numaraydı. Kaşlarını çatıp numarayı açması ile kulağına yaklaştırdı. "Selam güzeller güzeli doktor Ahu Hanım, öbür tarafta görüşürüz!" demesinin ardından evin içinde kocaman bir uğultu koptu. Evin içinde patlayan bomba ile bahçede kızı ile oynaya Tuncay, kızını korumak için kucağına alıp yere yatarken karısı aklına geldi. "Baba!" diye yüksek sesten korkan ufak kız ağlamaya başladı. Akabinde, "Anne!" diye bağırıp ağlamaya başladı. "Güneş'im, burada bekle beni tamam mı? Sakın ayrılma!" diye kızına baktığında, Güneş hızlıca başını salladı.

HAFIZANI KAYBEDERSEN DÜŞMANINA AŞIK OLABİLİR MİSİN? Kazadan sonra teyzemin yanına taşınırken planım; üniversiteye devam etmek, ressam olmak ve ailemin anısını onurlandırmaktı. Yani en azından her şey mahvolana kadarki plan buydu. Ta ki 'o' gelene kadar. Geçmişimden gelen gizemli bir yabancı işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişti. Müthiş güzel bir hayattan koparılıp zift kokan diyarlara sürüldüm sanki. Sırlarla dolu Aram Alevhan, gerçekleri fısıldarken kendi karanlığına çekti beni. Benim anılarım o karanlığın dibinde zincirlere vurulmuş, kilitli. Artık ne arkadaşlarıma ne de teyzeme güvenebilirim. Aynadaki aksime bile güvenemiyorum çünkü gördüğüm kişiyi tanımıyorum. Bu gözler bir yabancının gözleri sanki. Ben gerçekten sandığım kişi miyim? Sahi en eski anım ne benim? Peki Aram, o benim neyim? Düşmanım mı? Peki neden düşman olduğunu hatırlamıyorsam ona aşık olabilir miyim?