Życie Nikki kręciło się wokół prędkości - szybkich motocykli, nielegalnych wyścigów i chłopaka, który był jednym z najlepszych kierowców w Nowym Jorku. Adrenalina była jej codziennością, aż do jednej nocy, która odebrała jej wszystko. Straciła rodziców. Straciła zaufanie. Straciła siebie. Po miesiącach terapii udaje jej się poskładać to, co zostało odebrane - ale jedno wie na pewno: nigdy więcej motocykli. Nigdy więcej świata, który ją zniszczył. Ucieka z Nowego Jorku do rodzinnego miasta ojca - miejsca, które miało być nowym początkiem. Spokojniejszym. Bezpieczniejszym. Normalnym. Tyle, że już pierwszego dnia wpada na nich... Grupę motocyklistów. Głośni, pewni siebie, a jeden z nich - niebezpiecznie przyciągający... Zbyt uważnie przygląda się nowej dziewczynie sądząc, że jej przeprowadzka nie była przypadkowa. Nie przed wyścigami, które właśnie mają się odbyć... Nikki wie, że powinna trzymać się od nich z daleka, ale niektóre rzeczy wracają szybciej, niż jesteśmy na to gotowi. Bo od prędkości można uciec. Od przeszłości - nie zawsze. A od niego? Może się okazać, że wcale tego nie chce.... ~~I Tom Trylogii MOTO.BRO~~ *** Książka zawiera treści nieodpowiednie dla czytelników poniżej 16 roku życia.

Biegnę najszybciej jak potrafię. Przemierzam przez leśną drogę ani na chwilę się nie zatrzymując. Mój oddech staje się płytki i coraz bardziej nabiera rozgłosu. Odbija się echem od pustej przestrzeni. Słabnę.Słabnę coraz bardziej ale nie daję za wygraną. Próbuję nabrać prędkości chociaż nie potrafię. W oddali zauważam światło nadzieja wita do moich progów. Światło jest coraz bliżej. -𝘶𝘥𝘢 𝘮𝘪 𝘴𝘪𝘦̨. Nagle, las spowija nie znany dotąd nikomu mrok. A światło wraz z ostatnią nadzieją gaśnie . Wpadam prosto w przepełnioną ciszą otchłań , która zaczyna toczyć walkę z moim wycieńczonym oddechem. Moim przeszklonym z wysiłku oczom ukazuje się bezkresna przestrzeń. Potykam się i upadam na czarną wilgotną ziemię. Po chwili coś słyszę. Staram się przysłuchać słowom , które zagłusza cisza. Mój oddech zamiera , a po ciele przechodzą ciarki. Echo jest coraz głośniejsze i wygrywa walkę, która toczyła się pomiędzy oddechem a ciszą. Jest głośniejsze niż wszystkie dźwięki dotąd mi znane. -𝘙𝘰𝘴𝘢𝘭𝘪𝘯𝘦... Kolejna fala ciarek przechodzi przez moje zastygłe ciało. -𝘕𝘢𝘫𝘱𝘪𝘦̨𝘬𝘯𝘪𝘦𝘫𝘴𝘻𝘦 𝘳𝘰́𝘻̇𝘦 𝘸𝘪𝘦̨𝘥𝘯𝘢̨ 𝘯𝘢𝘫𝘱𝘳𝘦̨𝘥𝘻𝘦𝘫. Zamieram. A głos po raz ostatni dostaje się do moich uszu. -𝘛𝘰 𝘵𝘸𝘰𝘫𝘦 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘬𝘭𝘦𝘯́𝘴𝘵𝘸𝘰... Mówi głos. A wtedy wszystko znika.