Ellerim arkadan sandalyeye kelepçe ile bağlanmıştı.. Az önce dövüştüğümüz için ikimiz de yara, bere ve kan içinde kalmıştık. Kaybeden bendim ve birazdan beynimi dağıtacak kurşunun tenimi delip geçeceğini bildiğim halde düşmanıma gülümseyerek bakıyordum. Arkası dönük olarak bir süre düşündü. Ani bir hareketle köşedeki eski sandalyeyi alıp karşıma oturdu. Şimdi ikimizde birbirimize gülüyorduk. "Hangi bilgileri çaldığını ve kimlere sattığını söylersen daha az acı çekeceksin.." "Daha çok acı çektiremezsin!" "Şakam yok Ferah! Konuş!" "Halbuki ne yaparsan yap konuşmayacağımı en iyi sen bilirsin.." Kolumdaki derin cam kesisine eliyle bastırıp parmağını derimin altına ittiğinde canımın yanmasına rağmen kahkaha attım. "Beni böyle mi konuşturacaksın!" alaylı şekilde sırıttım. "Acıdan çığlık attırırım sana Ferah!" Alt dudağımda dilimi gezdirdim. "Durduğun kabahat!"

"Seni sevmeme izin ver," diye fısıldadı. "Ver ki sana cenneti yaşatayım." _ Sevmek nedir bilmeyen Yavuz Seçkin, babasının yolundan giderek sevdiği kadını kendine tutsak eder. Hayatı acılarla dolu olan Esila Durukan, Yavuz'a boyun eğmemeye kararlıdır ve ondan kaçmak için her yolu dener. Yeni başlangıçlar yapıldığında ve pişmanlıklar yaşandığında ya her şey için çok geçse? Ya da her şey daha yeni başlıyorsa? Gelin bunu hep beraber öğrenelim. Esila ve Yavuz'un hikayesine sizde ortak olmak istiyorsanız, yukarıda 'Oku' yazan yere basmanız yeterli...

Eğlencesine gidilen konserde bir insanın hayatı değişebilir mi? Unutulan anılar adına nasıl birine aşık olabilir?