"Ateşle oynuyorsun Yüzbaşı." Dedim geriye bir adım atıp bedenime değmek üzere olan ellerden sıyrılırken. Aştığı o sınırın farkına varması, artık durması için bakmıştım gözlerine. "Hayır Üsteğmen ateşle oynayan sensin. Çünkü ateşin ta kendisi benim ve sen, benim ateşimi söndürebilecek tek kişisin Kış." Geriye attığım adımın hiç değeri yokmuş gibi üzerime daha büyük bir adımla gelmişti. Az önceki kurtulduğum elleri zahmetsizce, zaten olmaları gereken yer orasıymış gibi sıkıca kavramıştı belimi. -

"Elimde tuttuğum bıçağın üzerinde ki kanlar kurumuştu. Bedenimin olmasada ruhumun işlediği ilk cinayetinden kalmaydı bu kanlar. Ben ise kurumuş kanlarla kaplı bu bıçağı sıkıca kavramış, korku içinde önümdeki kapının açılmasın bekliyordum. Kendim gibi bir umutsuzun olmasını dilerken, kapının arkasında celladımın olabileceği gerçeği hâlâ atan kalbimi neredeyse durduracak kadar korkutuyordu. " *****