"Seni kurtarmak için buradayız ancak pek ihtiyacın kalmamış gibi?" Yüzbaşının sesindeki şaşkınlığı hissetmiştim. Kendi kendime gururlanırken yüzbaşının zümrütlerine bakıp sırıttım. "Siz bir hayli geç kalınca bende kendi kendimi kurtarayım dedim." Sesim ironik çıktığında yüzbaşının tek kaşı havaya kalkmıştı. Kendime engel olamadığım alaylı gülümsememi gözlerinden çekemedim. Haklıydım. Gelmeleri gereğinden fazla uzun sürmüştü. -

"Elimde tuttuğum bıçağın üzerinde ki kanlar kurumuştu. Bedenimin olmasada ruhumun işlediği ilk cinayetinden kalmaydı bu kanlar. Ben ise kurumuş kanlarla kaplı bu bıçağı sıkıca kavramış, korku içinde önümdeki kapının açılmasın bekliyordum. Kendim gibi bir umutsuzun olmasını dilerken, kapının arkasında celladımın olabileceği gerçeği hâlâ atan kalbimi neredeyse durduracak kadar korkutuyordu. " *****