Süreyya Tanya, hayatı boyunca girmek için çabaladığı bale okuluna kabul edildiğinde on sekiz yaşındaydı. Rusya'nın soğuk topraklarına adımı bastığında küçük bir kızdı. Hayata dair en kötü şeyleri unutmak için gittiği bu şehirde, kaderin onun için daha kötü süprizleri vardı. Tanya, insanların gerçek yüzlerinin kendi gördükleriyle sınırlı olmadığını öğrendiğinde on dokuz yaşındaydı. Çok sevdiği arkadaşı merdivenlerden düşünce onun rolünü aldığında bunun hayatının fırsatı olduğunu düşünüyordu. Ünlü ve efsane bale okulu Vaganoya Balo Salonu'nun açılış oyununda başrol olmak... Fakat her şey denklemin içine mor zambakların ve anlaşmaların girmesiyle değişti. Tanya, Rusya'nın baş mafyası tarafından kaçırıldığında, rolü aldığı arkadaşının başına ördüğü çoraplardan habersizdir. Daha da kötüsü hayatta kalmak için bir mafya ile evlenmek zorundadır.

"Zehirli cennetin, kirli meleği Mehir'im ben...Bana leke derler her düşüşümde daha da derinleşen yaralarım, geçmişimin ve bağımlılığımın acı birer hatırası. Her iz, içimde kaybolmuş bir parçamın yankısı" Mehir'in kendi ışığını bulmak için çıktığı bu yolda ona yoldaş olmak ister misiniz? Karanlıkta kaybolan herkese ithafen.. Eminim bu konulu kitapları görmüşsünüzdür, ancak bir de Mehir'e şans vermek ister misiniz? Eğer "Abiler" veya "Gerçek ailem" kitapları arıyorsanız, işte doğru adres. *REKLAM YASAKTIR!* (Reklam yasak diyom amk reklam yapmayın kitabımda)

"Bir katilden kaçıyorsun, mezarlığa saklanıyorsun, bir hayaletten yardım etmesini istiyorsun, sonra katilin tarafına geçip hayaleti öldürmeye çalışıyorsun. Metanetli ölü'm, mezarlıkta uyandığında katilin çoktan seni öldürdüğünü anlayamadın mı?" Andras. Hiçbir şey demiyor ve sizi Açelya'nın limonları, Andras'ın yüzükleri, James'in defterleri, Sergey'in kıvırcık saçları, Egor'un çiçekleri, Aleda'nın karikatürleri, Atilla'nın silahları ve Sena'nın fısıltılarıyla yalnız bırakıyorum.

İzlediğimiz dizi,film ve okuduğumuz kitaplarda ki kurt adamlar gerçek olsa ve buna tanık olsanız nasıl hissedersiniz?

Kızıl kurdum bazıları için bir lanetti, bazıları içinse bir lütuf

[tamamlandı] "Görüyor musun bakışlarını," dedi kulağıma doğru. "Kuduruyor." Buraya nasıl düşmüştüm bilmiyordum. "Gözlerindeki tehlikeyi görüyor musun diye sordum," dedi omzumu sıkarak. Yutkunarak başımı salladım. "İşte senin bu adamın döllerinden olmana imkân vermiyorum çünkü pısırığın tekisin. Sırf ceza alacaksın diye yaşıtından dayak yemeyi kabullenen, gücünü hiçbir şekilde kullanmayan korkak birisin." Omzuma attığı elini tutarak tiksinircesine vücudumdan uzaklaştırdım. Ondan ayrılıp yerimde doğruldum. "Senin döllerinden olabilirim çünkü sen de bir boka yaramayan korkak herifin tekisin, değil mi baba?" • 'Bazı yerlerinde mantık hataları bulunmaktadır, anlayışınızı diliyorum. Keyifli okumalar.'

+18 cinsellik ve şiddet içeren sahneler bulunmaktadır. Bu hikaye Dark Romance kategorisindedir ve küçük yaştaki arkadaşlar için uygun değildir. Lütfen dikkate alınız. ✩｡:*•.───── ❁ ❁ ─────.•*:｡✩ Senin için her gün saçlarımı saldım. Dudaklarımdaki ruju tazeleyip durdum. Parfümsüz dışarıya çıkmadım. Yeni giysiler aldım. O giysileri hakkıyla taşıyabilmek için kilo verdim. Sırf sen birkaç saniye daha uzun bak diye hesaplar yaptım. Kahkaha atmadım, yüz hatlarımı korudum. Beni güzel gör istedim. Baktığında beni arzulaman için dünyanın en güzel kızı olmaya çalıştım. Güzel gözlerine bakarken kayboldum, derinlere battım. Sense elimden tutmak yerine beni gözlerinin derinliklerinde boğmayı tercih ettin. Kırmızı rujum dağıldı, makyajım silindi, saçlarım kabardı. Ve yeniden kilo alıyorum galiba. Seni beklemekten vazgeçtiğim gün, kendimden vazgeçtiğim gün mü olmalıydı? Hayır, böyle bitmesi şart değildi. Gözlerini açıp bana baksaydın, yaklaşıp ellerimi tutsaydın... Ya da en azından beni yanıtsız bırakmasaydın böyle bitmezdi. Eğer beni biraz bile sevseydin dünyanın en güzel kızı olurdum. En güzel, en asil ve en mutlu... Ama şimdi en suçluyum. Seni sevdiğim için, hiç olmadığım kadar suçluyum. Vazgeçişimin damgası, intiharımın tescili. Dudaklarını bir kez bile öpememenin sancısı. Aramıza koyduğun duvarlardan atlama vaktim. Aşağı düşeceğim sevgilim ve öleceğim. Bir kez bile kalbine gömülmeyeceğim. Çürümeme izin ver. Bu yorgun beden karışsın toprağa ve and içelim birlikte, birbirimizi görmeyeceğimize. Sakın bir kavanoza koyma, kalbim çoktan darılmış sana. Ve o güzel gözlerin... Yaşarken görmedin, ölü bedenime değmesin. Beni en güzel halimle hatırla. Kanı çekilmiş, çürümüş ve delicesine sarhoşken değil. Senin için geldiğim o gün gibi, en güzel halimle...

Gerçek ailem kurgusu olan bir kitaba sinirlenip kötü bir yorum atmamla başıma en fazla ne gelebilir ki. Ne mi gelebilir? Tabi ki gelebilecek en kötü şey. ana karakterin karıştırıldığı ve kimsenin sevmediği kötü kız oldum. Ve beni öldürecek kişi ise ana karakterin sevgilisi. Ölmemeye çalışırken ana karaktere aşık olacak olan en sevdiğim karakteri de kurtarmaya çalışıyorum ve sanırım çoğu şeyi batırdım. BU KİTAPTA YAŞ FARKI VARDIR!!!

Yüzünde bu zamana kadar hiç görmediğim tuhaf bir ifade belirdi. Yana doğru bir adım atıp kulağına doğru eğildiğimde sessizce fısıldadım: ''Sana bir sır vereyim mi? Kalbini kırdığın bir kadına asla güvenme. Bu vereceğin en büyük yanlış karar olur. Yaptığın gibi...'' Sonra yerimde doğrularak gözlerimi hepsinin üzerinde gezdirdim ve en son yemek masasında takılı bıraktım. Yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirirken dudaklarımı büzdüm. ''Sanırım yemek yiyordunuz, ben sadece 'Afiyet olsun.' demek için uğramıştım.'' diyerek arkamı döndüm çıkışa doğru ilerledim. Restauranttan çıktığımızda duyduğum tek şey üç el ateş sesiydi.