හදවතේ හතරකොන හෙමි හෙමින් පුච්චන නොනැවතී ඇස් වලින් කඳුළු වැසි වස්සවන සිහිවෙනා හැම වෙලේ හුස්මටත් රිද්දන අතහැරුණු මතක ඇයි මේ තරම් ලස්සන... ගිම්හාන තුහිනයක සැනසුම පතන ඔහු...♡ #3 - ශ්‍රීලංකා (19.05.2024) #1 - schoollove (22.06.2024) #3 - sl (15.07.2024) #3 - nonff (03.09.2024) #1 - nonfiction (05.09.2024) #1 - yizhanff (22.10.2024) #1 - sinhala (15.11.2024) #1 - schoolromance (21.01.2025) #2 - bl (21.01.2025) #2 - school (21.01.2025) #1 - swimming (06.04.2025) #1 - policial (02.05.2025) #1 - සිංහල (18.06.2025)

දෛවයේ ලියවිලා තියෙන්නේ මගේ නම ඉස්සරහින් උබේ නම බන් .. -🦁💚- අනේ උබ හු#හන් මහත්තයෝ .. මගේ ජිවිතේ සිකුරු පච වෙලා සෙනසුරු උච්ච වෙලා මං කිච වෙලා තියෙන්නේ .. දෛවය රෝල් කරලා ගහනින් උබේ #කේ @#&*// - 🐰❤️-

"මේක ඩීල් එකක් වෙනුවෙන් වෙන කසාදයක් විතරයි ඇලෙක්ස් " "ඒ එහෙම හිතෙන්නේ උබට විතරයි... මම මෙහෙම දවසක් එනකන් අවුරුදු හතරක් මග බලන් ඉදියා... " අප්‍රිකාවේ කොල්ලෙක්ට ලංකාවේ කොල්ලෙක් ගැන ආදරයක් හිතුනොත්... අහම්බයක් කියලා හිතුවත් අහම්බයක්ම නොවුන ඔවුන්ගේ ජීවිත කතාව...

භවයෙන් භවේ පතා ආදරේ.... සදාකල් මිහිරියී....🥀🤍

ඉතින් මගේ යීබෝ... මං හොඳින්ම දන්න ⁣මගේ දේව්... මේ මනූ ආදරෙයි ගණින්න බැරි තරම් ආත්ම ගාණකට... ඇරඹුම : 2023.08.10 අවසානය : 2023.08.11

සෙංකඩගල නුවර වෙත ලියමි , අහම්බෙන් හෝ ගැටුනොතින් ඔහුගෙ නෙත පවසන්න මා හිදිනා බැව් ඔහු හමුවූ නුග රුක මුල.ආයාසයෙන් යොමා මා දෑස් ඔහු ගිය මග දෙසට හිදිනු නොහැක තවදුරටත් ඇස් අයාගෙන.පෙරදිනක නුග රුක තුවාල කර කෙටූ අප මුලකුරු තවමත් යන එන විට ගැටෙයි මගෙ නෙත.යොමානෙත් වැව රවුම වෙත මතක් වෙයි ඔබෙ උණුසුම් හුස්ම මට.ඉතින් සොදුර මා තතු ලැබුනොත් ඔබට හමා එන හුළගක් මෙන් හෝ ඇවිත් බලලා යන්න.

යකෝ ඒ මගෙ නන්ගි උන් මැරුවෙ මගෙ නන්ගිව... මන් කොහොමද කට පු*ක වහන් බලන් ඉන්නෙ ... ඔව් මන් උන්ව මැරුවා.... මන් උන්ට කැත්තෙන්ම කෙටුවා. අහවල් එකටම කෙරුවා.උන් දැන් කටුගස් නහිනවා ඇති.. කාළකන්නි බල්ලො...

" මේ කවුද " " උබ කිව්ව එක "

" තොට අතපය තියන් ඉන්න බෑ......." මන් පුළුවන් තරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවම වේගෙන් අඩි තිය තිය ඉස්සරහට යන ගමන් හිටිය සීහ මග නතර වෙලා ආයෙත් හැරිල මගෙ ලගට ආවා. " ඔව් මේ වෙන දේවල් බලාගෙන කට පියන් ඉන්නත් බෑ" " සීහ....." " උඹට පුළුවන් නම් මාත් එක්ක වරෙන්...නැත්තන් නැට්ට අකුලන් කාමරේට වෙලා බුදියගනින්" සීහ මගෙ පපුවට දබර ඇගිල්ල තියල කෑ ගැහුවා . මන් එක අඩියක්වත් ඉස්සරහට තිබ්බෙවත් පස්සට තිබ්බෙවත් නෑ. එතනින් එහාට වචනයක්වත් කතා කළෙත් නෑ.මොකද මන් දැනන් හිටියා සීහ කියන්නෙ කාගෙවත් වචන වලට නැවෙන කෙනෙක් නෙමේ කියල. මගෙ කටින් එක වචනයක්වත් පිට නොවුනු තැන සීහ මගෙ පපුවට තට්ටුවක් දාල යන්න ගියා. එයා වේගෙන් දුවගෙන ගිහින් තාප්පෙන් එහාපැත්තට පැනලත් සෑහෙන වෙලාවක් යනකල් මම එතනම හිටගෙන බලාගෙන හිටියා. මැයිමාරා මල් ඒ වෙලාවෙත් බිම වැටුණා.. " මාරා මල් හැලෙනව සීහ.... ඉක්මනට බෝඩිමට වරෙන්"