"Bugünün nasiplisi, tebrik ediyorum seni." deyip şirince güldü. Bir de elinde çikolata var. Nasip mi? Ne oluyor lan. Elindeki çikolatayı bana uzattığında boş boş baktım ona. "Uff bi tut." dedi bıkkınca. Şu an kemirdiği çikolatayı tutuyorum. Poşeti karıştırıp içinden bir şey çıkardı. Kollarını poşetin tutma deliklerine geçirmiş, poşeti önünde tutuyordu. Gözlerimi kısarak elindekine baktım. Çikolata. Bana uzattı. "Al çikolatanı, ver çikolatamı." "Bu ne?" dedim kendime engel olamayarak. Kaşlarını kaldırmış mal mısın bakışları atıyordu bana. Ya da geri zekalı mısın bakışları. Bilmiyorum. Elime tutuşturduğu çikolata ile almak zorunda kaldım. Elimden çikolatasını almıştı. "Bugün bir iş görüşmesine gittim. Çok güzel geçti. Hayır hayır mükemmel geçti! Kendimi ödüllendirmek için abur cubur aldım kendime. Dedim ki karşıma çıkan ilk çocuğa çikolata vereceğim. Ve karşıma sen çıktın." Gülmeye başladım. Uzun zaman sonra ilk defa bu kadar içimden gelerek gülüyordum. Gülmekten gözümden yaş gelmişti. Gözümü silip ona baktığımda poşetin içinde cips paketini açtığını gördüm. Gözümün önünde cips yiyor. "Ben çocuk değilim ama yine de sen bilirsin." dedim gülerek. Ağzına cips tıkıştırıp başını kaldırdı. Dolu ağzıyla gözlerini devirip poşeti bana uzattı. Poşetle bakışırken sesini duydum. "Hadi alsana." O an uzun zamandır abur cubur yemediğimi fark ettim. Poşeti biraz daha yaklaştırdığında sesini duydum. "Etrafıma baktım ama çocuk yoktu. Ondan verdim sana. Hem... Sen abur cubur sevmez misin?" "Severim." dedim başımı kaldırırken. Gülümsüyordu. "E hadi al o zaman. Bugün benim için çok güzel bir gün!" dedi neşeyle. Güldüm. Allahım ya...

"Muhammet abi..." Arkamı döndüğümde kız kardeşlerimin can dostu Rumeysa'yı gördüm. Gözlerini kaçırıp tekrar bana baktığında sesini duydum. Rahatsız olma düşüncesiyle boynumda asılı duran fotoğraf makinesinde şehadet parmağımı gezdiriyordum. "Bana dua eder misin?" dedi hafif gülümsemesi ile. Durgun ve zor durumda gibi gözüküyordu. İçim acıdı. "Ederim, kardeşim. Hayırdır, iyi gözükmüyorsun." Başını iki yana salladı telaş edilecek bir durum değil dermiş gibi. Hâli öyle demiyordu. "Aynı anda edilen dualar kabul olurmuş." Bir şey dememe fırsat vermeden uzaklaştı yanımdan. Sebepsizce gece ettiğim dualar geliyordu aklıma. Gözden kaybolana kadar gözlerini üzerinden çekemedim. Edep timsali duruşu meşgul etti aklımı gün boyu. Hâl ve hareketlerime dikkat eden biriyken daha da sakınma gereği duydum. Anlayamıyorum. ❄️ Sonradan Gelen adlı kitaptaki Muhammet Çağlar karakterinin hikayesidir.

İstihbaratta gizli görevde olan Ali Haydar ve babasını aynı uğurda kaybetmiş Nazenin'in aile apartmanında geçen aksiyon dolu aşk hikayesi. Adam sır küpüydü, kadınsa sabır... Adamın sırrı kadının sabrına mağlup olmamalıydı. Fakat hayat bu ya; hep olmaması gereken olurdu... •Ben Nazenin, hafız Nazenin. Başlarda klasik denilebilecek bir hayat yaşarken birden bire alt üst olan hayatımı anlatacağım size. Babasız kaldığım küçük yaşımda, babamın ailesinden kopmamamız adına onlarla aynı apartmanda kalmayı tercih etmişti annem. Babaanne, dede, hala, amca, yenge ve kuzenler derken kocaman bir aileyle büyümüştüm. Bir erkek kardeşim, platonik bir sevdam ve acılarla, sevinçlerle yoğrulmuş bir hayatım vardı. Sonra biz bir dönemece girdik. Babamın sırlarla dolu geçmişinden gelen ve okunmayı bekleyen o tozlu sayfalar, Ali Haydar'la beni, hayalden öteye gitmez dediğim o gizli sevdamla bizi aynı dönemece sokmuştu. Ve o dönemeçten sonra her şey değişti, bambaşka oldu! Yollar çetinleşti, mevsim kışa döndü ve ben o ayazda yüreğimi yakan aşkın aleviyle, Ali Haydar'ın kanatları altında ısındım. Onun ayak izleri babamınkine öyle benziyordu ki, ister istemez o izleri takip ederken bulmuştum kendimi... [Ali Haydar ve Nazenin'in sırlarla dolu aşk hikayesine hoş geldiniz...]

İslâmi bir aşk romanı, tamamlandı. Genç yaşta ailesini kaybeden Rabia, zorlu bir hayat geçirip, sonunda rahata kavuşacağını düşündüğü sırada, başına gelenler yüzünden kendini bambaşka bir kaderin içinde bulur. Kaçtığını sandığı kaderin, ona çizdiği yolda savrularak nasibine gittiğinden habersizdir genç kız. (Bilgilendirme: Bu kitap ilk kitabım olup, eğlencesine yazılmış bir kitaptır. Sonraları ince eleyip sık dokuyarak yazdım diğer kitaplarımı. Bu yüzden saçma ve kırıcı yorumlarınızı kendinize saklayıp kitabı isterseniz yarım bırakabilirsiniz. Sırf bu durumlardan dolayı kaldırmıştım lakin kendine göre bir kitlesi olduğu için kaldırdığım an daha fazla açıklama yapmak zorunda kalınca yeniden paylaşmaya karar verdim. Hiçbir menfaatim yok, sadece okurlarım için kitabı tekrar yayınlıyorum.) Kısa bir kesit; "Ben kararımı verdim. Evlenmeyeceğim Esma." dedim ciddi bir şekilde. Esma da "Kuzum senin kararın ben sana birşey diyemem ama peki ya şimdi ne yapacaksın? Misafirler gelmeye başladı bile. Nasıl olacak, nasıl diyeceğiz herkese düğün iptal diye? Ve biliyorsun babam bunu asla kabul etmez." dedi. "Biliyorum Esma'm biliyorum bunları düşünmedim mi sanıyorsun ama yapacak birşey yok, bir şekilde iptal ettik demem lazım herkese." Kor gibi yanan yüreğime ferahlık ver Rabb'im. Esma bir süre dışarıyı izleyip iyice düşündükten sonra "Rabia ben buldum galiba!" dedi. Heyecanla gözlerimi açtım. Umarım kuzenim beni yeniden umutla dolduracak şeyler söylerdi. Not: İlk kitabımdır ve klişe içerir fakat hiçbir kitaptan ilham alınmamıştır. Sevgilerimle... Keyifli okumalar! ♥️ #islam 'da 1 Numara! ⬇️ 19.12.2020 - 24.12.2020 28.12.2020 - 30.12.2020 08.01.2021 - 15.01.2021 #Allah 'da 1 Numara! #kimsesiz de 2 Numara! Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacakt

Asaf gözünü kırpmadan, "Korkutuyor muyum seni?" dedi. "Korkutur mu beni beklemek seni?" Sonra acı acı gülümsedi. "Dönüşsüz gidişleri hangi kadın ister ki zaten, sen de haklısın. Bir asker olarak bunu sana hiç söylememeliydim, korkuttum belki de seni." Boğazına oturdu büyükçe bir yumru. "Tamam, söylemedim say, konuşmadık say, yoluna hiç çıkmadım, soluma hiç düşmedin bil say."

"Sen kimsin?" dedi yorgun gözlerle. Gözlerinin altı morarmış. Çatık kaşlarıyla ürkütücü duruyor. Derya'nın sevgilisi midir, nişanlısı mıdır nedir, burada ne işi var? "Ne demek ben kimim?" dedim sesimin titremesine engel olamazken. Şaşkınım. "Derya nerede?" Gözlerini etrafta gezdirdi. Olayın şaşkınlığı içerisinde donakaldım. Ben kimlere bulaştım böyle? "Temizlik mi yaptın?" dedi hiçbir şey olmamış gibi. Yüzünü bana döndü. Omuzlarımı dikleştirdim. Ciddiyete büründüm. "Zahmet etmeseydin. Bu arada adım Derya. Bir yanlışlık olmuş. Sen de Deniz olmalısın. Kız olduğunu bilseydim kabul etmezdim. Erkek sandım seni." Başıma kaynar sular döküldü. Ben şimdi ne halt yiyeceğim? "Şimdi çıkmam gerekiyor. İşime yetişmem lazım. Akşam eşyalarımı toplamak için gelirim. İyi günler-" "Yeni ev bulana kadar kalabilirsin, sorun yok. Ben-" "Gerek yok!" diyerek sözünü kestim. Kapıyı açıp dışarı çıktım alel acele. Kapıyı kapattığımda çantamı sıkı sıkıya kavradım. Allahım ben ne yapacağım şimdi?

BİR ÇERKES KIZI HİKÂYESİ

Ümmü Gülsüm

Siz| Cigerim Siz| Yeni hat aldığından yeni haberim oluyor Siz| Bayram tatilinde bi şehir dışına çıktım ne yaptınız siz Siz| Aycan verdi tilifon numaranı jdjs Mangalda Ciger| Ne oluyor lan Mangalda Ciger| Bari pp gizleseydin Mangalda Ciger| Senin adın neydi yan sınıftaydın de mi Siz| Hülya ne diyorsun sen Mangalda Ciger| Kızım seni çok pis oyuna getirmişler Mangalda Ciger| Hülya falan değilim ben Mangalda Ciger| Pp bak istersen Profil fotoğrafına baktığımda elinde sigara tutan, küçük dağları ben yarattım edasında bir oğlan gördüm. Okulda görmüş olabilirim. Siz| Tamam bir yanlışlık olmuş kusura bakma Telefon numarasını sileceğim anda yeni bir mesaj geldi. Baktım. Mangalda Ciger| Ben bilmem kusuru musuru Mangalda Ciger| Zamanımı çaldın Mangalda Ciger| Bana zaman borçlusun Bu ne şimdi? Siz| Yanlışlık oldu işte niye uzatıyorsun birader Mangalda Ciger| Adın ne senin Siz| Hayırdır veline mi şikayet edeceksin çocuk Mangalda Ciger| Yok sevgilimin ismini bilmem lazım

✨#imtihan~1✨ ✨#gerçeksevgi~1✨ ✨#helalim~1✨ ✨#helalaşk~2~✨ Kapının açılma sesini duymamla başımı eğdim. Bir küfür duyunca kaşlarım çatıldı istemsizce. Yok artık! Yoksa bu kişi o kişi mi? Yani küfreden şahıs benim kocam mı? Hayır,hayır. Lütfen böyle bir şey olmamış olsun. Ben hala başım eğik bir şekilde dururken görüş açıma bir çift siyah ayakkabı girdi. "Ne o? Çirkin çıkarım falan diye mi kaldırmıyorsun kafanı?" O sert ve korkutucu sesi içimin daha da ürpermesine sebep olurken ben sessizliği tercih ettim. Yutkunmakla yetinip ellerimle oyalanmaya başladım. "Hey kime diyorum ben? Ben konuşuyorsam yüzüme bakacaksın!" Şu an çok istediğim bir şey varsa o da korkusuzca kahkaha atmak. Adama bak! Kendini ne sanıyor acaba? Ayakların bana doğru yaklaştığını fark ettiğimde elimi kaldırdım. "Sakın bir adım daha atayım deme!" Ben ayakların uzaklaşmasını umarken o ayaklar tam tersine daha da yaklaşıyordu bana. Kulağıma sevgili eşimin iğrenç bulduğum alay gülüşü ulaştı. "Niye? Sonuçta karım değil misin?" ༻ ༺ "Bana tehlikede olmanın ihtimalini sormuştun." Oktay'ın sesiyle gözlerimi o güzel gözlerine çevirdim. Bana sevgi dolu bakan gözlere kaptırdım kendimi o anda. "Ben yanındayken 'tehlike' anlamını yitirir. Ben yanındayken öyle bir ihtimal sıfırdır. Sen yanımda ol yeter ki ormanları sana saray yaparım. Senden tek isteğim de bu nurlu kız; daima yanımda olman." Koca adamımın sözleri üzerine söylenecek kelime bulamıyordum. Dilim tutulmuştu âdeta. Birden kulağıma ulaşan o sesle başımı kaldırdım. Gökyüzündeki oluşan yazı ile yüzümdeki gülümsemem iyice yayılmıştı. Aynen şöyle yazıyordu: 《BU; NURLU KIZ İLE KOCA ADAMIN İMTİHANI BU; BİZİM İMTİHANIMIZ...》 "İnsan sevdikleriyle sınanırmış, imtihan edilirmiş nurlu kız. Sen de benim imtihanımsın."