"Herkes senin hakkında konuşuyor." "Hayır, herkes benim yerime konuşuyor."

Çürümeye yüz tutmuş bir günah. Cennetten sürgün edilen günahkar bir melek ve onun kalbinden doğan iki evren; Feraya- Kalbin ilk yankısı. Ahevra- Nabzın kökü. "Bir kalp, hem nasıl mezar hem de mabet olur ben sende öğrendim."

Hiçlik ilk onun rahminde baş gösterdi. Kardeşleri birbir yutulurken; çocukları nemli toprağın ardına sürüldü. Hiçlikten doğmadı, hiçliğin kendisini doğurdu. Evrenin unuttuğu ilk günah, adı anılmayan anne. Varoluşunun gölgesinde, habersiz yaşayan bir kız çocuğu. Hiçlik ile çokluğun çarpışacağı, kaderi kanla yazılmış bir miras. Ve bütün düşmanlıkların arasında, ateşle buz gibi bir çekim. Çünkü bazen aşk, en ölümcül savaşın ta kendisidir. "Celladından medet uman kurbandan daha tehlikelisi yoktur. Ve ben, beni hapsettiğin bu karanlıktan çekip çıkarmanı bekliyorum, umarsızca." "Hâlâ orada mısın?"

Aynı mahallede oturmalarına rağmen çocukluklarından beri yan yana durmaya bile tahammül edemiyorlardı. Fakat bir düğüne engel olmak için takım arkadaşı olacak kadar çaresizlerdi. ♡ Derya: Sen ve ben birlikte pek bir şeye benzemiyoruz ama fena suç ortağı olmayız bence Cihangir: Biz anca bir suçun ortasında bir araya geliriz zaten [yarı texting]

𝒊𝒏 𝒘𝒉𝒊𝒄𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒄𝒉𝒂𝒐𝒔 𝒈𝒐𝒕 𝒂 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕𝒃𝒆𝒂𝒕. Sonsuz geceler. Bitmeyen lanetler. Ters giden planlar. O, ne tamamen bir kahraman... ne de basit bir tehdit. Güldüğünde diz çöktüren, susunca kıyamet getiren biri. Ailesini seçemedi. Gücünü istemedi. Ama kalbi... hep yanlış kişiye attı. Ve herkesin gözünden kaçan şey şuydu: Kaosu yaratan o değildi. Ama herkes onu suçladı. "Beni ya seversin ya unutursun ama ikisini aynı anda yapamazsın, Angelface."