- W każdym razie... Myślę, że zostałam opętana przez powieść Rofan. Problem w tym, że otworzyłam oczy w pokoju czuwania. W trumnie. Na pogrzebie właściciela tego ciała. Co gorsza, przeczytałam tak wiele powieści, że nie pamiętam, w której się znalazłam. 'Ta-da~ myślałeś, że nie żyję, prawda? Nic bardziej mylnego!' Z drugiej strony myślę, że jestem nikczemnością. Moja rodzina ma zimne serce, a służba wzdryga się i unika mnie, często płacząc, patrząc na powietrze obok mnie. Ale to nie ma znaczenia! Wykorzystam swoje mistrzostwo w Rofanie, aby pozbyć się mojego znacznika nikczemności! Ale potem odkryłam dziwny wzór. „Co to właściwie jest?" {Jak przywołać •••} Czy przywołaniem magii jest przywoływanie czegoś w rodzaju duchów lub smoków? To dobrze. Złoczyńca potrzebuje co najmniej jednej umiejętności, aby się chronić. „Miau~" „Ale dlaczego pojawił się trójoki serowy kot w panterkę, a nie duch lub smok? Cóż, to nie ma znaczenia, bo jest słodkie! W domu hrabiego Rohansona mieszka potwór. Stworzenie czające się pod skórą zmarłej Lady Evangeline. „Jestem Gabriel, dowódca rycerzy Fararos. Chciałbym dowiedzieć się więcej o szanowanej córce Rohansona. „Dowódca rycerza, czarne jak smoła włosy, lazurowe oczy... Gabriel musi być głównym bohaterem!" "Głupiec. Nie znasz swojego miejsca? Nie jestem tobą zainteresowana." „To nie ma znaczenia; Jestem po prostu ciebie ciekaw. 'Dlaczego? Czy to nie ja jestem nikczemnością? Idź i znajdź swoją partnerkę, główną rolę kobiecą! Moim celem jest wykorzystanie moich zdolności przywoływania, aby się chronić! Zajmę się także kotem Puddingiem i wilkołakiem Jelly. - Swoją drogą... Dlaczego wszyscy drżą, kiedy mnie widzą? Opowieść o bohaterce, która myśli, że znajduje się w powieści Rofana, oraz o niepokojących wydarzeniach, które przydarzają się otaczającym ją osobom.

Jako dumna córka rodu Monique, Aristia została wychowana na następną cesarzową imperium Castina. Jednak wraz z pojawieniem się tajemniczej,nowej dziewczyny,wszytko się rozpadło: Cesarz odwrócił się od niej, a nieszczęśliwe życie Aristii jako niższej królowej zostało przerwane przez śmierć. Jednak druga szansa,by odmienić jej los,sprawia,że odradza się - 7 lat wcześniej! Nie jestem autorem tej manhwy ja ją tylko tłumacze! Przejęte od @kiisieel

Ona pojawiła się na świecie dość nagle i po za swoim imieniem nie pamięta nic. Jednak nie przejmuje się tym i z przyjemnością poznaje świat, który ją otacza. Sekai to dziewczynka, która jest wyjątkowa. Na swojej drodze spotyka Czarnego Maga, na którego została klątwa sprzeczności. Jednak okazuje się, że klątwa ta na nią nie działa. Co w takim przypadku zrobi Zeref i kim tak naprawdę jest Sekai?

Zmarłam pod koniec pracy w godzinach nadliczbowych z powodu przepracowania. Moje ostatnie słowa brzmiały: „Ten popierdolony świat może pójść do piekła, jeśli o mnie chodzi!". Kto by wiedział? Potem w grze, w którą grałam, zaczęło się moje drugie życie. Najwyraźniej Bóg miał jeszcze trochę sumienia i otrzymałam rzadką umiejętność. Myślałam, że mogłabym wieść łatwe życie dzięki umiejętności odczytywania informacji z celów. Jednakże... [Graczowi, który po doświadczeniu tak wielkich prób zapragnął zniszczenia świata, dana jest nadzieja. System pomoże graczowi w stworzeniu „zrujnowanego świata".] Doprowadź do zniszczenia świata. - Nagroda za sukces: Zdobycie boskości - Kara za porażkę: ??? Jak moje życie tutaj też może być popierdolone?!

Włączyłam się w horror. Nawet nie jako główny bohater, ale jako finałowy boss! Narracja głosi, że umrę ze strachu po zobaczeniu ducha o okropnym wyglądzie. Ale z drugiej strony, jeśli nie wykonam opisanych tutaj rytuałów za każdym razem, gdy wzejdzie Karmazynowy Księżyc, umrę straszliwą śmiercią. „Dlaczego próbujesz uciec? Wcześniej położyłeś się do łóżka w moich ramionach..." „Wykorzystuj mnie do woli i rozkazuj mi. Urodziłem się, żeby być twoim niewolnikiem. „Dlatego powinnaś była się bardziej chronić, żebym nie był tobą zainteresowany". Już wystarczająco ciężko jest to przetrwać, ale dlaczego zbliżają się do mnie postacie, które miały pełnić role drugoplanowe?! Ja też nie uważam, że ci ludzie są normalni...