Ben ona yıllarca "Ayaz abi" dedim. O ise bana hep "küçük,cimcime" dedi. Çocukluğumun en güvenli insanıydı. Abimin en yakın arkadaşıydı. Evimizin bir parçasıydı. Sonra büyüdüm. Ben büyüdüğümü fark ettim. O ise hâlâ beni çocuk sanıyordu. Her şey, atılan tek bir mesajla başladı. Önce tartıştık. Sonra alıştık. Sonra birbirimizin gününü merak etmeye başladık. Ama bazı insanlar sadece yanlış zamanda doğru kişidir. Ve bazı hitaplar... Değiştirilmesi en zor olanlardır. Çünkü "Ayaz abi" demeyi bıraktığım gün, hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Bir gün hastaneye acil bir bıçaklanma vakası gelir. Zilal'da o gün nöbetçi doktorlardan biridir. Acile Bolat Sancar gelir. Yaralıdır fakat başında gördüğü doktor eski eşi Zilal Nadas'dır. 🦋 18.01.2024

Yeni evli bir çift birbirlerinin karşı komşusu olursa? Romantik hikâyelerin çoğu evlilikle biterdi; Duru'nun hikâyesi evlenmesi, temizlik ve düzen takıntısı olan kocasının pasaklılığına dayanamayıp farklı evlerde yaşamayı teklif etmesiyle başladı. Sonrasında ortaya çıkan yalanlarsa hikâyesinin geri dönülemez bir yola sapmasına sebep oldu. ~Eski Adı: Ezber Bozan Evlilik~

Kamelya Elzem ve Ege için çocukluk, sadece geçmişte kalan bir dönem değildi. Birlikte büyüdükleri, birbirlerini herkesten daha iyi tanıdıkları ve altı kişilik küçük dünyalarının en güçlü bağını oluşturdukları yıllardı. Onlar, dostluklarıyla birbirine kenetlenmiş altı çocuktan oluşan bir ailenin parçasıydı. Paylaşılan sırlar, verilen sözler ve yıllar boyunca biriken anılar; aralarındaki bağı kopması imkânsız bir hale getirmişti. Fakat geçmişte yaşanan bir kırılma, yalnızca bir arkadaş grubunu değil, Elzem ve Ege'nin birbirlerine duyduğu o derin bağı da yaraladı. Söylenmeyen sözler, yanlış anlaşılmalar ve zamanın getirdiği uzaklık, onları birbirinden kopardı. Yıllar sonra aynı lisede yeniden karşılaştıklarında, hiçbir şey eskisi gibi değildir. Değişen insanlar, saklanan duygular ve geçmişten kalan izler arasında Elzem ve Ege, birbirlerinden ne kadar uzaklaşmaya çalışsalar da aralarındaki bağın hâlâ var olduğunu fark eder. Çünkü bazı sevgiler zamanla kaybolmaz; sadece yeniden hatırlanmayı bekler. Kamelya, çocuklukta filizlenen bir dostluğun, yarım kalan bir sevginin ve yıllar sonra yeniden hayat bulan bağların hikâyesi.

Türkiye'nin yeraltı dünyasını yöneten devasa bir imparatorluk. Kartel. Ve bu imparatorluğun tahtında oturan adam: Kuzgun Karahan. Kuzgun senelerce yeraltı dünyasına hükmetti. Ta ki bir gün karşısına çıkan gizemli bir kadın, kurduğu bütün düzeni altüst edene kadar. Kuzgun, hayatına giren bu kadın sayesinde en yakınlarından birinin ona ihanet ettiğini öğrenir. Üstelik bu ihanet, yıllardır geçmişte kaldığını sandığı bir sırrın peşini açar. Efsun Hazen yalnızca bir devlet görevlisi değildir. O, Kuzgun'un geçmişine ait, çoktan mezara gömüldüğü sanılan en büyük günahın anahtarını elinde tutan kadındır. "Sana bir seçenek sunmuyorum, Karahan." dedi Efsun, acımasızca. "Ya benim adamım olursun ve Kartel'i içeriden yıkarsın ya da bildiğim bu sır benimle birlikte mezara gider." Bir tarafta Türkiye'nin en tehlikeli adamı. Diğer tarafta onun ipini elinde tutan gizemli bir kadın. Teslimiyetle başlayan bu zorunlu ortaklık, sırlar açığa çıktıkça kanlı bir hesaplaşmaya dönüşecektir. Çünkü asıl düşman henüz maskesini düşürmemiştir ve gerçekler, göründüğünden çok daha karanlıktır.

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Yetişkinler içindir. Kitabın içerisinde cinsellik, kan, dehşet vardır. Kitap +18'dir. Graciela hayatında yediği darbelerin büyüklüğüyle baş etmeye çalışırken başına birde evlilik çıkmıştı. Babasının zoruyla, tehditlere maruz kalmıştı, evlilik yüzünden. Başlarda dirense de ailesine kadar uzanmıştı, olay. Mecburiyetle kabul etmek zorundaydı. Evleneceği kişi ise Graciela'ya göre dünyanın en acımasız insanıydı. Kılıç Barlas Demirhan'dı, o kişi. "Tamam." dediğimde adımları olduğu yerde kalarak bana döndü. "Seninle evleneceğim. Sende duracaksın." Yüzünde zafer kazanmış bir gülümseme vardı. "O zaman yavaştan nişan hazırlıklarına başlayalım." diyerek odadan çıkmıştı. Neye bulaştığımı bile bilmiyordum. Ama onun istediği yapmazsam ailem ölecekti. Biliyordum. Bunu göze alamazdım. Asla kabul etmem dediğim şeyi, kabul etmiştim. Farkında değildim ama kendi ölüm fermanımı ellerimle imzalamıştım.

Büyükelçi Duhan Vitellius bir gün iş yemeğinde, arkadaşının aslında bir kadının hayatına alıkoyduğunu öğrenir. Bunun için harakete geçen Duhan, planlarında sonuçsuz kalır. Valeria Ksenia, kendisi insanları öldürmekle meşguldür. Alıkonulduğu günden beri cinayet işlemeyen Valeria, Urvaz İllius'u yani alıkonduğu adamı öldürmeye çalışır ve bunun için Duhan Vitellius'u kullanmak zorunda kalır. Ve bu durum trajedik bir şekilde Duhan'ın cani tarafını ortaya çıkartır. Ve bu hikaye iki cani insanın nasıl cinayet ettiklerine, içinde ki acıyı nasıl attıklarına şahit olacaksınız. "Yarasa kadar lanetli, bir o kadar da güzelsin." (Bu kurgu +18 ögelerine yer vermektedir.)

"Bu hikaye; kadim taşların, sağır dağların ve değişmez törelerin hüküm sürdüğü bir coğrafyada, bir kadının sessiz isyanıdır. Mardin'in altın sarısı sokaklarında yükselen bir silah sesiyle parçalanan sadece bir gece değil; bir annenin geleceği ve bir kız çocuğunun henüz açmamış düşleridir. Kadının köle, erkeğin hükümdar sayıldığı bu topraklarda; 'leke' ilan edilen masumiyetin, bir annenin kucağından koparılıp toprağın soğuk bağrına bırakılışını anlatır. Yazarın kaleminden dökülen bu satırlar; sadece dökülen kanı değil, o kanın üzerine örtülen sessizlik perdesini ve evladına kefen bile giydiremeyen bir annenin yüreğine ördüğü o görünmez duvarları taşır. 'Güneşin doğmaya utandığı toprak' her satırında 'neden?' diye soran, vicdanların kör, kulakların sağır olduğu o karanlık gecenin ebedi bir ağıtıdır.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.