"Kimi öldürdün?" diye sordu sanki normal bir şeymiş gibi. "Sevgilimi." dedim yutkunarak. "Ne istediğini iyi bilir misin Pranpriya?" diye sordu ellerini motorun iki yanına koyup üzerime eğilerek, beni kesinlikle bu kısa süre zarfında deli edivermişti. Kafamı aşağı yukarı sallayarak ona cevap verdim, buradan kaçmak istiyordum. "Her gece seni üzerlerine çekmeye çalışan orta yaşlı erkeklerden kurtulmak ister misin?" diye sorduğunda başımla tekrar onu onaylamıştım. "O halde bana son dansını yaptıktan sonra suç ortağım olmak zorundasın." dediğinde şaşırmıştım ve buna sinir bozucu bir tepki vermişti. "Kaybedecek bir şeyimin olmadığını bu motor yarışına katılmamdan anlaman gerekirdi Jennifer." dediğimde cevabımı beğenmiş olacak ki gülümsemiş sonra da kaskını kapatmıştı. Birkaç siren sesi geldiğinde irkilip beline sarılmamla elimin bir pistola değmesi bir olmuştu fakat dediklerine göre siren seslerine ve silahlara alışmam gerekiyordu. |jenlisa|

"Onun sonsuzluğunda özgürleşmek istiyorum." İşte her şey o gün başlamıştı.. #Jenlisa 7 (03.01.20) Başlangıç 14 Aralık 2019 Bitiş 4 Nisan 2020

"Bir kere miyavlarsan gitmene izin veririm." 26.04.20 - 23.11.20

Eğer onun hayatında bir seçeneksen, onun senin hayatında bir öncelik olmasına müsade etme der Paul Auster. Onun hayatında seçenek olmadığıma inanmak istiyorum fakat öyle görünüyor. Ama hala önceliğim o. Bu durumda bu ihtimal çürüyor, ben bir seçeneğim o ise benim önceliğim.

Neden yaşadığını bilmeyen bir film yıldızı, ona neden yaşadığını anlatacak olan kadınla bin dokuz yüz altmış dört yılında tekrar rast gelecekti.

"Ne kararı?" Salladığı ayağını izlerken sordum. "Ölmelerine karar vermeni." Kaşlarımı çattım ve ondan biraz daha uzaklaştım. Sinirleniyordum. "Bu kararı ben veremem seni lanet olası!" Bağırdığımda şaşırmıştı. Benden böyle bir tepki beklemiyordu. "Bazı insanlar ölmeyi hak eder Lalisa."

Lisa yerde bulduğu telefonda kendi fotoğrafları olduğunu görünce kendini telefonun kime ait olduğunu çözmeye adar.