Reenkarnasyon ve tenasüh... Ortak yanları ruhun sürekliliğine dayansa da ayrıştığı yanlar keskindir. Tenasüh inanışı, ruhların dünyaya gelip gitmelerini ceza ve ödül düalitesine dayandırırken, reenkarnasyon kavramında ceza ya da ödül söz konusu değildir. Reenkarnasyon da insan yaptıklarının hesabını vermek yerine gelişmek, daha ileri düzeye ulaşmak adına dünyaya gelir. Eski Mısır'da reenkarnasyon inancı, sadece Firavunlara özgüyken, Tenasüh inancı, Hindistan'da Hinduizm'den doğmuş ve yayılmıştır. Bu inanç, Hinduizm (Brahmanizm) ile beraber, Budizm, Taoizm, Caynizm, Maniheizm gibi Asya'nın eski dinlerinde de yer alır. Ruh göçü batıl bir inanış olarak nitelendiği gibi bilimsel çalışmalara da konu olmaktadır. Ölüm, ruhun sonu değil yalnızca bir duraklama anıdır ve ruh bir sonraki adım için hazırdır... 13.01.17 Ben Kim Jongin, 24 yaşındayım. Resim üzerine eğitim aldım. Müzik dinlemekten, dans etmekten ve yalnızlıktan hoşlanıyorum. Ya da yalnızlığımla aşk yaşıyorum. Neyse, konumuz bu değil. Konumuz bu günlüğü yazmaya karar vermemle aynı nedene dayanıyor. Sanırım ben... Sanırım artık tamamen deliriyorum. Uyarı: Kurguda +18 öğeler barındıran bölümler yer alıyor ve hikaye iki erkek (Sehun ve Jongin) arasında geçiyor, bu sizi rahatsız edecekse yanlış yerdesiniz.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.