🂱🂱🂱🂱🂱 "Affettin mi?" "Affettim mi?" Affettim abi... Bende açtığın yaralara inat affettim seni. Hayır, sesli söylemedim bunu. İçimden söyledim... 🂱🂱🂱🂱🂱 Arven'in hikayesine hoş geldiniz. Arven, ailesinin yaralarını saracak, ailesi ona yara mı olacak yoksa yaralarını mı saracak?

O gün, "Bir insan kaç kere ölür," demişti silahın namlusunu koluma sürterken. Geçmişi düşünürken acıyla gülümsedim. "Bir insan kaç kere ölür, gece yüzlü adam?" Ve, titreyen ellerimle tetiğe bastım. •••• Yerde bir hançer. Ve Canavar'dan önce hançere ulaşmaya çalışan 4 ayrı kişi. Araf hançere doğru koşuyor, elindeki fotoğrafı sıkı sıkıya tutarak. O fotoğraf Araf'a yaşam veriyor, Araf ise o yaşam için kendisini de etrafındakileri de ateşe veriyor. Eksen hançere doğru koşuyor, kendisini yavaşlatan yüklerden kurtulmak için ceplerini boşaltıyor. Cebinden çıkan tek şey erik, kalan yük Eksen'in ruhunda. Ödetmek istediği bedellerin yükü onu geriye çekiyor. Eksen'in koştuğu yoldan bir kadın hançere doğru koşuyor, Süveyda. Geçmişin gölgesi de onu kovalıyor. Baş koyduğu yolda yaşanacak her şeye razıydı ama yolu attığı her adımda kana bulanıyor. Eymen hançere doğru koşuyor, hançere ulaşmayı istemesinin sebebi diğerlerinden farklı. Hançeri canavara saplamaktansa, hançeri elde etmek isteyenlere saplamayı hedefliyor. Hepsi hançere ulaştığında Canavar da oradaydı. Hançeri almak için Canavar ile savaşmaları gerekiyordu. Ama dışarıdan bakan kimse canavarı ayırt edemedi, çünkü canavar artık hepsiydi... #psikoloji 8 #gizem 66

S.H.I.E.L.D. düşüyordu... Herkesin gözü önünde, bu barış cemiyeti elden gidiyordu. Tek umut da... Yani bir bakıma... Yani bir açıdan... Phil Coulson... Yani şimdiden Hydra'yı galip sayabiliriz... Sayabilir miyiz?

Courtney, Mycroft Holmes'a sırılsıklam aşıktı ve bunu ona asla konduramıyordu.

Klasiklerden biraz daha uzak olan bir abiler kitabıdır. Şimdiden iyi okumalar ^^ ^ᴥ︎︎︎^ Bir anda kapımın tıklatılmasıyla yataktan doğruldum ve "Girebilirsin." dedim. Abim kızarık gözleri ile içeriye girdiğinde aceleyle ayağa kalktım ve abimin yanına gittim. "Abi, ne oldu neyin var?" "Dolunay... Seninle bir şey konuşmam gerekiyor." dediği anda kaşlarım çatıldı. "Konuşalım abi gel şöyle otur." Yatağıma oturup abimin de yanıma oturmasını bekledim. Abim yanıma oturduğunda ne diyeceğeni bilemiyormuş gibi duruyordu. "Anlatacak mısın artık ne olduğunu abi?" dedim. Sabrımın taşmasına çok az kaldı. "Ben artık senden bunu saklayamam Dolunay. İ-iki yıldır senin biyolojik kardeşim o-olmadığını biliyordum." O an abimin hiç konuşmamasını diledim. Sır ortağım demiştim değil mi? Peki, o benim sır ortağımsa ben değil miydim?... Hayır, ağlamamalıyım. "Bunu nasıl yaparsın? Son iki yıldır bana her baktıkça gözlerindeki korku, haddinden fazla korumacılık bundan mıydı abi? Yalan mıydı bunca şey!?" Hem ağlıyor hem de sesimin fazla çıkmamasına dikkat ediyordum. "Sakin ol benim için de kolay değildi!" "Çık odamdan! Derhal!" ^ᴥ︎︎︎^