Birgün gelen telefonla hiç tanımadığı büyükannesinin hastalandığı ve son zamanlarını torunuyla geçirmek istediği haberini alır. Ona emanet etmesi gereken şeyler olduğunu söyler. Kararsız kalsada ne olursa olsun yaşlı birinin isteğini geri çeviremeyecek kadar iyi kalplidir. Fakat kendisini bekleyen bambaşka dünyadan haberi yoktur... Baran Atahan... O karanlıktı, kalbi ise sevgiye kapalı... Mavi gözleri; baktığı kişinin kalbini delebilecek kadar derin ve ölümcüldü. Ta ki hayatına O girene kadar... ( Başlangıç Tarihi : 20 Aralık 2016 )

Maya'ya göre: O sıradan bir zekaya, sıradan bir görüntüye, sıradan bir hayata sahip basit bir genç kızdı; insanlar gereksizdi, az insan çok huzuru beraberinde getirirdi. O halinden memnundu ve mutluydu. Hayatının hep böyle devam etmesini isterdi... Fakat bilirsiniz hayatın bizim için, her zaman, bizim dilediğimizden çok daha farklı planları vardır. Zengin bir iş adamı tarafından tesadüf eseri bulunan bir kaynak, her şeyden habersiz bir genç kızın başına ne kadar bela açabilirdi? *** Bilimkurgu #3 / 29.12.2018 Fantastik #11 / 11.02.2018 *** © Tüm Hakları Saklıdır.

-devam et! diye bağırdım gözlerinin içine bakarak, bir an şaşırır gibi oldu ama hemen sonra gözleri öfkeyle kısıldı ve elini bacağıma atıp sıkmaya başladı..dudaklarını boynuma gömüp o hep çok sevdiğini söylediği köprücük kemiğimin üzerini sertçe ısırdı.ben acıyla inlerken bacağımı insafsızca sıkmaya devam ederek -ilkin değilim belli ki yumuşak davranmaya gerek yok! diye tısladı ve az önce ısırdığı yeri tekrar ısırdı.boynumda sıcak bir ıslaklık hissederken bağırmamak için dişlerimi sıkmak zorunda kaldım. aslında onu durdurabilirdim ama eğer yaparsam bana yada masumluğuma hiç bir zaman inanmayacaktı ve babasının tehditleriyle yoluna devam edecekti.. yol dediğimiz şeyse kuzey için bataklığın dibi oluyordu ki ben onu kurtarmaya çalışırken battığımı fark edememiştim. en önemlisi de beynimin bir köşesi intikam için devam etmesini istiyordu.. böylece kapanmamış hiç bir mevzu kalmayacaktı o yüzden suçlamalarına gözlerimi gözlerine dikerek soğuk kanlılıkla cevap verdim -yumuşak olma o zaman ama devam et! gözleri hepten kararırken ellerimi bileklerimden çekip yatak başlığına doğru kaldırdı ve hakkaten devam etti..... (devamı kitapta gençler)

Karan Haznedaroğlu. 27 yıldır her istediğini elde eden, sadece adıyla bile bütün kapıları açabilecek bir adam. Şimdi her şeyden çok istediği bir şey vardı. Onu alarak buz tutmuş kalbinin en güzel köşesine saklamak, gülümsemesiyle çıkan güneşte ısınmak istiyordu. Hale Seçkin.. onu 1 yıldır kanatlarının altında yaşatıyordu. Her ne kadar BERCESTE bunu bilmesede... +18 içeriklidir. (sahneler/ argo kelime ve konuşmalar vardır.)

"Keşke." dedim yine ve yeniden. "Keşke seninle hiç tanışmasaydık." dedim göğsüne bir kez vurarak geriye doğru sendelemesine sebep olurken. "Keşke sana bunca yılımı vermeseydim" ve bir kez daha vurdum göğsüne. Yine geriye doğru düştü adımları. İstese hakim olur kendisine. Ama karışmadı o an. Ben ona ne kadar vurursam vurayım, sadece gözyaşları ile izledi beni. "Keşke bana ihanet etmeseydin!" dedim yine vururken göğüsüne ve dolan gözlerimi artık tutamazken. Gözyaşlarım sanki artık gözlerimde ki hükmüne devam edemeyecekmişçesine aktı gözlerimden. Biz böyle bir son haketmemiştik. Bizim sonumuz böyle olamazdı. "Keşke, keşke, keşke, keşke...." dedim defalarca göğsüne yumruk atarken. Her "Keşke" diyişimde yumruklarım göğüslerini hedef aldı. Sanki vurunca, kırınca, dökünce geçicekmiş gibi bunca acı. En son elleri yer aldı bileklerimde tutmaya çalıştı ama yumruklarım izin vermedi buna. Gözyaşları eşliğinde baş parmağı damarlarımın üzerine gelirken, parmakları sardı bileğimi narince... "Özür dilerim..." dedi. Sadece özür dilerim. "Yemin ederim çok pişmanım. Yemin ederim...". Pişmanım diyince geçer miydi bunca acı? Hiç sanmıyorum. Ben affetsem gözyaşlarım affetmez,izin vermez. Karanlığın arasından diktim kızarık gözlerimi kahvelerine. Karanlığa rağmen göz göze geldik belki de 5 yıldan sonra. Onun gözlerinde pişmanlık varken, benim gözlerimde nefret vardı. "Allah senin belanı versin" dedim sinirle ve bir o kadar sakin bir şekilde. "Versin..." "Allah benim belamı versin..." dedi. En son çektim bileklerimi parmaklarının arasından. Geriye doğru iki adım attım. "Ne yapıyorum ben ya" dedim kendi kendime akan gözyaşlarımı da silerken. İşaret parmağımı doğrulttum ona ve kızaran, sinirli bakan gözlerim ile konuşmaya başladım....

Didem Akgül, bir şirkette müdür yardımcısıydı. Paris'e iş için giden Didem hayatının aşkıyla, Şahin Giray Eroğluyla tam da orada tanışmıştı. Ünlü Eyfel Kulesinin zirvesinde. Her şey harika gidiyorken Şahin Giray'ın aniden ortadan kaybolmasıyla hayatı alt üst olan Didem, İstanbul'a döndüğünde şok edici bir gerçekle yüzleşecektir. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır

Umut Çağlayan. Bu isim benim çocukluğum. İlk kalp çarpıntım, ilk acım, ilk yaramdı. Bana hem, ömrüm boyunca kimsenin veremeyeceği güveni veren, hem de bana ömrüm boyunca insanlara güvenemeyeceğimi öğreten kişiydi. O benim zaafımdı. Çoğu zaman gözlerime dolan yaşların sebebiydi, hiçbir şey yapmadığı anlarda bile. Çünkü o bir kere yapacağını yapmıştı ve dahasına gerek kalmamıştı. O benim en güzel yıllarıma ihanet lekesini süren bir zalimdi. Hem de hala kalbimi hızlı hızlı çarptırabilen aşık olduğum zalim.

-Ben ölü bir bedenle savaşamam. Boşanalım. Yüzümde dolaşan anlam veremeyen bakışlarının farkındaydım. Lakin ne kafamı kaldırmaya cesaretim vardı ne de yüzüne bakmaya. Çünkü biliyorum bakarsam gözlerimi doldurmak için fırsat kollayan yaşlar onun kahveleri ile buluşunca intihar etmeye başlayacaklar. Ben, beni güçlü bir kadın olarak hatırlasın istiyorum. Onu severken bile onu terk edecek kadar güçlü bir kadın...

Liva Arsal, bir gece ansızın hiç tanımadığı bir adam tarafından evinde saldırıya uğrar. O gece ve sonrasında her uykuya dalışında bilmediği bir yerde ve gizemli bir adamın yanında uyanmaya başlayan Liva, hayatını bir tehdit haline getiren celladından kurtulmanın yollarını aramaya başlar. Bu yolda farkında olmadan annesinin geçmişinde sebep olduğu ihanetlerin de bedelini öderken annesinin ve sevdiği adamın hiç tanımadığı yönleriyle de karşı karşıya kalır. ‎ ‎Kendisinden saklanan gerçekler ve adım adım peşinde kol gezen ölümün soğuk parmak uçlarını ensesinde hissettiği her an kendini celladının karşısında bulması ona yalnızca cevapların kapısını aralamakla kalmaz, yeni yaşantısının azap tohumlarını da kalbinde filizlendirecektir. ‎