Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Bazı insanlar hayatınıza yanlış zamanda girer. Ama doğru insan olup olmadıklarını anlamanız, bazen her şeyi kaybettikten sonra mümkün olur." Mira ve Lara için bu şehir sadece bir kaçıştı. Arkalarında bırakmak istedikleri bir hayat, gerçekleştirmek istedikleri hayaller vardı. Ama bilmedikleri şey, kaçtıkları hayatın aslında çoktan peşlerine düştüğüydü. Aras ve Deniz içinse hiçbir şey sandıkları kadar basit değildi. Mecburiyetle atılan bir adım, zamanla içinden çıkamadıkları bir hikâyeye dönüştü. Sonra yollar kesişti... Ve hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bir bakışın değiştirebileceği hayatlar, bir sırla yıkılabilecek duygular ve ne kadar kaçılırsa kaçınılsın vazgeçilemeyen insanlar vardı artık. Çünkü kader ağlarını çoktan örmüştü . Aşk ise o ağların içinde bile özgür kalabilen tek duyguydu . Aşktan kimse kaçamazdı . Burası Berceste evreni... Hayallerin, mecburiyetlerin, dostluğun, gençliğin en deli dolu hâlinin ve imkânsız gibi görünen aşkların bir araya geldiği bir dünya... Burada hiçbir şey göründüğü gibi değil; söylenenler eksik, hissedilenler ise fazlasıyla gerçek. Ve unutmayın... Tesadüf diye bir şey yoktur. Her karşılaşmanın bir sebebi vardır.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.