Εκείνος έμαθε να επιβιώνει. Εκείνη έμαθε να νιώθει. Ο Ορφέας ζει σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν κανόνες. Οι άνθρωποι κρατιούνται σε απόσταση. Τα συναισθήματα ελέγχονται. Και η αδυναμία... δεν συγχωρείται. Η Ελπίδα δεν ζει έτσι. Δεν φοβάται να πλησιάσει. Δεν φοβάται να δει πίσω από τις σιωπές. Δεν φοβάται... εκείνον. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, τίποτα δεν είναι απλό. Γιατί εκείνος δεν ξέρει πώς να κρατήσει κάποιον κοντά... και εκείνη δεν ξέρει πώς να φύγει. Ανάμεσα σε μυστικά, απειλές και επιλογές που δεν συγχωρούνται, θα πρέπει να βρουν αν αυτό που τους ενώνει είναι αρκετό. Ή αν θα τους διαλύσει και τους δύο. Γιατί μερικές φορές... η αγάπη δεν είναι σωτηρία. Είναι ρίσκο.

Μια ευφυής κόλαση θα ήταν πολύ προτιμότερη από έναν χαζό παράδεισο.

Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// (2022-)

Στους υγρούς δρόμους της Οσάκα , όταν η νύχτα σβήνει τα απομεινάρια της μέρας και τα φώτα κλεινουν στην αυλαία, κάθε μυθικό πλάσμα παίρνει μορφή και σέρνεται αποκαλύπτοντας το χειρότερο εαυτό του ... Αυτά τα πλάσματα είναι χαραγμένα με αίμα πάνω σε σάρκες που το μόνο που έμαθαν να κάνουν, είναι να τηρούν τη τάξη, να επιβάλουν και να γίνονται θεοί, έναντι της ανθρώπινης ζωής... Μια ανταλλαγή φοιτητών, μια φίλη στην Οσάκα, ίσως και μια άγνοια μεγατόνων θα φέρει έναν άγγελο αντιμέτωπο με φόβους , θρύλους και πλάσματα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ της... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ο Μαύρος Σκορπιός... Ένας ζωντανός θρύλος στη νύχτα... Ένας άντρας τόσο επικίνδυνος όσο το όνομά του. Τα μάτια του , κεντρί που σε παγιδεύει. Τα χέρια του , δαγκάνες που σε γδέρνουν ζωντανό. Δεν υπάρχει φυγή. Σε υποτάσσει. Σε σκοτώνει. Σε διαλύει.... Το Τσιγγάνικο αίμα καίει στις φλέβες του... Αμείλικτο. Ανελέητο. Αδυσώπητο... Και η νύχτα... του ανήκει. Τι γίνεται όμως όταν ο κόσμος του, ήθη, έθιμα παραδόσεις και τιμή, συγκρούονται με τον έξω κόσμο; Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

1. Μην αφαιρείς ζωή, είναι ιερό το αίμα 2. Μην προδώσεις τον έρωτα, είναι φλόγα αγνή 3. Μην απλώσεις χέρι ξένο, είναι πικρό το κέρδος 4. Μη σπείρεις ψέμα, η αλήθεια σε βλέπει 5. Τίμα τη ρίζα σου, πατέρα και μητέρα 6. Μην αφήσεις τη ζήλια, να φθείρει την ψυχή 7. Μη φυλάς κακία, γίνεται δηλητήριο 8. Μην κρίνεις τον άλλον, ο καθρέφτης σε κοιτά 9. Μην ποθήσεις ξένα αγαθά, η καρδιά σου αρκεί 10. Μην ποθήσεις ξένη αγάπη, η δική σου σε περιμένει Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ήταν πάντα τρεις. Μόνο που καμία δεν ήξερε πώς να αγαπά σωστά. Ή να συγχωρεί. Η μία αναγκάστηκε. Η άλλη πρόδωσε. Κι η τρίτη... κάηκε ζωντανή. Όχι στα χαρτιά. Όχι στην ψυχή. Στην πράξη. Την προδώσανε, της κλέψανε ό,τι αγαπούσε, της φόρεσαν έναν ρόλο που δεν της ανήκε. Και τη θάψανε. Κυριολεκτικά. Μα τα φαντάσματα δεν μένουν για πάντα νεκρά. Κι όταν επιστρέφουν, δεν ζητούν συγγνώμη. Ζητούν εκδίκηση. Τώρα, μια γυναίκα που όλοι πίστευαν πεθαμένη, επιστρέφει στον κόσμο που τη γέννησε για να τον καταστρέψει. Μόνο που το σχέδιο της δεν υπολόγισε κάτι... τα συναισθήματα. Και ειδικά εκείνα που επιστρέφουν όταν κοιτάς στα μάτια κάποιον που νόμιζες ότι έχεις ξεχάσει. Ποιος είναι τελικά ο αληθινός εχθρός; Μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον σε έναν πόλεμο που όλοι παίζουν βρώμικα; Και πόσο μακριά είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για να σβήσεις το παρελθόν... ή να το ξαναγράψεις με αίμα; Γιατί αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία εκδίκησης. Είναι μια ιστορία γεμάτη μίσος, προδοσία και νεκρούς που δεν βρήκαν ποτέ δικαίωση. Η κοπέλα που όλοι θεωρούσαν νεκρή έχει επιστρέψει κι αυτή τη φορά με ένα νέο όνομα: Sirena dall'inferno

"Αυτό σημαίνει πολεμος γυναίκα?" Με ρωτάει. "Αυτό σημαίνει ότι I am gonna kick your ass..."

"Σταύρο..." Λέω κοιτάζοντας τον με μίσος. "Νικόλα..." Λέει και εκείνος το όνομα μου με απέχθεια στην φωνή του. "Σταύρο..." Λέω ξανά. "Νικόλα..." Με αντιγράφει ο λουμπας. "Αχιλλεία!" Πετάγεται ξαφνικά η αδελφή του και αμέσως γυρνάμε και την κοιτάζουμε. "Τι όχι?" Ρωτάει και απλά συνεχίζω να κοιτάζω τον μεγάλο μου εχθρό. Το εξώφυλλο από την αγαπημένη μου @mariapol4