Club da yapılacak bir davete kafa dağıtmak için giden Karsel in orada çok yıkıcı şeyler yaşaması ve Barut ile tanışması tamam am en bir tesadüfen ibaret sanılsa da gerçekler oldukça can acıtıcıdır. Geçmişini unutmak istemişti ama geçmiş onu unutmamıştı. Belki yaşadıklarını geride bırakıp gidebilirdi Ama artık ölü olan düşmanlarının yüzünü ve adice gülüşlerini geride bırakamazdı. Her cinayetinde yeniden ölmesine sebep olan o gülüşler... Barut kollarımda son nefesini verirken tek söylediği şey dansa devam etmem gerektiğiydi... "Senin gibi beyinsiz ucube fransızlılar fazla yaşamaz özellikle senin gibi devlet ajanları hiç yaşayamaz." Demişti türk ordusunun binbaşı. Cidden öyle miydi? Karsel gözlerindeki kin ve öfke nedendi bilinmez belki ailesini katleden türk ordusuna belkide onu ölüme terk eden yüzbaşı babasına... Geçmişte yaşadığımız herşey birer bedeldir ve hiçbir zaman, hiçbir şeyin bedeli tam olarak ödenmez.