İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.

Gece Alaz, yan dairesine taşınan karizmatik İtalyan komşusu Luca Grego'ya "hoş geldin" demek için elinde bir kekle o kapıyı çaldığında, hayatının en büyük dehşetine adım attığını bilmiyordu. ​Açık bırakılmış bir kapı, evdeki sessizlik ve odalardan birinden sızan o kan kırmızı ışık... Gece, merakına yenilip o odaya girdiğinde duvarlarda gördüğü tek bir şey vardı: Kendi hayatı..Odanın dört bir yanı, tavandan tabana kadar Gece'nin fotoğraflarıyla doluydu.

"Biliyor musun Helen ? Felaketim olacağını bildiğim halde yine seni severdim ." "Severdin ama ben senin için bir felaketten daha fazlası olacağım." FANTASTİK DEĞİLDİR OLYMPOS Yıllar önce dünya üzerinde kurulmuş olan karanlık düzene verilen isim. Dünyanın en güçlü mafya ailelerinin oluşturduğu karanlık bir örgüt. Bir orman içinde avlar ve avcıların bulunduğu. Saf kötülüğü barındıran bir teşkilat. Ve bu düzeni korumak için eğitilen varis Helen Ivanov Kanlı bir varis Ormanın kraliçesi , düzenin koruyucusu ve güzel bir ölüm meleği Herkesin gözünde av olan bir kadının avcıya dönüşmesi Karay Aslan ormanın kralıyken aynı zamanda avcıydı .Fakat bu gerçeği bilen tek bir kişi vardı. Helen ormanın kralını avlamaya gidiyordu . Bu hikaye bir av cının avlanmasını değil , av olmasını anlatıyor.

Gazel Alya Yalaz, yeraltı dünyasının en güçlü liderlerinden Erdem Mirza Yalaz'ın tek varisi. Gündüzleri sıradan bir üniversite öğrencisi, geceleri ise peşindeki ölüm sessizliğinde yürüyen bir tehlikenin farkında olan bir kız. İki yıldan fazladır gölgelerden onu izleyen bir katil var. Soğukkanlı, acımasız ve amansız. Tek amacı Gazel'i öldürmekti, ta ki onu kıskanmaya başlayana kadar. Gazel'in hayatına giren herkesi bir bir ortadan kaldırırken, içindeki karanlık daha da büyüyor. Fakat bir noktada öldürmekle sahip olmak arasındaki çizgi bulanıklaşıyor. Takıntısı aşkına, aşkı ise bir saplantıya dönüşüyor. ⭑ Adam üzerime doğru eğilip dudaklarımın üzerine sert bir öpücük kondurup benden ayrıldı. "Seninle işimiz var güzelim." Diyerek kolumdan tuttuğu gibi beni sürüklemeye başladı. Ben daha ne olduğunu anlamadan kendimi karanlık bir koridorda buldum. Beni hızla duvara yaslayıp bir eliyle boğazımı sardı. Sıkmıyordu ama elinide oradan çekmiyordu. "Yaramaz ombra mia." (Gölgem.) dediğinde hiçbir şey anlamamıştım. Sadece baygın bakışlarla ona bakıyordum. "Sence benden başkasını öpmene izin verir miyim?" Dediğinde bile anlamamıştım ne demek istediğini. "Kimsin ki sen?" Dediğimde dudaklarının kenarı kıvrıldı. Üzerime doğru eğildi. "Ateşin içindeki katilin." Dediğinde sonunda onun kim olduğunu anlamıştım. Gözlerim şaşkınlıkla sonuna kadar açıldığında inanmayan gözlerle ona bakıyordum.

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta." Yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Abileri ile güzel bir hayatı vardı... Kaçırılana kadar. Unuttu;Bazı olayları bazı kişileri... Kendisi ile ilgili bir sorunu sakladığı için artık abileri ona güvenmez. Bu güvensizlik kızın hayatını karartacak. »Mafya kurgusudur.

Beni duvara yaslarken kaçmamam için bacağını bacaklarımın arasına koyarak dizini sürttü. Yutkunarak ona baktım. Mavi gözleri avını bulmuş gibi bakarken "Neden ısrarla yapmanı istemediğim şeyleri yapıyorsun, güzel Leydim?" diye sordu. Bunu sorarken dizini hareket ettirmeyi ihmal etmemişti. İnlememek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Dizinin orada olması beni zor duruma sokuyordu. Bakışlarımı kaçırıp bacağımı birbirine bastırmaya çalıştığımda sertçe çenemden kavrayarak kendisine çevirdi ve yumuşak dudaklarını hiçte nazik olmayacak şekilde dudaklarıma kaparken gözlerim kapanmıştı. Hırsla dudaklarımı emip ısırırken ona karşı çıkamıyordum. Belimdeki elini yavaş hareketlerle boğazıma çıkartıp sıktığında inledim. Ağzım aralanırken dilini dudağımın etrafında gezdirip başını benden uzaklaştırdı. Duracak mıydı? Gözlerimi aralayıp ona baktım. Kırmızıya dönen gözleri daha fazlasını ister gibi bakarken gülümsedi. "Neden durdun?" diye sorarken sesim yalvarır bir tonda çıkmıştı. Sorumla beraber baş parmağıyla dudağımı okşadı, ardından "Ne istediğini duymak istiyorum." diyip parmağını ağzımdan içeriye itti. NOT: KİTAPTA KURTADAM, BÜYÜCÜ, CADI VE DAHA FAZLASI YER ALMAKTADIR. BUNU BİLEREK OKUYUN.

Bir gece o adam geldi ve hayatım değişti. Aradan on üç sene geçti ve ben her şeye alıştım, sonra o çıktı karşıma ve hayatım alt üst oldu. Kendi karanlık dünyamda kaybettim kendimi... ... "O lanetli." ... Tüm bunların aslında bir başlangıç noktası olduğunu düşünüyorduk fakat yanılıyorduk. Biz bu kanlı oyuna daha başlamamıştık bile. ... Violet Nightrose içinde bulunduğu bataklıkla boğuşurken işler onun adına bir anda değişir. Hayatı, yaşamı, çevresi... Birçok temel unsurun bir anda yıkılması ile içinden çıkamayacağı kadar derin ve karanlık bir olay örgüsünün içinde bulur kendini. Bu olay örgüsü onu en dibe çekerken bir yandan da olmaması gereken olaylar silsilesi tarafında boğulur. Violet bir taraftan hayatındaki bitmek bilmeyen yeniliklere uyum sağlamaya çalışırken diğer bir taraftan da her şeyi aynen devam ettirmeye çabalıyordu. Saf acı, hissettikleri tek şey buydu. İhanetin acısı, gerçeklerin acısı, karşısındaki kişinin acısı... Onlar insan değildi, onlar genleri değiştirilmiş insanlardı. Onlar iki azılı suçlu ve daha da ötesi iki düşmandı. Peki tüm her şeyin aslında deney adına yapılmış bir gerçek olduğunu öğrendiklerinde ne yapacaklardı? İki denek, iki düşman, iki suçlu, iki Mordilyan'dı onlar...

Onların kaderi yıllar önce yaşanmış tek bir gece sayesinde birleşti. Bir anda karşısına çıkan ve peşini bırakmayan Atmanlı aşireti genç kızın bütün sokaklarını çıkmaz sokağa çevirecekti. Bu zamana kadar her işini kendi halleden bir kız şimdi nasıl alışırdı etrafındaki kalabalığa? Bazı sırlar, hiç ortaya çıkmayacak sanılırdı.. Fakat hiç bir sır sonsuza kadar saklı kalmazdı.