keremuahan
Keşke cesaret edip söyleyebilseydik içimizden geçenleri karşımızdaki insana . Tam kendimizi toparlayıp söyleyecek iken donup kalmasaydı sözcüklerimiz boşlukta . Oysa biz razıydık ona içimizdeki her şeyi seslenmeye . Neden diye sorduk kendimize ve koca bir cevap beliriyor önümüzde ''gururumdan'' diye . Gururumuzu bir kenara bırakıp söyleyebilseydik ''Bana gel sana muhtacım'' . Nedenini bildiğimiz halde sorsaydık ona neden incindiğini ve vereceği cevap bize tokat olsaydı keşke bir daha aynı haltı yememek için. Onu bir daha üzmemek için ve en önemlisi dünyada ki tek o insanmış hissini yaşatsaymışız o insana ve dile getirseydik şu sözcükleri ''sensizliğin getirdiği acıyla yaşayamıyorum'' diye