Herşey bu kadar zormu olmalıydı onun için? Herkes gibi sıradan rahat bir hayatı olması niye bu kadar zordu? Zaten hayatın en acı yüzünü doğduğu gün öğrenmişti. Annesi doğumdan bir kaç saat sonra ölmüş, babası ise doğduğunda bir kere bile görmeye gelmeden öylece terk edip gitmişti. O çaresiz zavallı kız ağrılar içinde kıvranırken yanında sadece teyzesi vardı. Hiç tanımadığı babasının ölüm haberiyle çalan telefonun sesi kulakları doldurana denk teyzesiyle ingilterede yaşamıştı. O telefondan sonra ise bu zamana denk sadece soyadını bırakan babasına kızmak yerine ona teşekkür etmeyi seçmişti. Çünkü o telefon bütün hayatını değiştirmişti. Babası ona sadece soyadını değil, yıldızlara bürünmüş lüks hayatını ve nefes aldığını hissettiren ilk aşkını bırakmıştı.

Aldıkları piyango biletinin kendilerine çıkmasıyla sevinçten dört köşe olan İnci, Cemre ve Başak'ın unuttuğu bir şey vardır. Bileti talihsiz bir kaza sonucu kaybetmişlerdir. Ve bileti bulmak için şehrin altını üstüne getireceklerdir. Ancak kahramanlarımız o kadar salaklardır ki, bu hiç de kolay olmaz. Başlarına gelen pişmiş tavuğun başına gelmez. En önemlisi de, asla aşık olmam dedikleri adamlara aşık olmaya başlarlar. ©Tüm hakları saklıdır

^_^

Onu her gördüğümde içimde bir şeyler oluyor. Ne olduğunu bilmediğim, tarifi imkansız şeyler. Dudağının kenarları her yukarı kıvrıldığında, kaşlarını çatıp bana baktığında, o baştan çıkarıcı sesiyle her adımı fısıldadığında başka bir dünyada gibi hissediyorum kendimi. Onun güzelliğine âşığım, onun sesine âşığım, mimiklerine âşığım, hareketlerine âşığım, çocukça hareketlerine, bakışlarına, adımı fısıldayışına, gözlerinin rengine, beni tutuşuna, bana sarılmasına, canımı acıtmasına, kalbimi kırmasına, gülümsediğinde karnımda oluşan kelebeklere, beni yavaş yavaş öldürmesine âşığım. Günâhlarına âşığım. Ben ona geri dönülemez, karşı konulamaz ve çok korkutucu bir şekilde âşığım.